ROZDZIAŁ 20. "Zamknięty rozdział"

[Alicja]

Koła chrzęszczą dźwięcznie na żwirowym podjeździe, a szron skrzy się na starannie przyciętym trawniku. Rabatki wyglądają na zadbane, troskliwie chronione przed styczniowym chłodem, który jednak tego roku w Kranju nie ma nic wspólnego z prawdziwą zimą i nie zaowocował nawet śniegiem.

Rozglądam się ciekawie, kiedy Cene zatrzymuje się przed bramą garażu i chwilę walczy z pilotem, nim ten łaskawie zechce zadziałać. Duży, dwupiętrowy dom otacza pokaźnych rozmiarów ogród, w dali dostrzegam jakiś schowek na narzędzia i kilka drzew - na jednym z nich wisi sznurowa huśtawka. Więcej nie udaje mi się dostrzec, bo Cene sapie z zadowoleniem po wygranej walce z pilotem i wrzuca bieg.

- Uważaj na lusterka - ostrzega go Peter, a młodszy Prevc wywraca oczami.

- Ej, raz tylko przytarłem i to zaraz po odebraniu prawka.

- Ale teraz jedziesz moim samochodem - gasi go Peter, a Cene ostrożnie wjeżdża do przestronnego garażu, mamrocząc coś cicho pod nosem.

Peter wysiada i, nim zdążam się zorientować, otwiera mi drzwi. Wysiadam z uśmiechem, pod którym maskuję lekki niepokój. Ostatecznie, w normalnych warunkach właśnie mamrotałabym pod nosem ciche przekleństwa, zaklinając jednocześnie lodówkę w moim mieszkaniu w Kranju, by magicznym sposobem wypełniła się jedzeniem i nie zmuszała mnie do wyjścia na dwór i nawiedzenia osiedlowego sklepu.

Ale to nie są normalne warunki i stoję właśnie w garażu w domu Prevców i rozglądam się nieco niepewnie.

- Za szklanymi drzwiami są schody do domu - informuje mnie Peter, po czym zwraca się do brata, który znowu mocuje się z pilotem. - Wniesiesz rzeczy?

- Taaak, znaj moją dobroć... - odpowiada Cene nieco roztargniony. - Chyba trzeba wymienić baterię, bo to jest już naprawdę... O! Działa!

Otwieram wspomniane przez Petera drzwi z mlecznego szkła i powoli wchodzę na górę, a skoczek podąża pół kroku za mną aż do następnych drzwi na końcu schodów.

- Ta klamka nie gryzie - szturcha mnie w plecy, kiedy staję przed nimi niezdecydowana.

Rzucam mu spojrzenie przez ramię i z ciężkim westchnieniem otwieram w końcu drzwi i wchodzę do przedpokoju, który również jest urządzony dość minimalistycznie. Ale mimo wszechobecnej bieli, jasnego drewna i mlecznych szyb, które sprawiają, że wnętrze wydaje się bardzo przestronne, nie brak tu dosyć osobistych akcentów. Ściągając buty, oglądam oprawione w proste drewniane ramki obrazki bez wątpienia narysowane dziecięcą ręką wszystkich Prevcowych potomków, od Petera po Emę, o czym świadczą dołączone do nich podpisy skreślone najpewniej ręką ich mamy.

- Urocze - stwierdzam, wskazując jeden z obrazków przedstawiający trzyosobową rodzinę, w tym panią Prevc z dużym brzuchem oraz strzałkę w jej kierunku z dopiskiem "Cene". Oba "e" są odwrócone w drugą stronę, a autorem obrazka jest najstarszy z braci.

- No, co? Miałem wtedy trzy lata - prycha lekko obruszony, wskazując na datę.

- Peeeeteeer...? Ceeeneee...? To wy? - rozlega się nagle gdzieś z głębi domu, a Peter wzdycha jakby lekko zrezygnowany.

- Chodź, poznasz małą bestię, która podaje się za mojego najmłodszego brata - bierze mnie, jakby z lekkim wahaniem, za rękę i prowadzi do salonu.

- A więc imię "Demon" to nie przypadek, huh? - mruczę pod nosem, wywołując u Petera wąski uśmiech.

- Domen - poprawia mnie chłodno chudy, ciemnowłosy nastolatek siedzący przy szklanym stoliku do kawy, na którym rozłożone są liczne podręczniki i kartki z notatkami. - Ty jesteś tą nową dziewczyną Petera? - obrzuca mnie uważnym spojrzeniem, wyciągając z kącika ust ołówek.

- Domen, nie chcesz może iść sobie gdzieś?  - sugeruje Peter, nim zdążam odpowiedzieć i puszcza moją rękę. - Kolorowanki wzywają - dodaje sarkastycznie.

Chłopak wywraca oczami i prycha ostentacyjnie.

- Mam osiemnaście lat, Peter! I muszę się do egzaminu uczyć. A właśnie, a propos moich podręczników: Jak tam piżamka? - uśmiecha się złośliwie, a Peter mruży groźnie oczy.

- Bardzo... przewiewna - cedzi cicho. - Nie możesz się uczyć w swoim pokoju? Masz tam ciszę, spokój... pluszaki, hm?

- ...a za chwilę wtarabani się tam Cene i zacznie się rozwalać ze swoimi gratami - wchodzi mu w słowo Domen, a za plecami słyszę trzaśnięcie drzwi i ciężkie sapanie wspomnianego właśnie Prevca. - Dziękuję, ale nie. Zostanę sobie tutaj. Jak się wyprowadziłeś, to miałem przynajmniej swój pokój, a teraz co? Sprzedałeś mieszkanie, bo Ka-...

- Domen, nie chcesz sprawdzić, czy mama nie potrzebuję przypadkiem twojej pomocy? - przerywa mu gwałtownie Peter, zagłuszając koniec zdania. - Najlepiej na strychu?

- Rodzice wyjechali na parę dni do dziadków z dziewczynkami, więc nie, raczej nie potrzebuje mojej pomocy - uśmiecha się uroczo, a ja przyglądam się bez słowa tej wymianie zdań, niemal czując jak Peterowi skacze ciśnienie. Powstrzymuję odruch, by położyć mu uspokajająco dłoń na ramieniu, każdy gest może przecież zostać wykorzystany przeciwko nam - to jest, dostarczyć Domenowi amunicji w kolejny słownych potyczkach.

- A ty nie pojechałeś, bo...? - dopytuje się dalej najstarszy Prevc, zaplatając ręce na piersi. Chyba zapomina nieco o mojej obecności, zajęty jałową dyskusją z bratem.

- Bo mam egzamin za parę dni...? - Domen odpowiada podobnym tonem i kręci głową, jakby musiał nam tłumaczyć najbardziej oczywistą rzecz pod słońcem, a Peter bierze wyjątkowo głęboki oddech. Zdaje się, że czyni to, by nie wziąć młodszego brata za fraki i nie wyrzucić go do jego pokoju. 

- Erm, Peter? - postanawiam nieco się wtrącić i zwracam na siebie jego uwagę, pocierając lekko ramiona. - Nie będzie to kłopot, jeśli poproszę o herbatę? Trochę zmarzłam - przyznaję, zgodnie z prawdą zresztą.

- Jasne - reflektuje się skoczek i traci na chwilę zainteresowanie własnym bratem. - Chcesz bluzę? - sięga do suwaka tej, którą ma na sobie, ale kręcę głową.

- Nie, herbata wystarczy - uśmiecham się lekko i Peter znika w kuchni, posyłając jeszcze na odchodne groźne spojrzenie swojemu bratu.

Ten z kolei kończy zapisywać coś w zeszycie, więc nawet tego nie zauważa, po czym ponownie przenosi na mnie swój lustrujący wzrok, a na jego twarz wypływa kolejny drwiący uśmieszek.

- Uwielbiam go wkurzać, wiesz?

- Zauważyłam - wdycham i wskazuję miejsce obok niego na beżowej kanapie. - Mogę?

- Jasne, nowa dziewczyno Petera - przesuwa dużą poduszkę i ogarnia nieco papiery na stoliku, wśród których dostrzegam tablicę wzorów fizycznych i gruby zbiór zadań.

- Mam na imię Alicja, najmłodszy bracie Petera - nie pozostaję mu dłużna i zaglądam do jego notatek. - Widzę, że fizyka jednak wygrała z kolorowankami?

- Pff! Mogłem przez nich oblać egzamin z matematyki! - obrusza się, zaplatając ręce na piersi. - Lubisz fizykę? - pyta z błyskiem w oczach, widząc, jak wertuję jego książkę.

- Ja? Żartujesz? Ja humanistka jestem! - unoszę obronnie ręce i odkładam książkę. - O co ty mnie posądzasz, człowieku? Moja znajomość fizyki ogranicza się do wzoru na prędkość i gęstość.

- No to to już podstawa! - przez chwilę mam wrażenie, że zaraz zacznie mi wyjaśniać tajniki trzeciego prawa Keplera, czy innego diabelstwa, ale jedynie mierzy mnie ponownie oceniającym wzrokiem i uśmiecha się nagle. - Chyba cię lubię, wiesz?

- Szybka opinia jak na dziesięć minut znajomości - zauważam, uciszając upierdliwy głos w głowie mamroczący coś o efekcie halo. Cóż, mój nie zaliczał się pewnie do najlepszych. 

Przeklęte przyzwyczajenia zawodowe.

- To wstępny wniosek, mogę się mylić - zgadza się ze mną tonem pod tytułem "jeszcze nie zapracowałaś na moje zaufanie".  - Katję też z miejsca polubiłem, jak wszyscy zresztą... Bo wiesz o Katji, prawda? - pyta nagle podejrzliwie, marszcząc brwi. Ten gest tak mocno upodabnia go do Petera, że odpowiadam dopiero po chwili, zaskoczona tym odkryciem.

- Powiedzmy, że słoweńscy skoczkowie mają problem z trzymaniem języka za zębami - mówię dyplomatycznie. - Więc co nieco wiem.

- To dobrze, bo jak zrobisz to, co ona, to skopię ci tyłek, jasne? No, co? - pyta, widząc moją zaskoczoną minę. - W końcu to mój brat, nie?

Unoszę lekko brew, patrząc na niego z ukosa i by zejść z niebezpiecznego tematu, wskazuję palcem jedno miejsce w zapisanym przed chwilą przez niego równaniu.

- Może i się nie znam na fizyce, ale kiedy chodziłam do liceum to trzy do trzeciej nie równało się dziewięć. Skup się, młody - szturcham go lekko, a Domen szybko poprawia zadanie i kiedy niedopatrzenie zostaje naprawione, znowu przygląda mi się ze zmarszczonymi brwiami. - No co tym razem? - wywracam oczami, lekko zirytowana tym jego świdrującym spojrzeniem.

- Nic - posyła mi promienny uśmiech i zamyka zeszyt. -  Po prostu fajnie, że Peter cię ma. Będziesz mega szwagierką.

- Co? - wyrywa mi się niezbyt inteligentnie.

Domen wywraca oczami i zerka, czy Peter aby na pewno nie wraca już z kuchni z herbatą.

- Ech, przecież jak wraca z zawodów, to o niczym innym nie mówi, tylko o tobie. Nawet jak mówi o treningu, to ciśniesz mu się na usta; jak wyjeżdża to tylko "szkoda, że Ala dojedzie dopiero na miejsce" albo "pośpiesz się, Cene, bo znowu Alicja będzie na nas czekać" i inne takie. No, zwariować można, ale efekt jest taki, że znam cię prawie jak własną siostrę. W sumie zawsze chciałem mieć starszą siostrę - dodaje po namyśle. - Mogłaby mi doradzać z dziewczynami.

- A z tym to nie do mnie - śmieję się, w głowie jednak zostają mi jego wcześniejsze słowa. - Kompletnie się na tym nie znam, zaufaj mi. Nawet paznokci nie maluję! - na dowód pokazuję mu nietknięte lakierem dłonie.

