EPILOG.

mimo tylu szans straconych wciąż

masz jeszcze czas

póki wiara tli się w tobie wiesz

że wybór masz

choć nie wrócą dni stracone wciąż

masz jeszcze czas

Masz jeszcze czas (Falling slowly)

- A teraz zawodnik z numerem trzydziestym szóstym: Klemens Murańka! - Głos spikera niesie się echem po skoczni, na której wybucha głośna wrzawa.

Uśmiecham się lekko pod nosem. Brakowało mi tej atmosfery, naprawdę. Przez te wszystkie lata chyba nie dopuszczałam do siebie tej myśli, dopiero teraz, będąc tutaj, boleśnie sobie uświadamiam tę skrywaną w głębi duszy tęsknotę.

Tak to jest, gdy porzuca się to, co się kocha.
I ludzi, których się kocha. W taki, czy inny sposób.
Mocniej zaciskam palce na barierce, gdy skoczek podchodzi do lądowania. Ten gest powstrzymuje mnie przed zaciśnięciem kciuków, jak to miałam w zwyczaju. Leci bardzo nisko nad zeskokiem, wyciągając z tego skoku jak najwięcej. Ta sama sylwetka, ten sam styl… Styl, który znam aż za dobrze.
Jakby nic, ale to zupełnie nic się zmieniło.
To zadziwiające, jak bardzo historia lubi zataczać koło.
Trybuny rozbrzmiewają oklaskami, gdy dotyka zeskoku w okolicach punktu HS i wykańcza skok zgrabnym telemarkiem. Nawet prawa narta krawędziuje mu tak samo, niesamowite.
Uważnie śledzę go wzrokiem, gdy idzie wzdłuż barierek bardzo z siebie zadowolony i przybija kibicom piątki. Ten błysk w ciemnych oczach jest mi tak znajomy, że z lekkim opóźnieniem zauważam, że podchodzi blisko mnie, a na jego twarzy pojawia się szeroki uśmiech.
Za późno by uciec. Ale to przecież niemożliwe, by mnie rozpoznał. Przecież…
- Widziałeś to, tato?
- Tak, to był naprawdę świetny skok, synu. - Za moimi plecami rozbrzmiewa pełen dumy, tak dobrze znany mi głos.
Zamieram bojąc się odwrócić. Muszę wyglądać dziwacznie – skamieniała statua w środku rozentuzjazmowanego tłumu. Nie mogę się jednak ruszyć, jego obecność mnie paraliżuje.
Spodziewałam się go tutaj. Poniekąd ze względu na niego tutaj jestem. Ale nie spodziewałam się, że będzie aż tak blisko, nie spodziewałam się, że nie dana mi będzie szansa, by się jeszcze rozmyślić.
Ale przecież nie mogę się rozmyślić. Przecież obiecałam. Dla mnie. Dla niego.
I dla niej.
Biorę głęboki oddech, postanawiając policzyć do trzech, by następnie się odwrócić. Nie jest mi to jednak dane.
- Długo masz zamiar jeszcze udawać, że mnie tutaj nie ma? - pyta cicho Klemens, dotykając ostrożnie mojego ramienia.
Obracam się powoli, a on uważnie lustruje mnie wzrokiem, jakby upewniając się, że to na pewno ja. Odwdzięczam mu się tym samym, uświadamiając sobie jak niepełny jego obraz miałam w pamięci. A może po prostu tak bardzo się zmienił?
Ale mimo kilku siwych włosów, cienia zarostu na twarzy i pierwszych zmarszczek w kącikach oczu, to nadal ten sam Klemens, którego znałam.
Którego przecież niegdyś kochałam.
- Zmieniłaś się – zauważa, gdy nic nie odpowiadam na jego słowa. Jego spojrzenie prześlizguje się po moich krótkich, zafarbowanych na ciemno włosach. Nie zauważa jednak tej jednej rzeczy, która zmieniła mnie najbardziej.
- A ty ani trochę – odpowiedziałam z lekkim uśmiechem. - Jeszcze trochę i będą brać cię z Klimkiem za bliźniaków – zażartowałam, a Klemens roześmiał się głośno.
