PROLOG.

krótka chwila

błysk przeczucia

nagła myśl - to ta

i choć cię nie znam

to już cię tracę

błysnął sen i zgasł

Masz jeszcze czas (Falling slowly)

Czuję jak jego spojrzenie mnie elektryzuje. Przyjemny dreszcz przebiega mi po plecach, a to przyjemne uczucie w brzuchu to wydzielająca się dopamina – hormon szczęścia. Wydzielany również wtedy, gdy jemy czekoladę lub gdy jesteśmy… zakochani.

Jego dłoń sunie powoli po moim ramieniu, a ja stoję jak sparaliżowana. Wiem, że robię źle. Cholernie źle. Ale nie jestem w stanie powiedzieć stop. Wiem jednak, że on tego nie przerwie. To ja muszę być tą silniejszą. Tą bardziej odpowiedzialną. Tą, która…

Czuję jego oddech na szyi i wszystkie argumenty wylatują mi z głowy. Dlaczego nie mogę kochać osoby, którą wolno mi kochać? Dlaczego on musi czuć dokładnie to samo? Było by prościej, gdyby teraz nie całował mnie w szyję, nie pachniał żelem pod prysznic i nie zamykał mnie w silnym uścisku. Byłoby prościej, gdyby moje uczucie do niego było po prostu platoniczne.

Ale życie nie jest proste, a mój rozsądek powoli wraca z powrotem do ciała, które chce jeszcze więcej bliskości. Jest jednak jakaś część mojego umysłu, która nakazuje ciału posłuszeństwo. Dlatego kładę dłoń na jego klatce piersiowej i odsuwam go od siebie.

- Dość – mówię spokojnie, choć każda komórka mojego ciała krzyczy „wracaj tu!”.

Patrzę mu twardo w oczy, a on też powoli wraca na ziemię. Bierze głęboki oddech i odsuwa się ode mnie na parę metrów, łapie za głowę, odwraca plecami i zaczyna krążyć po hotelowym pokoju. Zegar wybija jedenastą godzinę. Gdy jego dźwięk cichnie, on odwraca się do mnie.

- Masz rację, to nie może tak wyglądać… - znów zaczyna krążyć po pokoju, wiem, że robi wszystko by na mnie nie patrzeć. Bo to niebezpieczne. Bo jeżeli nasze spojrzenia się spotkają, to spotkają się i nasze dłonie. A potem usta.

A potem nawet mój rozsądek nie będzie miał nic do gadania.

- Nie chcę być kością niezgody – mówię cicho do swoich bosych stóp. – A ty nie dasz rady trzymać się na dystans…

Nic nie mówi, tylko kiwa głową.

- Będę musiał porozmawiać z Agą… - mówi lecz ja mu natychmiast przerywam.

- Nie, Klemens – słowa są już uformowane w mojej głowie, a decyzja prawie podjęta. Wypchnięcie jej jednak przez gardło jest niemalże ponad moje siły. W końcu jednak mi się to udaje. Czuję na sobie jego wzrok, więc podnoszę głowę i beznamiętnie patrzę mu w oczy.

- To ja będę musiała odejść.