- No trudno, przeżyję. Najwyżej będę musiał poczekać aż Nika trochę podrośnie... jak się ma trzynaście lat to się chyba jeszcze nie chodzi na randki, nie? - zastanawia się i niemal natychmiast porzuca temat, poważniejąc nagle. - Powiem ci w sekrecie, że masz na niego ogromny wpływ. On sam nawet chyba nie wie jak wielki - znów zerka niespokojnie w stronę kuchni, skąd nie dobiega już cichy szum czajnika, co zwiastuje szybki powrót najstarszego Prevca. - Nie widziałaś go po tej całej aferze z Katją, aż przykro było na niego patrzeć. Gdyby nie skoki, to chyba byłoby źle... I właśnie dlatego...

- O czym rozmawiacie? - Domen milknie gwałtownie, kiedy Peter wchodzi do salonu.

- O... stałej Plancka - odpowiadam niemal bez zająknięcia, podając pierwszy termin, który rzuca mi się w oczy w notatkach młodszego Prevca. Oboje przenosimy na niego niewinny wzrok, w milczącej koalicji milczenia, ale Peter chyba nie daje się nabrać.

- Jakoś wam nie wierzę - mówi, stawiając tacę na stoliku. - Zrobiłem ci herbatę z różą, może być? - pyta, podając mi kubek.

- Cóż, przeżyję - krzywię się lekko. - Za tym smakiem akurat nie przepadam, ale... ale ta pachnie zachęcająco.

- Nie umiesz kłamać - odpowiadają bracia jednym głosem, patrząc na mnie sceptycznie i są przy tym tak do siebie podobni, że aż zaksztuszam się pierwszym łykiem. - Ej, wara od mojego kubka! - dodaje Peter, kiedy Domen sięga po drugie naczynie.

- A herbata dla mnie gdzie? - pyta ten naburmuszony, kiedy Peter odstawia naczynie na komodę, daleko poza jego zasięgiem.

- Sam sobie zrób, masz przecież ręce i to obie zdrowe.

Nastolatek prycha obrażony, zamyka książkę i idzie do kuchni, a Peter natychmiast zajmuje jego miejsce. W tym momencie na dół schodzi Cene i podchodzi do nas.

- Rozpakowałem wszystko - informuje nas z zadowolonym sapnięciem. - O, herbata. Dzięki, Peter - zagrania kubek z komody.

- CENE, do cholery! - irytuje się Peter, podrywając się z kanapy, a młodszy Prevc robi trzy nerwowe kroki w tył, w stronę kuchni.

- Polizane! - woła, robiąc szybki łyk gorącej herbaty. - Naplułeś tam wcześniej?

- Nie - odpowiada Peter z miną, jakby szczerze żałował tego niedopatrzenia.

- Więc jest moja. Idę coś zjeść, cześć! - macha nam z miną niewiniątka i znika w kuchni, skąd po chwili dociera do nas krótka sprzeczka z Domenem.

- Dzień jak co dzień - wzrusza ramionami Peter, widząc moje podniesione brwi i ponownie się do mnie przysiada. - To znaczy, zazwyczaj jeszcze lata tu Nika w piżamie, marudząc, że Domen podwędził jej gogle, i że zaraz spóźni się przez to na trening; Ema rozrzuca zabawki, o które potyka się Cene, a mama chodzi tylko i ciężko wzdycha, próbując to wszystko jakoś ogarnąć - dodaje z ciepłym uśmiechem na ustach, a ja dostrzegam w jego wzroku jakąś iskierkę, której dotąd nie udało mi się zauważyć.

Oczami wyobraźni widzę poranny harmider panujący w tym domu: bitwy o łazienkę, gwar przy śniadaniu, Domena próbującego znaleźć jakiś cichy kąt do nauki, Cene wyjącego z bólu po nadepnięciu na jakiś zbłąkany klocek i Petera pomagającego dziewczynkom odrabiać zadania. Choć nie mam żadnych podstaw sądzić, że to, co podpowiedziała mi wyobraźnia ma jakiekolwiek odbicie w rzeczywistości, uśmiecham się do tego obrazka, po raz kolejny uświadamiając sobie jak wiele ominęło mnie podczas mojego dwudziestoparoletniego życia jedynaczki.

- Zawsze zazdrościłam Kasi rodzeństwa, wiesz? - mówię cicho. - Miałam wrażenie, że jest jakaś część życia, która mnie nie dotyczy i nigdy nie będzie dotyczyć, kiedy patrzyłam jak przekomarza się z młodszą siostrą. Teraz są najlepszymi kumpelkami, ale za czasów gimnazjum bywało różnie - uśmiecham się do tych wspomnień, a mój wzrok nagle pada na kubek z herbatą. - Jak chcesz, możesz ją wypić. Naprawdę nie cierpię róży - przyznaję się z lekko zawstydzonym uśmiechem.

- Zapamiętam - Peter przejmuje ode mnie naczynie. - Jesteś pewna?  - patrzy na mnie troskliwie. - W końcu jesteś zmarznięta.

- Zawsze jest jeszcze opcja "bluza", prawda? - uśmiecham się wąsko, a Peter odstawia herbatę, rozpina zamek i narzuca mi na ramiona polarowe okrycie. Poprawiam je nieco, a skoczek obejmuje mnie ramieniem.

- Domen nie był zbyt natrętny? - upewnia się, po chwili rozcierania moich ramion miarowymi ruchami.

- Nie, było w porządku. Chyba pomógł mi się zaaklimatyzować - odpowiadam, zgodnie z prawdą i opieram mu głowę na barku. Peter opiera policzek o czubek mojej głowy i zatacza leniwe kółka na moim ramieniu. Milczymy tak sobie w dwójkę, a z kuchni dobiega szczęk sztućców i nowa kłótnia młodszych braci.

- Ala? - mówi nagle cicho Peter, a jago ciepły oddech mierzwi mi lekko włosy.

- Hmm? - mruczę już nieco sennie. Jest mi ciepło, dobrze i wygodnie, a ponad to jestem zmęczona po długiej podróży i wykańczającym Turnieju. Marzę o ciepłym łóżku i kilku godzinach spokojnego snu, ale tu, w objęciach Petera, też jest mi całkiem dobrze. Nawet bardziej niż całkiem.

- Zanim pojedziemy jutro do Lublany - mówi, a ja rzucam mu nieprzychylne spojrzenie z ukosa, bo miałam zamiar jeszcze przez kilka godzin nie myśleć o tym przykrym obowiązku - chciałbym cię zabrać w jedno miejsce.

- Dokąd? - pytam ciekawie, zwracając twarz w jego kierunku.

- Niespodzianka - uśmiecha się kącikiem ust i zakłada mi kosmyk włosów za ucho. - I... i opowiem ci w końcu o Katji, dobrze? - dodaje ciszej, jakby z obawą.

Patrzę w jego zielone oczy, w których maluje się z nagła jakaś dziwna ni to niepewność, ni to smutek, czy też może nawet złość. Ciężko mi rozszyfrować te uczucia, jednego jestem jednak pewna - maluje się w nich także nadzieja. Nadzieja, że w końcu nie będzie między nami żadnych tajemnic i niedopowiedzianych historii.

- Dobrze - odpowiadam również cicho, głosem nie głośniejszym od szeptu.

Na twarzy Petera pojawia się ulga, jakby zrzucił z siebie jakiś ogromny ciężar. Wiem jednak, że najtrudniejsza rozmowa wciąż jest przed nami, bo jest jeszcze jedna rzecz, która nas dzieli. Jeszcze jedna sprawa, która nie pozwala mi dać sobie i Peterowi szansy, na coś więcej niż jest między nami w tej chwili.

I wcale, a wcale nie dotyczy ona Katji.

Przesuwa palcem po linii mojej szczęki, a jego dotyk niespodziewanie powoduje u mnie gęsią skórkę, co wyrywa mnie z zamyślenia, a senność mija mi, jak ręką odjął. Nie wiem, które uczucie jest we mnie silniejsze - czujność, czy nagłe podekscytowanie, ale machinalnie rozchylam usta, a Peter przyciąga mnie do siebie jeszcze mocniej i...

- Ej, nowa dziewczyno Petera, chcesz jajecznicy? - Domen, a zaraz za nim Cene, wystawiają głowy zza drzwi kuchni i patrzą na nas wyczekująco, absolutnie nie speszeni.

W przeciwieństwie do nas.

- Ze szczypiorkiem! - kusi ten drugi, a ja próbuję opanować wypieki wypełzające na moją twarz i odsuwam się od najstarszego Prevca.

- Tak, z chęcią - odchrząkuję, wyplątując się z jego objęć i mocniej opatulam przydługą bluzą.

- Ja też się skuszę - Peter również odchrząkuje i zdejmuje rękę z mojego ramienia.

- Tobie nic nie proponowałem - prycha Domen i kiwa na mnie ręką. - Chodź do nas, potem pokażemy ci twój pokój. I nie łudź się, on się w ogóle nie potrafi całować!

- Nawet nie daliście mi sprawdzić - wytykam im ze śmiechem, wciąż lekko czerwona na twarzy i wstaję z kanapy.

Znikam w kuchni z młodszymi Prevcami, w progu rzucając jeszcze Peterowi delikatny uśmiech. Odwzajemnia go i bezgłośnie mówi: "Do jutra", po czym wstaje i znika na schodach prowadzących do góry.

[Peter]

Rano budzi mnie zapach kawy unoszący się w całym domu. Przeciągam się szeroko i siadam na łóżku, napawając się jeszcze chwilę samą świadomością powrotu do domu. Robię tak po każdych zawodach, to mój mały rytuał - móc w końcu przespać się we własnym łóżku, bez drażniącego chrapania Jurija nieopodal.

Uśmiecham się do własnych myśli, a mój uśmiech rozszerza się jeszcze bardziej, kiedy przypominam sobie o obecności Alicji. Przeczesuję włosy dłonią i schodzę na dół, podążając za coraz intensywniejszym zapachem.

Ala stoi boso przy blacie w krótkich spodenkach i obcisłej koszulce na ramiączkach i niecierpliwie przebiera palcami, czekając aż kawa w ekspresie skończy się parzyć. Poskręcane i nieco poplątane włosy opadają jej swobodnie na plecy, a na nadgarstku dostrzegam czarną gumkę. Obraca się na dźwięk moich kroków i uśmiecha się kącikiem ust.

- Cene kazał mi się czuć jak u siebie, więc zrobiłam kawę - wyjaśnia, odwracając się tyłem do blatu i opiera się o niego rękami. Na policzku odbił jej ślad poduszki, co podpowiada mi, że dopiero co wstała. Jej poranny, nieco nieogarnięty wygląd jest uroczy i na swój sposób... pociągający.

- Trochę wczesna pora, jak na ciebie - zauważam, zerkając na zegarek, który wskazuje siódmą.

- Przed nami długi dzień, muszę się jeszcze przygotować - wzrusza ramionami i przeciera zaspane oczy. Nagle mruży je i przekrzywia głowę. - Czy tobie nie jest przypadkiem zimno? - unosi brew, lustrując mnie wzrokiem.

- Moja piżama nadal jest "zaginiona w akcji" - unoszę lekko kącik ust, widząc jak czubki uszu Ali robią się powoli czerwone. Mnie również przypomina się nasza nie do końca jednoznaczna sytuacja w Ga-Pa, ale nie pozawalam moim myślom odpłynąć za daleko. - A poza tym jestem u siebie w domu, pamiętasz?

Kiwa krótko głową, a ja podchodzę bliżej i sięgam ponad jej głową do szafki po filiżanki. Kładę je na blacie, miłościwie uwzględniając zarówno Cene jak i Domena, po czym zamykam drzwiczki i opieram się o nie dłonią.