Jak za starych, dobrych czasów. Zanim to wszystko się tak strasznie pokomplikowało.
Pierwsza seria konkursu dobiegła właśnie końca, a spiker zarządza przerwę. Muzyka rozbrzmiewa głośniej, dudniąc mi w piersi, kiedy Klemens przystaje obok mnie i z westchnieniem przenosi wzrok na skocznię.
- Co tutaj robisz, Ala? - pyta cicho. - Czemu pojawiłaś się nagle po tych wszystkich latach? - Zerka na mnie z ukosa.
Czy w jego głosie słyszę wyrzut? Może i tak.
- Dlaczego wróciłam? Z drugiego końca świata? Po ośmiu latach milczenia? - upewniam się, że rozmawiamy o tym samym, że jego pytanie nie ma żadnego drugiego dna. - Po prostu obiecałam to komuś. Obiecałam, że wrócę i naprawię to, co jest możliwe do naprawienia.
- Udało ci się już coś naprawić? - zapytał cicho. Sądząc po tym, jak cicho, domyśliłam się, co konkretnie ma na myśli.
- Nie, nie rozmawiałam jeszcze z Peterem. - Pokręciłam głową. - Musiałabym wówczas porozmawiać też z Kasią, a na to… na to jeszcze chyba nie jestem gotowa – westchnęłam.
Nie byłam na jej ślubie z Cene, nie zostałam chrzestną matką ich pierwszego dziecka. Ani drugiego. Wątpię, by wysyłane przeze mnie regularnie lakoniczne pocztówki były w stanie jej to zrekompensować i choć trochę złagodzić jej gniew.
Wbrew pozorom to tej rozmowy obawiam się najbardziej. To ta relacja wydaje mi się najtrudniejsza do odbudowania. Do naprawienia.
A może wręcz do zbudowania na nowo.
- To nie ona kazała ci wrócić? - zdziwił się Klemens, spoglądając na mnie z zaskoczeniem.
- Nie – odpowiadam krótko. Wiem, że zaraz zapyta, więc wskazuję brodą Klimka, wsiadającego właśnie na wyciąg. - W pierwszej chwili was pomyliłam, wiesz?
- Wiem. Stara się jak może, by przyćmić swojego staruszka. - Klemens uśmiecha się lekko pod nosem obserwując znikającą w górze sylwetkę syna. Wiem, że zaraz zapyta, ale Nowy Jork to nadal bolesny dla mnie temat. Ciężko mi o nim rozmawiać. Zwłaszcza z Klemensem.
Dlatego też pytam od razu, nim on zdąża zapytać mnie:
- Miałeś okazję z nim skakać?
- Nie. Nie wróciłem już do skoków – mówi spokojnie, jednak jego spojrzenie wbite jest w zeskok skoczni, gdzie właśnie jeden ze skoczków zalicza niegroźny upadek. Obserwujemy wspólnie, jak podnosi się z igelitu i o własnych siłach schodzi ze skoczni. - Myślałem, że wiesz – dodaje, gdy dostrzega zaskoczenie na mojej twarzy.
- Przykro mi – odpowiadam, kręcąc głową. - Nie żałujesz tego czasami? - pytam cicho.
- Może czasem. Ale rzadko. - Mówiąc te słowa ponownie wpatruje się w skocznię, bo na belce zasiada Klimek. Poprawia gogle, odpycha się od belki i chwilę później oddaje wspaniały skok, który tylko umacnia jego pozycję. - A ty, Ala? Żałowałaś? - pyta Klemens, przenosząc na mnie wzrok, gdy tylko jego syn znika z areny skoczni.