Ala zadziera głowę, by móc spojrzeć mi prosto w oczy, a z jej twarzy znikają wszelkie ślady senności. Kiedy nachylam się nad nią jeszcze bardziej, otacza mnie cytrusowy zapach jej szamponu, od którego zaczyna kręcić mnie w nosie. Patrzy na mnie jakby z zaciekawieniem, z szeroko otwartymi błękitnymi oczami. Nie wykonuje żadnego gestu w moją stronę, podobnie jak i wczoraj, mam jednak dziwne wrażenie, że nie miałaby nic przeciwko, gdybym...

- Czeeeść... - Domen wita nas ziewnięciem i opada na krzesło. - Śniły mi się całki, muszę je chyba dziś powtórzyć... - mamrocze pod nosem, opierając głowę o stół.

...myślę, że nie miałaby nic przeciwko, gdybym właśnie teraz zamordował swojego młodszego brata.

Ala wzdycha lekko - jakby zawiedziona...? - wymija mnie, związuje włosy i rozlewa kawę do czterech filiżanek, po czym jedną wystawia za okno, a drugą stawia przed Domenem.

- Myślę, że te twoje całki chciały ci powiedzieć, żebyś sobie zrobił dzień wolnego - mówi i poprawia mu potargane włosy, a ja dostrzegam w tym geście jakąś dziwną, siostrzaną czułość.

- Myślisz? - ten drapie się po głowie w zamyśleniu, obracając całą jej pracę w niwecz, a Ala opuszcza ręce zrezygnowana . - Może pójdę dziś na basen, w takim razie. Dawno nie byłem - mówi, pociągając łyk kawy, a jego spojrzenie, które na nas przenosi, nagle robi się bystrzejsze. - Ej, czy ja dobrze widzę, że wy...

Przerywa mu głośne ziewnięcie, kiedy dołącza do nas Cene. Bez słowa zgarnia jedną filiżankę i siada obok Domena. Alicja ponownie wzdycha i jemu również próbuje poprawić odstające na wszystkie strony włosy, ale po chwili się poddaje.

- Czy w tym domu nie ma grzebienia? - pyta retorycznie, wracając do mnie i próbuje doprowadzić do porządku i moją fryzurę. Staje na palcach, a kiedy podnosi ręce, brzeg jej koszulki unosi się ponad pępek. Dodatkowo dekolt pogłębia się dość mocno, by...

Szybko opuszczam wzrok, nim moja wyobraźnia zagalopuje się zanadto i dostrzegam podłużną bliznę nad biodrem, którą odkrył podniesiony podkoszulek.

- Co to takiego? - pytam, ostrożnie dotykając jej palcem.

- To? - Alicja opuszcza ręce i obniża nieco gumę spodenek, ukazując bliznę niemal w całej okazałości. - Zacięłam się kosą, jak miałam jedenaście lat.

- Czym? - dziwię się.

- Kosą  - powtarza, naciągając spodenki jeszcze bardziej, tak że dostrzegam brzeg koronkowych majtek. Czarnych, dla ścisłości.

Prevc, ogarnij się. Ogarnij się, do cholery.

- Braciszku, czy mógłbyś nie rozbierać swojej dziewczyny na środku kuchni? - prosi w tym samym momencie słodziutkim głosem Domen, podczas gdy ja łaję się w myślach, spychając natrętne myśli na sam skraj umysłu.

Obaj z Cene przyglądają się nam ciekawie, a na twarz Ali nagle wypływa rumieniec; zdaje się, że dopiero teraz dociera do niej dwuznaczność tej sytuacji. Odsuwa się o pół kroku i poprawia spodenki oraz obciąga bluzkę i podchodzi do okna, by móc się ukryć za swoją ostudzoną już kawą. W kuchni zapada na chwilę cisza, podczas gdy ja morduję wzrokiem Domena. Ten wydaje się zupełnie niewzruszony, a Alicja zachowuje od tej pory zauważalny dystans.

Jak widać, prawie-pocałunki to jedno, a... hmm, nieco dwuznaczne sytuacje, to drugie.

- To jak było z tą kosą? - przerywam milczenie, a Ala zerka na mnie znad krawędzi filiżanki. Odstawia ją ostrożnie na blat i uśmiecha się lekko do swoich wspomnień. Oczy błyszczą jej przy tym nieco melancholijnie. 

- Mieliśmy kiedyś ogródek - zaczyna swoją opowieść. -  Rosły tam różne drzewka owocowe, porzeczki oraz agrest, a rodzice postawili dodatkowo szklarnię i posadzili tam ogórki. Jeździliśmy tam rzadko, więc ogródek mocno zarastał trawą. Pewnego razu kosiarka się popsuła, dookoła żywej duszy, a zielska po pas. Tata wyciągnął więc z szopy nieco zardzewiałą już kosę, a ja - dziecko z miasta - uparłam się, że chcę nauczyć się jej używać. Jakim sposobem się skaleczyłam, nie wiem, ale jak widać byłam równie zdolna, co i niezdarna. Ale koszenie trawy to już zamknięty rozdział w moim życiu - uśmiecha się jakby z zakłopotaniem i ponownie zasłania się kawą.

- Ta kosa musiała być większa od ciebie - uświadamiam sobie, wyobraziwszy sobie nastoletnią Alę w słomkowym kapeluszu, machającą ogromną kosą wśród wysokiej trawy.

- A ty niby nie jesteś niższy od swoich nart, co? - odcina mi się, biorąc to za przytyk i odkłada filiżankę do zlewu. - Dobra, idę pod prysznic. O której mnie porywasz? - zwraca się do mnie.

- Myślę, że możemy wyjechać koło dziewiątej. Samochodem to nie tak daleko, a potem pojedziemy prosto do Lublany - odpowiadam, a Ala uśmiecha się i wychodzi z kuchni, delikatnie muskając moją dłoń swoją.

Być może mi się wydaje, ale to chyba nie był przypadek.

Odprowadzam ją wzrokiem, dostrzegając liczne szczegóły, które dotąd umykały mojej uwadze. Niepodziewanie nachodzi mnie wspomnienie z samego początku naszej znajomości, kiedy to zauważyłem ją w drzwiach owiniętą samym ręcznikiem. Nie jestem pewien, co wtedy sobie myślałem, ale po prostu nie mogłem oderwać od niej wzroku. Podobnie jak w Ga-Pa, prawdopodobnie po raz pierwszy dostrzegając w niej po prostu piękną kobietę. Z chyba nieco rozanielonym uśmiechem, wspominam tamtą chwilę, a na ziemię sprowadza mnie głos Domena.

- Bez takich, Peter. Potrafi się sama umyć - mrożę go wzrokiem, ale posyła mi jedynie złośliwy uśmiech. - Nie uczynisz Emy ciotką w wieku ośmiu lat, nie ma mowy - kręci karcąco głową, a ja wzdycham tylko i obracam się w kierunku lodówki, by przygotować nam prowiant na drogę.

Godzinę później schodzimy z Alą do garażu i wsiadamy do samochodu. Jej włosy są ponownie zaplecione w wyjątkowo schludny dziś warkocz, jedynie jeden kosmyk opada jej niesfornie na czoło.

- To gdzie jedziemy? - pyta ciekawie, odgarniając go niecierpliwym gestem.

- Do miejsca, które jest dla mnie ważne - odpowiadam, nie zdradzając nic więcej.

Kilkunastominutowa podróż mija nam na niezobowiązujących rozmowach z szumiącym cicho w tle radio. W pewnym momencie Ala pogłaśnia, akurat kiedy Adele śpiewa:

- ...we're no kids, no more.

- Lubię tę piosenkę - wyjaśnia, nucąc cicho. - Jest taka...

- Smutna? - podpowiadam.

- Nie - kręci głową. - Prawdziwa.

Przez chwilę wsłuchuję się w głos piosenkarki, śpiewającej właśnie: I'd be your last love everlasting you and me i kiwam głową.

- Fakt, ciężko się nie zgodzić - mówię, a w mojej głowie pojawia się niepodziewanie inny uśmiech i inne rozśmiane oczy, których obiecałem sobie już nigdy nie wspominać.

- To tutaj - informuję Alę chwilę później, parkując na pustym, leśnym parkingu. - Ale musimy przejść jeszcze kawałek.

Wysiadamy z samochodu i ruszamy ścieżką pod górę. Zmarznięte liście szeleszczą pod naszymi butami, a oddechy skraplają się w postaci niewielkich obłoczków. Idziemy ramię w ramię, nasze dłonie ocierają się o siebie przez chwilę, nim niepewnie biorę Alę za rękę. Zerka na mnie, ale nadal nic nie mówi, postanawiam więc przerwać tę ciszę początkiem opowieści.

- Kiedy byłem mały, bardzo często chodziłem tą ścieżką - mówię, wdychając głęboko zapach zimowego lasu. - Zaraz się przekonasz, że prowadzi na niewielką polankę na szczycie, która z drugiej strony opada w kierunku rzeki łagodnym stokiem - oczami wyobraźni widzę ten tak dobrze znany mi widok i mocniej ściskam rękę Alicji, kiedy drzewa zaczynają się przerzedzać.

- Zimą, zawsze jest tu pełno śniegu... no, może nie w tym roku - poprawiam się ze śmiechem, kiedy Ala z powątpiewaniem rozgląda się dookoła w poszukiwaniu białego puchu. - W każdym razie wystarczająco dużo, by pojeździć na sankach... albo na nartach.

- A więc to tu triumfator 66. Turnieju Czterech Skoczni stawiał swoje pierwsze kroki na nartach - Ala rozgląda się po łagodnie nachylonej polanie, biorąc się pod boki, a na jej twarzy tańczy figlarny uśmiech. - No co? Ćwiczę przed dzisiaj - dodaje, kiedy wywracam oczami, zapominając na sekundę, dlaczego tu z nią przyszedłem. Mam jednak wiele do opowiedzenia, siadam więc wraz z nią na obłym kamieniu i wracam myślami do samego początku.

Miałem wtedy z sześć lat i nie wiedzieć czemu, nie chciałem, żeby rodzice wiedzieli o mojej nowej pasji. Może dlatego, że tata od dawna był związany ze światem skoków i bałem się, że w jakiś sposób go zawiodę. W każdym razie, każdego popołudnia brałem sanki, ubierałem czapkę i rękawiczki i przychodziłem tutaj po pretekstem chęci pobawienia się na śniegu. Mieszkaliśmy wtedy jeszcze niedaleko stąd; przeprowadziliśmy się dopiero po narodzinach Domena, bo zaczęło nam być nieco ciasno.

Zerkam na Alę, która uśmiecha się nieco drwiąco.

- Ciasno, co? Przyznaj, że narobił wam obciachu przed sąsiadami.

- Liczyłem, że się nie domyślisz - szturcham ją, a ona oddaje mi i uśmiechem zachęca do kontynuowania historii.

Kiedy tu przychodziłem, sanki lądowały w krzakach, a ja zakładałem ukryte tam wcześniej narty i próbowałem swoich sił właśnie na tej górce. Z biegiem czasu skocznie usypywane przeze mnie stawały się coraz wyższe i wyższe, aż w końcu rodzice odkryli mój sekret i zapisali mnie do klubu z prawdziwego zdarzenia. Dostałem też narty, kask, gogle i uważałem się za najszczęśliwszego sześciolatka w okolicy.

Przez jakiś czas myślałem, że to ona zdradziła mój sekret, ale wina leżała po mojej stronie. Po prostu, pewnego dnia zapomniałem wziąć ze sobą czapki albo rękawiczek, nie pamiętam już dokładnie i tata zauważył moje wyczyny, gdy chciał mnie uchronić przed przeziębieniem. Całą winę jednak zrzuciłem na nią, bo przecież zaledwie parę dni wcześniej odkryła przypadkiem mój mały sekret.

Milknę na chwilę, przywołując ten moment w myślach. Ala patrzy na mnie z uwagą, a z jej twarzy nie da się wyczytać żadnych emocji.

- Ona...? - odzywa się w końcu, kiedy milczę przez dłuższą chwilę.

Kiwam głową i przymykam oczy; mam wrażenie jakby to było zaledwie wczoraj.

Miała czarne włosy zaplecione w dwa mysie warkoczyki spięte różowymi gumkami z Myszką Mickey, duże orzechowe oczy, kilka piegów na nosie i szczerbaty uśmiech. Na imię miała Katja i poznałem ją podczas jakże żenującego upadku z mojego nowo zbudowanego K-1, z którego byłem bardzo dumny. Chłopięca duma ucierpiała nie wiele mniej niż posiniaczony tyłek, mimo iż nawet się nie roześmiała, a wręcz poczęstowała cukierkiem wyciągniętym z kieszeni kurtki.

Nie minęło dużo czasu nim się zaprzyjaźniliśmy, nie licząc tego jednodniowego epizodu, kiedy podejrzewałem ją o zdradzenie mojego sekretu, o którym wiedziała tylko ona. Przychodziła tutaj niemal codziennie i po prostu przyglądała mi się jak ćwiczę. Kiedy zacząłem uczęszczać do klubu, przestałem tam skakać, ale i tak co drugi dzień brałem sanki i ruszałem na spotkanie z moją przyjaciółką.

Alicja uśmiecha się lekko, wyobrażając sobie zapewne przedstawioną przeze mnie historię. Widzę po jej oczach, że wie, do czego krok za krokiem zmierzam, ale nie przerywa mi ani słowem. Jestem jej za to wdzięczny, bo powrót do tych wspomnień jest słodko-gorzki i wiele mnie kosztuje.

Kiedy poszliśmy do szkoły, dowiedziałem się, że mieszka sama z matką; ojciec zostawił ją jeszcze przed narodzinami Katji. Nie przelewało im się, ale jakoś dawały sobie radę. Nigdy nie prosiła mnie o pomoc, była dość zamknięta w sobie i poza mną nie miała zbyt wielu przyjaciół. Przynajmniej raz w tygodniu przychodziliśmy tutaj - żeby pograć w piłkę, chowanego, odrobić zadanie albo porozmawiać o ulubionych filmach. Ja opowiadałem jej o swoich postępach w sporcie i swoich sportowych marzeniach. Obiecałem jej nawet kiedyś, że zadedykuję jej medal, który wygram na olimpiadzie - to wspomnienie wywołuje u mnie smutny uśmiech, bo w Soczi byłem tak zły po stracie zarówno pierwszego jak i drugiego złota, że zupełnie o tym zapomniałem. A potem przecież wszystko się zmieniło. Ona nie mówiła zbyt wiele, zazwyczaj po prostu rysowała coś w swoim zeszycie i czasem pokazywała mi swoje prace. Mówiąc krótko, to było takie "nasze" miejsce.

Z biegiem czasu łącząca nas więź stawała się coraz silniejsza, oboje też powoli dorastaliśmy, a ja zacząłem odkrywać, że w relacji z dziewczynami są fajniejsze rzeczy niż ciągnięcie za warkocze.

Uśmiecham się nieco zakłopotany, a i na twarzy Alicji pojawia się nikły uśmiech, kiedy sama tarmosi swój warkocz, zerkając na mnie spod rzęs.

Moi koledzy mieli już za sobą pierwsze randki, pierwsze związki i nawet pierwsze pocałunki, a ja nie chciałem być gorszy. Brakowało mi tylko chętnej kandydatki. Przynajmniej do czasu, kiedy zauważyłem, że cóż... że Katja też jest dziewczyną. Siedzieliśmy sobie tu pewnej wiosny na kocu rozmawiając i żartując jak zawsze, kiedy odkryłem ten fakt i tak po prostu bez ostrzeżenia ją pocałowałem. Nie był to pocałunek marzeń, nazwałbym go raczej nieudanym, ale nie to jest tu najistotniejsze.

"Co ty zrobiłeś, Peter?" zapytała wtedy, a ja z głupkowatym uśmiechem odparłem: "Pocałowałem cię". Powiedziała, żebym nie robił tak więcej, a kiedy spytałem dlaczego, odpowiedziała: "Bo nie jesteśmy parą" i jak gdyby nigdy nic wróciła do przerwanego wątku.

- Może chciała, żebyś jej to zaproponował? - odzywa się cicho Ala, kiedy milknę na chwilę. Jej głos jest lekko schrypnięty, ale na jej twarzy nie widać żadnych emocji. - Może to była sugestia?

- Nie, nie była. Byliśmy jedynie przyjaciółmi i po prostu nie chciała tego zmieniać - kręcę głową. - Było dobrze tak, jak było. Nie było nawet sensu o tym więcej rozmawiać, ot krótki epizod, jeden z wielu w naszej wieloletniej znajomości.

Nie wracaliśmy do tego tematu, bo i nie było do czego. Nie było między nami nic prócz przyjaźni, byliśmy bardziej jak rodzeństwo. Znałem ją po prostu zbyt długo, by umieć spojrzeć na nią jak na inne koleżanki, a ten pocałunek był jednorazowym wybrykiem; rzekłbym nawet, że był niczym innym jak szczeniackim eksperymentem, w końcu miałem wtedy może z piętnaście lat.

Tak mijały nam kolejne lata. Ja jeździłem na zawody, a po powrocie pierwsze co robiłem, to umawiałem się z Katją na tej polance i gadaliśmy długie godziny, spacerując po lesie. Gdy było zimno, chodziliśmy objęci, owinięci oboje jej długim, wełnianym szalikiem zrobionym przez mamę. Gdy było ciepło, rozkładaliśmy koc w plamie słońca i opalaliśmy się, popijając lemoniadę i odgadując kształty chmur. Nocami obserwowaliśmy gwiazdy, czekając aż któraś z nich spadnie i spełni nasze życzenia.

Byliśmy dla siebie wsparciem w każdej sprawie, ale nie było łatwo. Pocieszała mnie po każdych nieudanych zawodach, po pasmach klęsk, kiedy chciałem już nawet rzucić w kąt narty, bo nie widziałem żadnych efektów. Ona i mama były tymi osobami, które zawsze umiały mi wyperswadować ten pomysł. Ale życie wystawiło ją, a co za tym idzie i mnie jako jej przyjaciela, na ciężką próbę. Kiedy miała osiemnaście lat, jej mama przegrała walkę z rakiem piersi. Jedynym plusem tej sytuacji był fakt, że Katja była już pełnoletnia i przynajmniej z tej strony nie było problemów. Siedziałem z nią na kanapie w jej mieszkaniu, a ona przez wiele godzin płakała mi w ramię. Nie pojechałem na Mistrzostwa Świata Juniorów tamtej zimy, bo chciałem być przy niej, dopóki do końca się nie pozbiera. Byłem u niej niemal codziennie, robiłem zakupy, gotowałem obiady, kiedy nie potrafiła się do tego sama zmusić. Czasami zostawałem na noc, żeby nie musiała spać sama w pustym mieszkaniu...

Po miesiącu sytuacja zaczęła wracać do normy, ponownie dawała sobie radę sama. Nadal spędzaliśmy mnóstwo czasu razem, ale ja powróciłem do swoich obowiązków, a że moja kariera rozwijała się coraz bardziej, mieliśmy dla siebie coraz mniej czasu. Katja stała się częstym gościem w naszym domu, a moja rodzina bardzo ją polubiła. Świetnie dogadywała się z dziewczynkami, a zdanie Niki i Emy zawsze się dla mnie bardzo liczyło.

Ala uśmiecha się, słysząc te słowa. Jestem pewien, że i ona przypadłaby moim małym siostrzyczkom do gustu. Milczymy chwilę, nim decyduję się wznowić opowieść. Wielokrotnie zastanawiałem się, w którym momencie popełniłem błąd albo kiedy powinienem dostrzec, że coś jest nie tak. Ale nigdy nie potrafiłem odpowiedzieć sobie na to pytanie.

Jeśli się nad tym głębiej zastanowić, to tak naprawdę, nigdy się w niej nie zakochałem. Znaliśmy się przecież od dziecka, od tamtego feralnego spotkania tutaj, na łące. Od tamtej pory była zawsze obecna w moim życiu, była jego częścią, a ja nie potrafiłem sobie wyobrazić, że kiedykolwiek miałoby być inaczej. Katja, zdaje się, też traktowała mnie w ten sposób, bo kiedy ciało zaczęło dostrzegać to, o czym serce wiedziało już od dawna - czyli, że łączy nas coś więcej, niż tylko zwykła przyjaźń - nie miała nic przeciwko, że czasem podczas spaceru złapałem ją za rękę. Że czasem na spotkanie przyniosłem dla niej czerwoną różę, czego nie robiłem wcześniej. Że pewnego dnia pocałowałem ją niepewnie, bojąc się, że ponownie mi tego zabroni. Nic nie mówiła, ale pozwalała na te gesty, czasem nawet sama decydowała się zrobić podobny krok w moją stronę. Na nowo odkrywaliśmy swoją relację, wzbogacając ją o te szczegóły, które nie kwalifikowały się już jako przyjacielskie gesty. Nasze kolejne pocałunki były zdecydowanie lepsze od tego pierwszego, więc nie szczędziliśmy ich sobie. W końcu była już wtedy moją dziewczyną, a lepszej nie mogłem sobie wymarzyć.

Rzucam okiem na Alę, czy nie wydaje się urażona tym wyznaniem, ale ona wpatruje się w swoje kolana zagryzając mocno wargę. Myśli o czymś intensywnie, ale kiedy dotykam jej ramienia uśmiecha się nieco niepewnie.

- Brzmi to zbyt pięknie, by mogło mieć dobre zakończenie, prawda? - odzywa się cicho, a w jej głosie jest więcej smutku, niż mógłbym się spodziewać.

- W innym przypadku, nie siedzielibyśmy pewnie tutaj - odpowiadam niewiele głośniej, nim ponownie powracam myślami do naszej historii, mojej i Katji.

Kiedy zacząłem studia, przeprowadziłem się do kawalerki, by nie siedzieć rodzicom na głowie. Miałem stamtąd bliżej na uczelnię i na treningi, a mimo to i tak było mi ciężko to wszystko połączyć. Katja postanowiła mocno stanąć na nogi i zaczęła rozwijać swoją największą pasję - malarstwo. Zaczęła studiować sztukę, oboje więc mijaliśmy się jeszcze bardziej. Dlatego każda chwila spędzona razem była dla nas niezwykle cenna. Kiedy wracałem z zawodów była częstym gościem w moim mieszkaniu, na ile oczywiście pozwalały jej studia. Zostawała wtedy na kolację i dobry film, a czasem również na śniadanie.

Patrzę na Alicję i dopiero teraz na jej nieprzeniknionej dotąd twarzy pojawia się ślad jakichś emocji, co potwierdza mój domysł, że zastosowany przeze mnie eufemizm nie pozostał nierozszyfrowany. Obiecałem sobie jednak, że będę wobec niej zupełnie szczery, bo bez tego nie mamy szansy zbudować nic trwalszego.

A chyba tego właśnie pragnę - by Ala stała się stałym elementem mojego życia, za który przez tak wiele lat uważałem Katję.

W tamtym okresie stała się nieomalże członkiem naszej rodziny: spędzała z nami każde święta, znaczną część wakacji, dużo czasu spędzała w moim rodzinnym domu czy to z dziewczynkami, czy to pomagając mojej mamie w kuchni. Mimo że nie miała najłatwiejszego życia, była bardzo pogodna i wszyscy lubili jej towarzystwo.