- To zależy, o co pytasz – odpowiedziałam po chwili wahania. - Nie żałowałam, że wyjechałam. To była dobra decyzja, pozwoliła mi na nowo ułożyć sobie życie, dała mi… szczęście. W najpiękniejszej postaci. - Nie umiem powstrzymać uśmiechu, który wypływa na moją twarz. Moje małe szczęście. - Ale żałuję bardzo sposobu, w jaki odeszłam. Żałuję, że nie pożegnałam się z Kasią. Ani z tobą. Żałuję, że moi rodzice tak bardzo się o mnie martwili, przez cały ten czas. I żałuję, że nie potrafiłam dobrze wyjaśnić Peterowi tego, co się stało – westchnęłam.
- Nie musisz się o niego martwić – zapewnia mnie Klemens, łagodnie nakrywając swoją dłonią moją dłoń, mocno zaciśniętą na barierce. - Dobrze sobie poradził z tą sytuacją, mam wrażenie. W następnym sezonie wygrał wszystko, co miał do wygrania. Brakło mu tylko tego złotego medalu, ale stwierdził, że nie da rady skakać przez kolejne cztery lata – informuje mnie, jakby chcąc uspokoić moje sumienie.
Najwyraźniej, Peter zrobił to samo, co w przypadku Katji – przekuł cały swój żal i ból na wyniki sportowe. Tym razem jednak, gdy wyzbył się złych emocji i zabrakło mu energii odszedł z godnością, bo nie było przy nim nikogo, kto pomógłby mu poskładać się ponownie w całość.
- Teraz trenuje dzieciaki i wychodzi mu to fantastycznie – kontynuuje Klemens. - Większość presji przeszła na Cene, ale twoja przyjaciółka pilnuje, by go to nie przytłoczyło. Jest dla nich prawdziwym wsparciem.
- Cała Kasia – wdycham nieco melancholijnie. Tym razem to ja przenoszę wzrok na skocznię, by uniknąć jego spojrzenia.
Uśmiecham się lekko na te słowa. Cieszę się, że moje odejście nie wywołało tak wiele zła, jak myślałam. Osoby, które tutaj zostawiłam okazały się silniejsze, niż przewidywałam. Czy jednak to wystarczy, by mi wybaczyli?
Ale muszę spróbować. Przecież obiecałam. Zresztą... teraz nie chodzi już tylko o mnie. Mam jeszcze kilka spraw do załatwienia, relacji do odbudowania. A potem zdecyduję czy zostanę.
Czy też jednak wrócę do domu.
Widzę, jak Klemens obserwuje moją twarz, gdy zerkam na niego kątem oka, próbując zapamiętać każdy szczegół jego wyglądu, uzupełniając wyryty w mojej pamięci obraz o nowe, nieznane mi dotąd szczegóły. Portret, który zabiorę ze sobą bez względu na to, co postanowię. Każde z nas ma teraz swoje własne życie, do którego wrócimy. Rozejdziemy się, tak jak czyniliśmy to już nie raz. Tym razem jednak nic nie będzie już ciągnęło mnie z powrotem. Pogodziłam się ze wszystkimi i ze wszystkim. A zwłaszcza z samą sobą.
Konkurs już dawno dobiegł końca, a trybuny opustoszały. Jesteśmy tu sami, może prócz ekipy technicznej, która zwija kable i rozbiera rusztowania. Nie mam dokąd uciec, przed pytaniami, które krążą pomiędzy nami. Niezadane, ale rozpaczliwie domagające się odpowiedzi.
- Tęskniłem za tobą, Ala. - Słowa, które padają zamiast nich, zaskakują mnie. - Bardzo – dodaje cicho Klemens, ostrożnie ścierając z mojego policzka łzę, która wbrew mojej woli wymknęła się z kącika mojego oka na myśl o Kasi. To jej chyba brakowało mi jednak najbardziej.
Nic nie mówię, gdy szuka czegoś w moich oczach, sama dobrze nie wiem, czego. Może zrozumienia. Odpowiedzi. Nasz ukradziony losowi czas powoli dobiega końca. Ucieka mi między palcami, podczas gdy jest jeszcze tak wiele rzeczy, które muszę mu powiedzieć, wyjaśnić.
W końcu obiecałam, że to zrobię. A tej obietnicy złamać nie mogę.
Ale i Klemens ma najwyraźniej mi coś do powiedzenia.