Zeszłoroczną Wigilię, tak jak i parę poprzednich miała spędzić z nami. Ale to miała być wyjątkowa Wigilia, bardzo wyjątkowa - tamtego wieczoru miałem zapytać Katję, czy chce się naprawdę stać częścią mojej rodziny.

Mówiąc to, sięgam do kieszeni i wyciągam z niego niewielkie, nieco zakurzone, czerwone pudełko, ignorując jednocześnie nieprzyjemny szelest papieru. Podaję je Alicji, która bierze je ostrożnie i zerka na mnie, jakby pytając o pozwolenie. Ostrożnym skinieniem pokazuję jej, by się nie krępowała. Otwiera pudełko nieco drżącymi rękami, a naszym oczom ukazuje się srebrny pierścionek. Kamienie - diamenty i szafiry - lśnią tym samym blaskiem, co i tamtego popołudnia u jubilera, kiedy wybierałem go, starając się ignorować głupie docinki młodszych braci, którzy śmieli twierdzić, że znają gust Katji lepiej ode mnie.

Cóż, ten spór do dzisiaj nie pozostał rozstrzygnięty.

- Śliczny - odzywa się Ala wyciągając pierścionek z pudełka i oglądając go w świetle dnia, po czym uśmiecha się nieco smutno. - Dla takiego pierścionka aż żal zrywać zaręczyny... - mówi, odkładając go z powrotem i oddaje mi pudełko.

- Nie zerwała ich - mówię, chowając je do kieszeni i zaciskam palce na spoczywającej tam kartce. - W ogóle ich nie przyjęła.

Ala otwiera szerzej oczy i spogląda na mnie zaskoczona. Doskonale rozumiem jej zaskoczenie, bo sam nawet nie podejrzewałem, by jej odpowiedź mogła brzmieć "nie".

Nie stresowałem się przed tym wieczorem, nigdy nie wątpiłem, że Katja pragnie tego samego co ja i byłem niemal stuprocentowo pewny jej odpowiedzi. Kilka dni przed Wigilią zadzwoniłem do niej, jeszcze z zawodów, by upewnić się, że będzie na kolacji. Potwierdziła, ale musiała się szybko pożegnać, bo miała coś do załatwienia na mieście. Uspokojony, zacząłem dbać o takie szczegóły, jak wyprasowany krawat i garnitur, mama szalała w kuchni, Domen i Cene nie szczędzili głupich komentarzy, a dziewczynki były wniebowzięte. Tata tylko uśmiechał się zagadkowo, a ja martwiłem się jedynie, że któreś z nich nie wytrzyma i popsuje ten magiczny moment.

Dwa dni przed Wigilią zadzwoniłem do niej znowu, ale nie odebrała. Dzień później operator poinformował mnie, że jest poza zasięgiem sieci, zacząłem się więc martwić. Rodzice uspokajali mnie, że pewnie ma problemy z telefonem - ten tydzień był bardzo mroźny i wszystkie komórki wariowały w niskich temperaturach. Ja jednak miałem jakieś złe przeczucia i pojechałem do niej. Wziąłem klucze, ale ręce trzęsły mi się tak bardzo, że z trudem trafiłem do zamka. Kiedy jednak drzwi stanęły otworem, stanąłem w progu jak wryty. Na pierwszy rzut oka wszystko było w porządku, ale zbyt wiele czasu spędziłem w tych czterech ścianach, by nie zauważyć, że brakuje jej ulubionych butów w przedpokoju, z łazienki znikły wszystkie niezbędne kosmetyki, lodówka jest pusta, a w szafie nie ma połowy ubrań. Moje ostatnie wątpliwości rozwiała kartka, którą znalazłem na stole w salonie. Zaledwie kilka słów, bym nie mógł powiedzieć, że "zniknęła bez słowa".

Wyciągam z kieszeni wymiętoszoną już nieco i wygładzoną od wielokrotnego czytania kartkę, którą bez słowa podaję Alicji. Sam znam jej treść na pamięć - kilkanaście wyrazów, które uświadomiły mi, że prawie dwadzieścia lat znajomości było czymś innym niż mi się wydawało.

Ala rozkłada złożony na czworo papier i odczytuje treść wyjątkowo krótkiego listu.

- Peter, nie szukaj mnie. Odkryłam właśnie, że w życiu są rzeczy ważne i ważniejsze. My jesteśmy jedynie ważni. Żegnaj, Kat - podnosi na mnie wzrok i otwiera usta, ale po chwili je zamyka, nie wiedząc najwyraźniej, co mogłaby powiedzieć.

Odbieram od niej kartkę i chowam powrotem do kieszeni, po raz tysięczny tłumiąc w sobie chęć rozdarcia jej na strzępy. Spoglądam na Alę, która zrezygnowała z nieprzeniknionego wyrazu twarzy i patrzy na mnie po prostu ze smutnym uśmiechem, a potem ostrożnie bierze mnie za rękę. Patrząc na nasze splecione razem dłonie, kończę opowieść, starając nie dać się ponieść emocjom.

- Zostawiła mnie, rozumiesz? Niemal zupełnie bez słowa. Ten list miał mi uświadomić, że osoba, którą znałem niemal dwadzieścia lat, z którą planowałem swoją przyszłość, która była dla mnie prawie całym światem, nie jest taka, za jaką ją uważałem. Czy to wszystko była gra? Czy nawet nasza przyjaźń nic dla niej nie znaczyła, że z dnia na dzień zrezygnowała ze mnie w imię czegoś innego? Albo kogoś innego?

- Szukałeś jej? - pyta Alicja, delikatnie kładąc drugą dłoń na mojej ręce, którą nieświadomie zaciskam coraz mocniej, najprawdopodobniej sprawiając jej ból.

Rozluźniam uścisk i kręcę głową.

- Chciałem, ale przepadła jak kamień w wodę, nawet nie wiedziałem, gdzie miałbym zacząć szukać...

Następne dni były dla mnie sinusoidą totalnego załamania i ataków wściekłości, nie było nic pomiędzy. Nie wiem, jakim sposobem moja rodzina wytrzymała ze mną w tamtym okresie, ale jestem im bardzo wdzięczny, że nie zostawili mnie z tym wszystkim samego. Nikt nie potrafił zrozumieć, dlaczego Katja odeszła, co takiego się stało. Szukałem winy w sobie, w niej, analizowałem każdy spędzony z nią moment w poszukiwaniu czegoś co da mi odpowiedź na pytanie "dlaczego?". Czy poznała kogoś? A może dostała jakąś ofertę pracy? Może to miało związek z jej ojcem? Planowała to od dawna? Czy może wydarzyło się coś nagle? A może po prostu nie była osobą, za którą ją uważałem.

Próbowałem zrozumieć, ale te wszystkie pytania doprowadzały mnie do paranoi. Jedyną ucieczką od myślenia o Katji były skoki, w końcu zaczynał się Turniej Czterech Skoczni. Skupiłem na tym całą moją uwagę, całą złość przelałem w skoki i na początku zdawało to egzamin, ale kiedy wracałem do mieszkania, wszystko przypominało mi o niej i znów wpadałem w błędne koło. Długo tak nie wytrzymałem - sprzedałem tę kawalerkę i przeprowadziłem się z powrotem do rodziców, którzy doskonale rozumieli moją decyzję i nie mieli nic przeciwko. Tylko Domen trochę marudził, bo Cene wprowadził się ponownie do niego, ale całe to marudzenie kierował pod adresem Katji, nie moim. Z numeru jeden w mojej rodzinie stała się nagle tematem tabu, nikt nie wspominał przy mnie jej imienia. Próbowałem wyrzucić ją z myśli, a najłatwiej było mi na skoczni. Zwiększyłem więc liczbę treningów i coraz więcej czasu spędzałem poza domem. Jedyne miejsce, które starannie omijałem to ta polana.

Wskazuję ręką dookoła, a Ala podąża wzrokiem za tym gestem. W jej oczach widzę jakiś dziwny smutek, jakby ta historia dotknęła ją bardziej, niż przewidywałem.

- Jestem tu po raz pierwszy od ponad roku, wiesz? - przenoszę na nią wzrok, a Ala uśmiecha się cierpko.

- Przełamałeś się specjalnie, by móc mi o tym wszystkim opowiedzieć? - pyta łagodnie, mocniej ściskając moją rękę.

- Tak, chyba nie potrafił bym wrócić do tego w jakimkolwiek innym miejscu - mówię i zsuwam się z głazu. - Chodź, robi się już późno. Jeśli masz jeszcze kupić sukienkę, to musimy zaraz jechać - dodaję, nie mogąc już znieść presji wspomnień.

- Nie będę kupować ciuchów przez cztery godziny - Ala wywraca oczami i dołącza do mnie, chwytając mnie za rękę, którą wyciągam w jej kierunku. - Ale, powiedz mi jeszcze jedno: nigdy nie pomyślałeś, że być może miała powód, żeby wyjechać?

- Nie wątpię, że go miała. Dlaczego jednak nie powiedziała ani słowa? Zostawiła mnie z dnia na dzień z pierścionkiem zaręczynowym, bez żadnego wyjaśnienia, prócz tego, że nie jestem wystarczająco ważny, by nadal być częścią jej życia. W taki sposób zostałem zostawiony przez osobę, z którą chciałem przeżyć resztę swojego życia - mówię lekko wzburzony, a Ala kładzie mi uspokajająco dłoń na ramieniu.

- Nie twierdzę, że zachowała się odpowiednio - mówi łagodnie. - Choćby ze względu na łączącą was wcześniej przyjaźń, należało ci się jakiekolwiek wyjaśnienie. Nie wspominając już o tym, że miała praktycznie tylko ciebie i nagle z dnia na dzień z ciebie zrezygnowała. To... - Ala wzdycha i mocniej ściska moją dłoń. - Takich rzeczy nie powinno się robić, nawet jeśli czasem niewiedza jest błogosławieństwem. Nawet jeśli wydaje nam się, że ucieczka to mniejsze zło, bo przecież nigdy to nie jest lepsze rozwiązanie...

W jej głosie słychać jakąś dziwną gorycz, coś co podpowiada mi, że rozumie mnie lepiej niż mogłoby mi się wydawać. Ciągnę ją lekko za sobą w kierunku parkingu, starając się, nie rzucić ostatniego spojrzenia na tę polanę, której obiecałem już sobie więcej nie odwiedzać.

- Wiesz? Ta cała sytuacja ma jedną, dobrą stronę - odwracam się nagle do Alicji. Podnosi na mnie wzrok, wbity dotąd w ścieżkę pod jej stopami. Uśmiecham się do niej, bo to ona jest tą dobrą stroną.

Bo przecież kiedy Katja odeszła, skupiłem się na skokach, ale tej negatywnej energii nie starczyło na długo. Wypalałem się z dnia na dzień i pod koniec sezonu ciągnąłem już to wszystko chyba jedynie siłą rozpędu. Wiosenne zgrupowanie to był jeden wielki koszmar, byłem cieniem samego siebie, nawet skoki mnie nie cieszyły. Próbowałem różnych rzeczy, pracowałem nad techniką, skupiałem się na szczegółach, ale to wciąż nie było to. Sezon letni przesiedziałem w domu, po pretekstem indywidualnego toku treningów, bo Janus nie chciał, żeby wszyscy widzieli mnie w tak beznadziejnym stanie. Wszyscy jeździli więc na zawody, a ja trenowałem w Kranju pod okiem asystenta i powoli, powoli wracałem do jako-takiej formy. Wciąż jednak było to za mało i w lipcu Goran stwierdził, że trzeba podjąć drastyczne kroki. Po rozmowie ze sztabem i prezesem zapadła decyzja o tym, że na cito zostanie zatrudniony psycholog sportowy i to ktoś, kto ma już doświadczenie w stawianiu na nogi zupełnie pogubionych sportowców.