- Zabrakło mnie przy tobie wtedy, gdy cię najbardziej potrzebowałem – mówi bez wyrzutu w głosie, gdy już otwieram usta, by wyznać mu to, po co tutaj przyjechałam. Między innymi. - Gdy odeszłaś, rehabilitacja szła mi jak krew z nosa. Powrót do formy wydawał mi się nierealny, szybko więc zrezygnowałem z marzeń o powrocie na skocznię. Chyba po prostu się poddałem. Nie innego w końcu mi nie zostało, kiedy zostałem całkiem sam.
- Sam? - powtarzam jak echo, a coś w jego głosie przykuwa moją uwagę. Przenoszę na niego spojrzenie, a on uśmiecha się smutno.
- Nie wiedziałaś? - pyta z kpiącym uśmiechem. - Fakt, byłaś na drugim końcu świata, mogła nie dotrzeć do ciebie wieść, że Agnieszka odeszła jakieś dwa lata po wypadku. Zostawiła mnie bez słowa wyjaśnienia, bo ciężko potraktować kartkę ze słowami "Pomyliłam się, przepraszam" za jakiekolwiek wyjaśnienie - dodaje gorzko.
Pomyliłam się, przepraszam.
Pomyliłam się.
Zagryzam wargę i zmuszam się, by spojrzeć Klemensowi w oczy.
- Ten list nie był skierowany do ciebie – powiedziałam cicho. - On był skierowany do mnie.
- Do ciebie…?
- Do mnie - powtarzam.
Nie udało jej się naprawić tego związku. Jej wysiłki poszły na marne. Czy odchodząc próbowała uwolnić jego, czy siebie? A może obojgu sprezentowała nowy początek?
Jedno spojrzenie na twarzy Klemensa uświadamia mi, że nie muszę mu nic więcej wyjaśniać. On wie. Tak, jak zawsze, zna mnie lepiej, niż znam samą siebie. Nie utracił umiejętności czytania ze mnie jak z książki.
Mimo to, nie wie wszystkiego.
- Gdzie byłaś przez te wszystkie lata?
A zatem zaczęły się i pytania. Ciekawe, jak wiele czasu minie, nim będę musiała przejść do sedna. Być może dobrze, że pyta. Boję się, że mogłabym nie odnaleźć w sobie odwagi.
- Tak, jak powiedziałeś, na końcu świata. - Uśmiecham się smutno. - Dużo podróżowałam, ale ostatnie lata spędziłam w Nowym Jorku.
- Co tam robiłaś? - pyta z zaciekawieniem. Przygryzam wargę, szukając dobrego określenia.
- Żyłam. Żyłam, jak chyba nigdy wcześniej, Klemens – odpowiadam po prostu, bo nie wiem, jak inaczej nazwać ostatnie cztery lata.
- Taki był plan, kiedy odchodziłaś? Dlatego wtedy odeszłaś? By żyć lepiej, niż dotychczas? - pyta, delikatnie dotykając mojego ramienia. Dobrze wie, że nie tak brzmi odpowiedź.
Jest tak blisko, na wyciągnięcie ręki. Mam ochotę wtulić się w niego, znów poczuć jego obecność, jak dawniej. Bo co teraz nas dzieli? Co nas dzieli prócz tych ośmiu lat rozłąki, ośmiu lat różnorakich doświadczeń? Prócz tych licznych chwil pełnych poczucia winy?
Teraz? Teraz już chyba nic.
Mimo to... Mam coś jeszcze do zrobienia.
A to, co było już nie wróci. Nie ma sensu do tego wracać, najwyraźniej nie byliśmy sobie pisani. Mimo iż kiedyś tak nam się wydawało. Mimo iż kiedyś wszystko na to wskazywało.
- Dlaczego odeszłaś? - Naciska Klemens, a ja cofam dłoń, która bez udziału mojej woli wysunęła się w jego kierunku.
- Przecież wiesz - odpowiadam niechętnie, odwracając wzrok. Odwracam wzrok, bo nie chcę by dostrzegł w niej prawdę, którą wciąż lubię przed sobą ukrywać. Choć wiele się zmieniło, to jedno nie.