Opieram się o maskę samochodu i posyłam jej lekki uśmiech. Ala odpowiada mi tym samym, nieco chyba zawstydzona tym komplementem i dołącza do mnie. Nasze ramiona stykają się lekko, kiedy obserwujemy samochody przejeżdżające główną drogą, które zagłuszają śpiewające dookoła ptaki.

- Gdyby nie Katja, nie poznałbym ciebie - mówię, podnosząc do góry nasze splecione razem ręce. Ala uśmiecha się do mnie, a ja odgarniam jej z twarzy niesforny kosmyk włosów. - To tak, jakby życie zabrało mi coś ważnego, by dać w zamian coś równie cennego - patrzę jej w oczy, bojąc się, że powiedziałem za dużo, ale taka jest prawda.

Można by pomyśleć, że będę mieć problemy z zaufaniem, po tym, co zrobiła Katja. Ale jakiś wewnętrzny głos podpowiadał mi, że jeśli nie Alicja, to już naprawdę nikt.

- Co masz na myśli? - marszczy brwi, nieco zwiększając dystans między nami.

- Ala, nie chcę, żebyś mnie źle zrozumiała - mówię powoli. - Wiem, że... że jest jeszcze wiele spraw, które wymagają rozwiązania, ale po tej całej sprawie z Katją ciężko mi było komukolwiek zaufać. Ty jesteś pierwszą taką osobą i dlatego...

Biorę głęboki oddech sięgam do kieszeni, z której wyciągam zarówno pudełko z pierścionkiem, jak i ten nieszczęsny list.

- Dlatego chcę, żebyś to wzięła - mówię, wkładając jej to do ręki, a Ala przygląda mi się z szeroko otwartymi oczami, chyba nadal nie rozumiejąc. - To wszystko, co mi po niej zostało, nie licząc wspomnień, oczywiście. Nie obchodzi mnie co z tym zrobisz, chcę po prostu, aby Katja raz na zawsze stała się zamkniętym rozdziałem w moim życiu.

- Dlaczego? - pyta, mocno zaciskając palce na kartce i pudełku. Patrzy na mnie z wyczekiwaniem, jakby obawiając się mojej odpowiedzi.

- Bo... Bo przy tobie udało mi się nieco zapomnieć - odpowiadam niepewnie, pełen obaw, że mnie źle zrozumie. - I myślę, że mogłabyś mi pomóc zacząć pisać nowy rozdział. Jeśli oczywiście chcesz - dodaję.

Ala przygląda mi się przez dłuższą chwilę bez słowa, nim kiwa głową i chowa do kieszeni oba przedmioty. Uśmiecham się z ulgą, bo nasza sytuacja wciąż nie jest do końca jasna i jeszcze długa droga przed nami, nim uda nam się zbudować to, co myślę, że ma szansę między nami powstać.

Ale mam wrażenie, że jeśli moje słowa były pytaniem, to ostrożny uśmiech Alicji jest ostrożną, ale bez wątpienia twierdzącą odpowiedzią.

I nie wiem, czy stanie się dla mnie tak ważną osobą, jaką była Katja, ale bez wątpienia pokrzepiająca jest myśl, że stanie się częścią mojej historii.

[Klemens]

Zamykam za sobą ostrożnie drzwi, wchodząc do pogrążonego w ciszy domu. Światło na parterze jest zgaszone, zostawiam więc rzeczy i wchodzę na piętro. Spod drzwi do pokoju Klimka sączy się słabe światło, dlatego podchodzę i uchylam je odrobinę.

- ...lecz żeby ci nie było żal, dziecino ma kochana: z cukru był król, z piernika paź, królewna z marcepana. Z cukru był król, z piernika paź, królewna z marcepana - Aga śpiewa cicho Klimkowi, który śpi już, mocno przytulony do ulubionego pluszaka, którego wygrałem kiedyś w Wiśle.

Podchodzę cicho, by go nie obudzić i obejmuję żonę w pasie. Wzdycha cicho, a ja całuję ją w skroń.

- Tęskniłam - mówi cicho i odwraca się do mnie. - Bardzo - dodaje, zaplatając mi ręce na karku i mocno całuje.

Przyciskam ją do siebie i zaciągam się jej znajomym zapachem. Dopiero teraz czuję, że wróciłem do domu; dopiero teraz czuję zmęczenie, które towarzyszyło mi przez ostatnie dni.

- Ja też - mruczę cicho, w przerwach między pocałunkami, które składa na mojej twarzy. - Nawet nie wiesz, jak bardzo.

- Chodź na dół, podgrzeję ci kolację - bierze mnie za rękę i po cichu wychodzimy z pokoju.

Czajnik szumi cicho, kiedy Aga podgrzewa mi na patelni pierogi, a ja opowiadam jej o tym wszystkim, czego nie miałem czasu przekazać przez telefon. Potem siada obok mnie i patrzy jak jem, opowiadając mi o tym, jakie postępy robi Klimek w przedszkolu, o problemach z szefową w pracy oraz o filmach, które oglądała w samotne wieczory podczas mojej nieobecności. To tylko boleśnie uświadamia mi, jak bardzo mi jej brakowało.

- Klemens, co ty robisz...? - śmieje się Aga, kiedy przyciągam ją do siebie i sadzam na kolanach, odsuwając niedojedzone pierogi.

- Nadrabiam zaległości - mruczę cicho, zanurzając nos w jej włosach i obejmując ściśle w pasie.

- Najpierw zjedz kolację, jestem pewna, że nic nie jadłeś od rana - podtyka mi talerz pod nos i kręci ze śmiechem głową. - Potem musisz iść po prysznic i marsz do łóżka, bo zaraz mi tu zaśniesz z głową w talerzu - mówi rozbawiona, przeczesując mi włosy palcami.

Ma rację, jestem wykończony, ale równie mocno stęskniony jej obecności. Nawet nie zdawałem sobie sprawy, jak bardzo.

Po prysznicem nawiedza mnie myśl, że oddaliliśmy się od siebie jakiś czas temu, ale paradoksalnie, to dzięki Alicji ponownie się do siebie zbliżyliśmy. Bez niej wszystko mi zobojętniało - rodzina, skoki, moja przyszłość. A kiedy wróciła, przypomniała mi, co jest w życiu ważne.

Tak po prostu na mnie działała - niczym włącznik światła w ciemności.

Przyglądam się, jak Aga śpi spokojnie przytulona do mojej piersi, ale ja nie potrafię zasnąć. Obserwując, jak rytmicznie oddycha, zastanawiam się, jak różne formy może przybrać miłość.

Zawsze byłem nieśmiałą osobą - nie miałem zbyt wielu znajomych, jedynie dwóch zaufanych przyjaciół, i raczej starałem się nie zwracać na siebie uwagi. Nieco inaczej było na skoczni, gdzie dawałem z siebie wszystko i moje wyczyny na Wielkiej Krokwi nie przeszły bez echa. Nie była to dla mnie komfortowa sytuacja, kiedy mając dziesięć lat nagle stałem się w szkole kimś na kształt bohatera. Koledzy wciąż mnie zaczepiali, nie miałem ani chwili spokoju.

Nie przeszkadzała mi jedynie obecność jednej osoby - dziewczynki z młodszej klasy, która wcześniej, nim jeszcze stałem się szkolną osobistością, rzucała mi ukradkowe spojrzenia i podzieliła się kiedyś cukierkami. Była między nami niepisana zasada, że siadaliśmy obok siebie na schodach na strych, naszej kryjówce przed światem zewnętrznym i w milczeniu jedliśmy swoje drugie śniadania, wymieniając się od czasu do czasu batonikami albo kanapkami. Pamiętam doskonale, że nie lubiła oliwek i zawsze oddawała mi swoje bułki, gdy jej mama o tym zapomniała.

Zresztą, Aga oliwek nie lubi do dziś.

Minęło dużo czasu nim zaczęliśmy więcej ze sobą rozmawiać, połączyła nas nieśmiałość i niechęć do gwarnych szkolnych korytarzy. Ale nawet kiedy byliśmy już starsi i przyzwyczajeni do okazywanego nam zainteresowania, nasze spotkania na schodach pozostały miłą tradycją. Tak samo jak tradycyjnie dzieliła się ze mną swoimi kanapkami, których zawsze dostawała za dużo, a ja potrafiłem przyswoić każdą ilość jedzenia - taki wiek i taka przemiana materii.

Wpuściłem ją do mojego świata, a ona do swojego i kiedy zaczęliśmy dorastać nasza dziecięca znajomość zaczęła ewoluować w coś więcej. Nadszedł czas pierwszych miłości i dotknęło to także i nas. Wśród naszych znajomych pary schodziły się i rozchodziły w różnych konfiguracjach i wariantach, my jednak trzymaliśmy się siebie kurczowo, dobrze czując się w swojej strefie komfortu. Nie chcieliśmy zmian, baliśmy się nowości. I choć nie zawsze było idealnie, dotarliśmy się i z roku na rok nasza więź pogłębiała się.

Nigdy nie sądziłem, że w moim życiu mógłby się pojawić ktoś inny niż Agnieszka, byłem pewien, że to, co do niej czuję to właśnie miłość. I tak chyba właśnie było - byliśmy dla siebie wsparciem w trudne dni, dzieliliśmy zarówno dobre jak i złe chwile. I kiedy wszystko potoczyło się nagle niesamowicie szybko - wtedy, gdy Aga pokazała mi pierwsze zdjęcie Klimka i powiedziała, że zostaniemy rodzicami - wiedziałem, że sobie poradzimy. Prędzej czy później poprosiłbym ją o rękę, a fakt, że stało się to nieco szybciej niż przewidywałem, nie wstrząsnął mną za bardzo.

W końcu kochałem ją i nie wyobrażałem sobie, że z kimkolwiek innym mógłbym chcieć spędzić resztę życia. Że mógłbym poznać kogoś innego, kto rozumiałby mnie bez słów i potrafił zajrzeć na dno serca. Kogoś, z kim mógłbym porozmawiać o wszystkim, najlepszego przyjaciela w zupełnie innym wymiarze niż moja relacja z Agnieszką.

Kochałem ją i nadal kocham.

Ale to z inną kobietą połączyła mnie ta dziwna, ale bardzo silna relacja, która początkowo nie miała w sobie nic romantycznego. Z inną kobietą połączyło mnie coś, czego długo nie potrafiłem nazwać. Tak długo, aż uświadomiłem sobie, że to chyba również jest jakiś rodzaj miłości.

Zasypiam ostatecznie, obejmując żonę, we śnie nawiedza mnie jednak wspomnienie zupełnie innej kobiety.

Letalnica jest jak zwykle skąpana w słońcu. Śnieg lśni na zeskoku, słoweńskie flagi falują na trybunach. Wśród nich można dostrzec również wiele innych, w tym całkiem spory odsetek tych biało-czerwonych, ale barwy gospodarzy bez wątpienia królują.

Opieram się o barierkę i rokoszuję się słońcem, czekając na rozpoczęcie kwalifikacji. Nigdzie mi się nie śpieszy i to jest piękne. Koniec sezonu ma w sobie coś magicznego.

Gdzieś z boku dobiegają mnie śmiechy, obracam więc głowę i dostrzegam nasze dziewczyny poprzebierane w kolorowe stroje, zaczepiające Ammanna i Freunda. Uśmiecham się na ten widok, zwłaszcza gdy Severin kicha, kiedy żona Kamila łaskocze go w nos puchatymi farfoclami czapki.

- A pan co się tak szczerzy? - i ja czuję nagle łaskotanie na karku i odwracam się, tłumiąc chichot. - Karny gilgotek za podglądanie - Alicja smyra mnie po nosie, a ja naciągam jej czapkę na twarz.

Prycha niezadowolona i poprawia ją sobie, uśmiechając się szeroko.

- Widzę, że humorek dopisuje, co? - szturcham ją.