Łagodnym gestem odwraca moją twarz w swoją stronę i spogląda mi prosto w oczy.
- Alicja. Ty nadal mnie kochasz, prawda? - Klemens wyręcza mnie w tym wyznaniu. A raczej w jego części, bo to wszystko przecież nie jest takie proste. Nigdy nie było.
- Wiele się zmieniło, Klemens - odpowiadam wymijająco, odsuwając jego dłoń, a on dostrzega ten jeden, niewielki szczegół.
- Obrączka - stwierdza krótko, robiąc krok do tyłu. - Przepraszam, nie wiedziałem...
Tkwi we mnie pokusa, by nie wyprowadzać go z błędu, tak byłoby łatwiej. Ale obiecałam przecież, że wyjaśnię wszystko, od początku do końca. Każdemu z nich. Wszyscy zasługują na prawdę. I przeprosiny.
"Zasługujesz na szansę, by mogli ci wybaczyć".
- Osiem lat to dużo czasu, Klemens - mówię, dotykając obrączki. Jej chłodny dotyk ponownie przywołuje wspomnienia. - Pytałeś dlaczego wróciłam. Powodów jest kilka, złożona przeze mnie obietnica to jeden z nich. Ale tak naprawdę przyjechałam, bo moja córka jest już na tyle duża, że mogła dobrze znieść podróż samolotem i w końcu poznać swoich dziadków - odpowiadam, a ma mojej twarzy pojawia się pogodny uśmiech, którego nie jestem w stanie powstrzymać. - Była chyba jedynym powodem, dla którego moja mam nie zamordowała mnie na samym progu za to, że się nie odzywałam – dodaję, udając, że nie widzę zaskoczenia na jego twarzy.
- Masz córkę - mówi oszołomiony Klemens. - I męża.
- Miałam - poprawiam go ze smutnym uśmiechem. - Zmarł jeszcze przed narodzinami Diany - wyjaśniam i powstrzymuję go, nim zdąża powiedzieć cokolwiek więcej. - W porządku. Tak miało być. I byłam na to przygotowana.
- To on kazał ci tutaj przyjechać - domyśla się, a ja kiwam krótko głową. Zdążyłam zapomnieć, jak dobrze mnie rozumie. Jak niemal czyta mi w myślach. Że po prostu jest moją bratnią duszą. - Kazał ci się pogodzić z Kasią, rodzicami, Peterem i... ze mną.
Raz jeszcze kiwam głową, mimowolnie bawiąc się obrączką. Jesteśmy już całkiem sami na opustoszałej już skoczni, a dookoła nas powoli zapada zmrok. A mimo tej pustki, stoimy tak blisko siebie, że niemal czuję miarowe bicie serca Klemensa.
- Opowiedz mi - prosi, opierając mi dłonie na ramionach; tym gestem jednocześnie trzyma mnie na dystans, jak i wzbudza tęsknotę za jego dotykiem. Jego słowa obudziły coś w mojej duszy, ale nie jestem już tą samą osobą, co kiedyś. Klemens to przeszłość. - Opowiedz mi o nim. O Dianie. Opowiedz mi o wszystkim, Ala. Mamy czas.
Chciałabym. Naprawdę bym chciała. Nie tylko mu o tym opowiedzieć, ale też chciałabym, by ponownie był moim przyjacielem. Chciałabym go odzyskać. Jedyne, czego pragnę w tej chwili bardziej, to odzyskać także Kasię. Ale nie jestem pewna, czy to w ogóle realne, by mi wybaczyła.
- Nie, Klemens. - Kręcę głową. - Muszę jechać. Diana na mnie czeka. Rodzice na mnie czekają, choć myślę, że są zbyt zajęci zabawianiem wnuczki. - Uśmiecham się lekko, nim ponownie poważnieję. - A muszę znaleźć w sobie jeszcze siłę na rozmowę z Kasią i Peterem. A potem muszę zdecydować, czy zostanę tutaj na dłużej, czy wrócę do Ameryki.