- A czemu ma nie dopisywać? - wzrusza ramionami i strzepuje jakiś niewidoczny pyłek z mojego ramienia. - Słońce świeci, Norwegowie smażą gofry, Kamil bije się o drugą Kulę i ogółem Planica. Kto się nie cieszy z Planicy? - spogląda na mnie, a w jej spojrzeniu pojawia się nagle jakiś smutek. - Choć, w sumie... koniec sezonu.

- Ale przecież będzie jeszcze lato, a potem następny sezon... - dziwię się. - Parę tygodni na odsapnięcie, a potem znowu będziesz musiała się z nami męczyć - szturcham ją ponownie, jednak nie wywołuje to u niej uśmiechu, jak się spodziewałem.

- Umowa kończy mi się w kwietniu - rzuca cicho, zagryzając wargę. - Zastanawiam się, czy przedłużyć ją na lato, ale nie wiem czy powinnam.

- Powinnaś, ale nie tylko na lato, a na kolejne dziesięć sezonów - odpowiadam, zaskoczony, że w ogóle rozważa taką możliwość. - Czemu niby miałabyś rezygnować?

Alicja wzdycha i spogląda na mnie.

A ja po raz pierwszy dostrzegam, że w jej spojrzeniu jest coś nietypowego. Coś, czego nie ma w nim, gdy tłumaczy po raz osiemdziesiąty Dawidowi jak pozbyć się skurczu, gdy gratuluje Kamilowi kolejnego wygranego konkursu, ani gdy kłóci się z Kotem o to, czy zrobione przez niego zdjęcie nadaje się do udostępnienia na Facebooku.

Jest w nim coś... coś bardzo osobistego.

- Nie chcę się wpędzić w kłopoty - wzrusza ramionami. - Choć, chyba już to zrobiłam - wkłada ręce w tylne kieszenie spodni i wbija wzrok w ziemię.

- Alicja, chcesz o tym pogadać...? - pytam delikatnie, ostrożnie dotykając jej ramienia.

Wzdryga się lekko i uśmiecha nieco smutno.

- To ja tu jestem od rozmawiania, pamiętasz?

- Ale to ty ewidentnie potrzebujesz rozmowy - mówię i nogi mimowolnie zaczynają nieść nas poza teren skoczni. - To co to za kłopoty? - zagajam, kiedy znajdujemy się już w bardziej odosobnionym miejscu.

- Zdaje się, że trochę przeceniłam moje zdolności do samokontroli - wzdycha ciężko.

- To zabrzmiało, jakbyś miała problem ze swoją mocą Jedi - próbuję zażartować, a Alicja ku mojej uldze śmieje się wesoło. - Chodzi o nas? Tak zaleźliśmy ci za skórę, że boisz się, że niedługo nie wytrzymasz i nas pomordujesz w nocy?

- Coś w tym stylu - odpowiada.

- Mów, kto ci najbardziej zawinił, a ja już go ustawię do pionu - puszczam jej oko, a Alicja ku mojemu zdumieniu odpowiada całkiem poważnie:

- Ty, Klemens.

Mrugam zaskoczony.

- Polubiłam cię, wiesz? - mówi cicho, wbijając spojrzenie w buty i skubiąc jakąś nitkę przy rękawie kurtki. - Bardziej niż powinnam, biorąc pod uwagę fakt, że jesteś moim nazwijmy to "pacjentem".

- I przyjacielem - dodaję, dotykając jej ramienia i zmuszając, by spojrzała na mnie. - To nic złego, chyba. A już na pewno to nie powód, by zostawiać nas na pastwę AUTów i Petera Prevca - uśmiecham się krótko.

- Nie rozumiesz, Klemens - Alicja kręci głową. - Ja...

- O, tu jesteście - nagle obok nas pojawia się Kot. - Klimek, Łukasz cię szuka, powinieneś już iść na rozgrzewkę. A Ewa mówiła, że ma coś dla ciebie - zwraca się do Alicji.

- Okej, już idę - mówię i zostawiam ich.

Zerkam jednak przez ramię, rzucając Alicji ostatnie spojrzenie. Dostrzega je i wiem, że odczytała je poprawnie. W końcu od dawna rozumiemy się bez słów.

Mam jednak wrażenie, że ta rozmowa była nieco inna niż poprzednie, że Alicja była inna. Między nami pojawiło się jakieś dziwne napięcie, ale było to takie... dobre napięcie. Wydaje mi się, że jest w naszej relacji coś, czego się obawia.

Co jednak może się między nami wydarzyć...?

- Tato, a te?

Klimek ciągnie mnie w kierunku kolejnej pary, ja jednak kręcę głową.

- Synek, przecież one są dwa razy większe od ciebie! - śmieję się i prowadzę go na koniec sklepu, gdzie znajdują się najmniejsze narty.

- Ale przecież one muszą być za duże...

- Nie aż tak - wyjaśniam mu. - A poza tym, najpierw musisz się nauczyć jeździć na nartach. Potem pomyślimy o skakaniu.

Klimek marudzi nieco, kiedy pokazuję mu fioletowe zjazdówki w jego rozmiarze, a Aga rzuca mi niespokojne spojrzenie ponad jego głową. Boi się, że zrobi sobie krzywdę, ale przecież taki jest sport. Nie chcę go jednak do niczego namawiać, to musi być jego własna decyzja. Dlatego na początek kupujemy mu zwykłe narty i jeżeli jego zapał nie okaże się słomiany, to pomyślimy nad zakupem nart skokowych. A przynajmniej tak ustaliliśmy z Agą.

Kiedy narty i buty zostają już dopasowane. Aga rusza na poszukiwanie innych akcesoriów takich jak gogle, kask i rękawiczki, a ja wychodzę na chwilę ze sklepu, by odebrać wiadomość od Piotrka.

"Klimek, robimy w Kulm imprezę. Dołączysz się?"

"A z jakiej okazji?"

"Bo tak żem se wymyślił, hehe"

Kręcę głową i odpisuję szybko "Wariaci, dam znać", po czym wyłączam telefon i popadam w zamyślenie. Niespodziewanie ponownie moje myśli podążają w tym samym kierunku, co wczorajszego wieczora i nie mogę się od nich opędzić.

Bardzo długo nie mogłem zrozumieć, co tak naprawdę łączy mnie z Alicją. Nasza relacja była zupełnym przeciwieństwem zwykłego zakochania się. Początkowo nie łączyła nas nawet przyjaźń, ona po prostu była osobą, która bezwarunkowo wierzyła we mnie i w moje możliwości. Rozumieliśmy się bez słów i dbaliśmy o siebie nawzajem. Nie było między nami żadnych romantycznych uczuć - była to raczej braterska relacja, a kłócić kłóciliśmy się jak stare dobre małżeństwo.

Dopiero w Planicy zauważyłem, że coś jest na rzeczy. Że Alicja w pewnym momencie zaczęła się wycofywać, jakby coś w naszej relacji budziło w niej lęk. Teraz wiem, czego się bała. Dostrzegłem to jednak za późno.

Nie wiedziałem, że można kogoś kochać i o tym nie wiedzieć. Bo kochałem Alicję, ale uświadomiłem to sobie dopiero wtedy, gdy pokochało ją i moje ciało. Byliśmy tym dziwnym przypadkiem, w którym pociąg fizyczny pojawił się dopiero na końcu.

A wtedy było już za późno.

- Rusz się.

- Nie.

- No, rusz się.

- Nie ma mowy - zerka na mnie ponad oprawkami wielkich okularów przeciwsłonecznych, po czym mocniej nasuwa rondo kapelusza na twarz i przymyka oczy. - Zasłaniasz mi słońce, Klemens.

Wzdycham lekko i biorę się pod boki. Alicja nadal wyleguje się na leżaku, korzystając z popołudniowego, chorwackiego słońca. Rozglądam się na boki, po czym bez ostrzeżenia wrzucam ją do basenu.

- KLEMENS, DO CHOLERY! - wydziera się, kiedy już udaje jej się zaczerpnąć tchu. - Mogłam dostać szoku termicznego!

- Przesadzasz - kucam nad brzegiem basenu, co okazuje się błędem, bo Alicja łapie mnie za nadgarstek i wciąga do wody.

- Trafiony-zatopiony! - unosi pięść w geście zwycięstwa i ochlapuje mnie, a ja nie pozostaję jej dłużny. Siłujemy się przez chwilę, póki oboje nie zaczynamy sapać ze zmęczenia.

- Rozjem? - pytam, a Alicja kiwa głową i ociekając wodą wychodzimy z basenu.

- Chodź, przejdziemy się to wyschniemy - mówię, kiedy rozgląda się w poszukiwaniu ręcznika, wkładamy więc klapki i ruszamy przed siebie.

- Jesteś okropny - dźga mnie w bok i wykręca włosy. - Kapelusz mi się odkształci.

- Oj tam, oj tam - wywracam oczami. - My tu się pocimy i męczymy na treningach, a ty uprawiasz tu sobie opalanko i drinki z palemkami - wytykam jej żartobliwie, bo wbrew pozorom ma wcale nie mniej pracy od nas.

- Tak...? - zagradza mi drogę i bierze się pod boki. By być ze mną na równi, staje na palcach, ale traci równowagę i całym ciężarem opiera się o moją pierś.

Łapię ją za ramiona, a na jej skórze pojawia się nagle gęsia skórka, mimo panującego upału. Unosi wzrok, a mnie niepodziewanie robi się dziwnie gorąco. Czuję mrowienie w miejscach, gdzie moja skóra dotyka jej skóry. Widzę jak jej źrenice rozwierają się szerzej, wyczuwam napięcie mięśni.

- Tak - reflektuję się nagle. - Zdecydowanie się pani leni, panno Mittner - odpowiadam, odsuwając się nieco, by opanować to dziwne uczucie.

- Pff, zobaczymy czy po wieczornym treningu też będziesz taki pewny siebie - prycha, również wracając prędko do rzeczywistości i przekomarzamy się dalej, jak gdyby nigdy nic, zachowując jednak bezpieczny dystans.

I kiedy rozchodzimy się chwilę później w swoje strony, nie mogę wyrzucić z głowy jej spojrzenia i tego dziwnego uczucia potrzeby bliskości.

Potrzeby bliskości, której nie powinienem był czuć.

A której niesamowicie mi brakuje.

- Okej, to już wszystko. Możemy iść do kasy - uśmiecha się do mnie Aga, kiedy wchodzę z powrotem do sklepu.

Klimek dzierży w objęciach narty, na szyi ma zwieszone gogle, a na głowie kask. Odbieram resztę rzeczy od żony i kierujemy się do kasy, gdzie płacę za zakupy. Potem wsiadamy w auto i jedziemy do domu. Wraz z Agą pilnujemy, by nasz syn odpowiednio zabezpieczył swój nowy sprzęt i siadamy w salonie na kanapie, by obejrzeć jakiś familijny film. Wciąż trwa okres świąteczny, więc telewizja nie szczędzi nam tego typu produkcji i w trójkę śmiejemy się z nowojorskich przygód Kevina.

Gdzieś z tyłu głowy siedzi mi jednak myśl, że na ten uroczy obrazek cieniem kładzie się moja znajomość z Alicją.

Znajomość, która podczas letniego zgrupowania w Chorwacji zupełnie wymnęła nam się spod konroli, nabierając zupełnie nowego wymairu. I choć oboje byliśmy przestraszeni tym epizodem, z dnia na dzień brnęliśmy w tę relację coraz dalej, aż pewnego dnia stanęliśmy nad przepaścią.

I wtedy Alicja powiedziała "dość".

A ja przez cały rok jej nieobecności nie potrafiłem zdobyć się na to samo. Patrząc jednak na to, na jak cienkiej granicy nadal balansujemy, stwierdzam, że czas najwyższy uczynić podobny krok i raz na zawsze zamknąć ten rozdział mojego życia.