- Do Ameryki? Po co?
- W Nowym Jorku w końcu udało mi się odnaleźć siebie – wyjaśniłam mu łagodnie. - Nie było łatwo, ale w końcu było normalnie, przynajmniej jak na mnie. Tam urodziła się Diana, ma więc amerykańskie obywatelstwo. Jeżeli ma szansę tam dorastać, to nie chcę jej tego zabierać. Jest moją małą księżniczką, chcę dla niej jak najlepiej – wyjaśniam, uśmiechając się, gdy uświadamiam sobie tę dyskretną grę słów.
- Amerykański sen – wzdycha Klemens. - Ale co z twoimi rodzicami? Kasią? Peterem… Mną? - dodaje cicho na samym końcu.
- Przyjechałam do Polski z dwóch powodów, Klemens – odpowiadam. - Chciałam, by Diana poznała swoich dziadków, a jednocześnie potrzebowałam jej do przełamania lodów przed rozmową z rodzicami. Drugim powodem byłeś ty. - Spoglądam na niego spod rzęs. - Obiecałam, że wrócę i powiem ci, że nigdy nie przestałam cię kochać. I zawsze w jakiś sposób będę. Ale czasem nie dostajemy wystarczająco dużo czasu z ludźmi, których kochamy. My nasz czas próbowaliśmy ukraść i spotkała nas za to kara. Zbyt wielu ludzi musiało zapłacić cenę za ten czas, bym uwierzyła, że istniała dla nas jakakolwiek przeszłość, przyszłość czy też teraźniejszość.
- Nawet teraz? - zapytał cicho Klemens. - Czy jest coś, co stoi nam teraz na przeszkodzie?
- Teraz jesteśmy na to zbyt mądrzy, Klemens. Dobrze o tym wiesz. - Pokręciłam głową.
- A Prevc? Jemu też powiesz, że nie byliście sobie przeznaczeni? - W głosie Klemensa pojawia się z trudem skrywany smutek. - Spróbujecie raz jeszcze? Wiesz, że dobrze wam życzyłem.
- Wiem. - Ściskam lekko jego ramię. - Ale on już przeżył swoją wielką miłość i to nie ja nią byłam. Po prostu trafiliśmy na siebie w nieodpowiednim momencie. Tak samo jak i my – westchnęłam. - Mam czas na zastanowienie. Nie pojadę do Słowenii, dopóki nie wymyślę, co mu powiedzieć. A raczej jak. Jemu i Kasi.
- A potem?
- A potem będę musiała się zastanowić, gdzie tak naprawdę jest mój dom – odpowiadam cicho. - Będę musiała podjąć decyzję: czy odejść, czy zostać.
- Ala – mówi łagodnie Klemens, ponownie łapiąc mnie za ramiona w pokrzepiającym geście. Unoszę wzrok, by móc patrzeć mu prosto w oczy. - Przecież wiesz, że nie musisz wybierać. Przecież wiesz, że jest tylko jedna możliwa opcja.
- Dlaczego miałabym zostać? - pytam szeptem, czując jak głos zaczyna mi drżeć, a łzy napływają do gardła.
- Bo twoi rodzice muszą mieć czas nacieszyć się swoją wnuczką. Bo mieszkając tutaj, łatwiej odbudujesz relację z Kasią. Bo tutaj jest twój dom. I twój przyjaciel. - Bierze moją twarz w dłonie, tak, że w jego oczach widzę dokładnie swoje odbicie. - Bo tym razem nie pozwolę ci tak po prostu odejść.
Jego słowa uświadamiają mi, że choć nadal nie wiem kim teraz dla mnie jest Klemens, wiem, że teraz naprawdę wróciłam. Wróciłam do domu, na dobre.
I nie mam zamiaru już nigdzie odchodzić.
___________
No i to by było na tyle. Nie uciekajcie jeszcze, chciałabym Wam jeszcze podziękować, ale tego, co chcę Wam powiedzieć, jest tak dużo, że potrzebuję na to dłuższej chwili i osobnej notki.
Takie półotwarte to zakończenie, prawda?