Rozdział, o którym jednak ciężko będzie mi tak do końca zapomnieć.

[Alicja]

Półgodzinna droga do stolicy mija nam prawie w całkowitym milczeniu. W kieszeni czuję ciężar pudełka z pierścionkiem, który miał należeć do Katji; pierścionkiem, którego nie otrzymała, nie dając nawet Peterowi szansy na zadanie tego jednego pytania, które zmienia życie dwojga ludzi na zawsze.

I, choć jest mi się do tego ciężko przyznać nawet przed samą sobą, przez jedną, krótką chwilę byłam ciekawa jak taki pierścionek wyglądałby na moim placu.

Wyznanie Petera bardzo mnie poruszyło. Owszem, spodziewałam się  jakichś bolesnych wspomnień, bo byłe dziewczyny zazwyczaj nie bez powodu są "byłe"; ale to, czego się dowiedziałam, pokazało mi go w zupełnie innym świetle. Uświadomiło mi, jak niewiele tak naprawdę o nim wiem, bo przecież podczas naszego pierwszego spotkania w październiku nawet przez myśl mi nie przeszło, że niespełna rok wcześniej spotkał się z takim zawodem.

Uświadomiło mi również, że być może łączy nas znacznie więcej, niż mogłoby mi się z początku wydawać. Im swobodniej się czułam w jego towarzystwie, im łatwiej czerpałam z tej bliskości, której przecież potrzebuje każda żywa istota, tym bardziej byłam przekonana, że jest prawdopodobnie jedyną osobą, która da radę wyciągnąć mnie z tej całej zagmatwanej sytuacji, w której się znalazłam. Historia Katji pokazała mi jednak, że tak naprawdę Peter potrzebuje mnie niemal tak samo jak ja jego. I być może, to rzeczywiście mogłoby mieć sens. Każde z nas potrzebuje kogoś, kto oderwałby go od niezbyt kolorowej przeszłości.

Problem w tym, że mnie w przeciwieństwie do niego, do tej przeszłości nadal niesamowicie ciągnie. Trzeba jednak przyznać, że Peter skutecznie sprawiał, że coraz częściej udawało mi się zapomnieć o Klemensie i wszystkim, co było z nim związane.

Ale czy wystarczająco skutecznie...?

- O czym myślisz? - pyta Peter, kiedy mijamy tablicę z napisem "Lublana".

- A jak sądzisz? - odpowiadam, odrywając wzrok od krajobrazu za oknem. - Dziwię się sama sobie, że nie zauważyłam w twoim zachowaniu nic, co zasugerowałoby mi, co się wydarzyło. Twoi bracia twierdzą, że było naprawdę kiepsko, Janus posunął się do zatrudnienia psychologa, a przecież podczas naszego pierwszego spotkania w październiku nie zauważyłam nic, co by mnie zaniepokoiło. Żadnego skrępowania w mojej obecności, a przecież zaufanie nowej osobie musiało być chyba dla ciebie niełatwe. Nie zauważyłam niczego, co zasygnalizowałoby mi, że przeszedłeś taki zawód, że wciąż cię to dręczy. No, a przynajmniej do czasu, gdy któryś z twoich kolegów nie zdążył ugryźć się na czas w język - dodaję, uświadamiając sobie, że musiało być wiele szczegółów, których nie udało mi się dostrzec.

Ale przecież początek mojej pracy w sztabie Kruczka też nie zaliczał się do najłatwiejszych.

- To chyba na tym właśnie polegało. Dopóki nikt o niej nie wspominał, starałem się o niej nie pamiętać. Wypierałem to z głowy, bo tylko w ten sposób byłem w stanie funkcjonować. A jeśli chodzi konkretnie o ciebie... - zerka na mnie, a ja przygryzam wargę, bo ciężko mi ubrać w słowa, co konkretnie miałam na myśli. - Cóż, nie chodzi o to, że nie zauważyłem, że jesteś kobietą, ten fakt raczej ciężko przeoczyć - śmieje się krotko. - Raczej wynikało to z tego, że z początku traktowałem cię po prostu jako kolejnego członka sztabu.

- I na zawodach tak powinno pozostać - przypominam mu, choć mam wrażenie, że to wcale nie będzie takie łatwe. Zbliżyliśmy się do siebie bardziej, niż było to konieczne.

Ale oboje tego potrzebowaliśmy, mimo iż rozsądek podpowiadał mi, że historia lubi się powtarzać i nie powinnam pakować się w coś, co miało tak niepewną przyszłość.

Peter wzdycha, ale uśmiecha się do mnie kącikiem ust.

- Zobaczymy, co da się zrobić. Tu jest jakaś galeria handlowa, mam skręcić? - pyta, zmieniając temat, zauważywszy kierunkowskaz.

- Może być, to będą szybkie zakupy - kiwam głową, a Peter zmienia pas i zjeżdża na parking przed dużym budynkiem, na fasadzie którego reklamują się liczne znane marki ubraniowe.

W ferworze wyjazdowego pakowania, zapomniałam się zaopatrzyć w odpowiednią sukienkę, w której mogłabym wystąpić dzisiejszego wieczora na konferencji przedolimpijskiej. Koktajlowa sukienka z Sylwestra niestety nie nadawała się na tę okazję; mogłabym znaleźć coś w szafie w moim mieszkaniu w Kranju, ale klucze do niego zostały w Polsce.

Tym sposobem okoliczności zmusiły mnie do szybkich zakupów, a Peter dzielnie postanowił mi towarzyszyć.

- Może skoczę do kiosku po gazetę - żartuje, kiedy wchodzimy do galerii, którą wciąż zdobią świąteczne dekoracje. Wywracam oczami i wchodzę do jednego pierwszych sklepów, w których zazwyczaj robię zakupy.

- Nie zdążyłbyś jej nawet otworzyć - uświadamiam go, i zamiast wejść między wieszaki, jak zapewne zrobiłaby każda kobieta na moim miejscu, podchodzę po prostu do ekspedientki, poprawiającej coś przy jednej z półek.

- Dzień dobry, potrzebuję sukienki - wyjaśniam. - Elegancka, najlepiej w stylu biznesowym, szara, czarna albo granatowa. Znajdzie się coś takiego w moim rozmiarze?

Kobieta szybko ocenia moją sylwetkę i prowadzi mnie do najbliższego wieszaka, skąd bierze jedną sukienkę, dwie następne znajduje kawałek dalej. Podaje mi je i wskazuje drogę do przymierzalni.

- Widzisz? Tak to się robi, kiedy idzie się coś kupić, a nie robić zakupy - wyjaśniam Peterowi i znikam za kremową zasłonką. - Mogę mieć prośbę? - wołam jeszcze, rozpinając spodnie.

- No?

- Cieliste rajstopy. Jak poprosisz tamtą ekspedientkę, to nawet dobry rozmiar znajdzie - wyłuszczam mój problem, chcąc zaoszczędzić na czasie.

- ...jakie? - dziwi się Peter, a ja wywracam oczami.

- Cieliste. Beżowe, znaczy się - słyszę szurnięcie, świadczące o tym, że skoczek ruszył wypełnić swoją misję, i zakładam na siebie pierwszą sukienkę. Jest ciemnoniebieska, lekko rozkloszowana i... i zdecydowanie nie nazwałbym jej biznesową. Odkładam ją więc, nawet nie zapinając zamka i sięgam po następną.

- Chyba mam. Takie? - przez szparę podaje mi opakowanie, a ja potwierdzam i nakładam drugą sukienkę, tym razem czarną.

Jest bardzo wąska, z głębokim dekoltem w szpic i rozcięciem niemal do połowy uda, umożliwiającym jakiekolwiek ruchy. Obracam się parę razy, po czym odsłaniam zasłonkę.

- I?

Peter mierzy mnie wzrokiem od góry do dołu i od dołu do góry, po czym zdecydowanie kręci głową.

- Nie? - dziwię się. Byłam niemal pewna, że ta akurat powinna mu się spodobać, choć osobiście nie jestem przekonana, czy w stu procentach pasuje do okazji.

- Nie. Jeśli w niej wystąpisz na konferencji, to zaufaj mi, nikt nie będzie cię słuchał - odpowiada, raz jeszcze lustrując mnie wzrokiem. - A już na pewno nie ja.

Mrużę oczy, próbując odgadnąć, co też może mieć na myśli, bo to, co przychodzi mi jako jedyne do głowy jest zdecydowanie... rumieńcogenne.

- Cóż, skoro uważasz, że moja przemowa nie będzie na tyle porywająca, by wygrać z moim wyglądem, to chyba wezmę tę trzecią - zasuwam mu kotarę przed nosem, gdy robi krok w moją stronę i sięgam po ostatnią sukienkę, która podoba mi się już na pierwszy rzut oka.

Szara, o ołówkowym kroju i z płytkim dekoltem w łódkę, wydaje mi się najbardziej odpowiednia na oficjalne wystąpienie, nawet jeśli jest dosyć obcisła i kończy się parę centymetrów nad kolanami. Wygładzam ją i poprawiam na ramionach, nim proszę Petera o ocenę.

- Jest... skromna - zauważa na wstępie. - Ale ładna.

- Tylko tyle? - wzdycham. - Nie pomagasz.

- Nie, jest dobrze. Bardzo dobrze, tylko...

- No? - pytam niecierpliwie.

- Jest trochę... przylegająca - wydusza Peter.

- Sugerujesz, że to nie mój rozmiar? - ściągam brwi, zanim dociera do mnie, że chyba nie to ma na myśli. - Ach, tak. Rozumiem. Mam poszukać czegoś innego?

- Nie, jest idealna - oponuje skoczek. - Choć nie jestem pewien, czy nie będzie jeszcze bardziej skuteczna od tej czarnej.

- To znaczy?

- No wiesz. Czego oczy nie widzą... - zawiesza znacząco głos.

- Bardzo śmieszne - stwierdzam kwaśno i odgradzam się kotarą od niego i jego dziwnych sugestii. Sekundę później jednak odsłaniam ją z powrotem i odwracam się do niego plecami. - Pomożesz? Zamek jest dosyć toporny, a nie chcę go uszkodzić w sklepie - wzdycham.

- Jasne - rozpina suwak do samego końca, a mnie nawiedza wspomnienie sylwestrowej nocy. Jest jednak zdecydowana różnica pomiędzy zapięciem, a rozpięciem sukienki, zwłaszcza, że Peter nie cofa dłoni i czuję bijące z nich ciepło w okolicy krzyża. Skóra w tamtym miejscu zaczyna mnie mrowić i robi mi się dziwnie gorąco.

Cholera, Mitter, weź się opanuj. Pomijając wszystko inne, jesteś w miejscu publicznym!

- Dasz mi się przebrać? - ścigam go na ziemię, a on odrywa wzrok od naszego odbicia w lustrze i robi dwa kroki do tyłu. - Zaraz przyjdę do kasy. Mógłbyś w tym czasie poszukać dla mnie jakiegoś taniego, czarnego naszyjnika? Muszę czymś przełamać te szarości - dodaję, a Peter odmrukuje coś potakująco.

Szybko wciągam na siebie dżinsy, poprawiam zmierzwione włosy i zbieram swoje rzeczy. Po drodze do kasy odwieszam dwie pozostałe sukienki i dołączam do Petera przeglądającego ze skupioną miną biżuterię nieopodal kasy. Akceptuję wybrany przez niego naszyjnik - kilkanaście czarnych kulek, wiszących na trzech drucikach na różnej wysokości - dorzucam do tego paczkę czarnych wsuwek, rajstopy oraz oczywiście sukienkę i kieruję się do kasy.

- To wszystko? - upewnia się kasjerka, a ja kiwam głową, grzebiąc w torebce w poszukiwaniu portfela, ale Peter uprzedza mnie, wyciągając kartę.

- Co ty robisz?

- Płacę - odpowiada prosto. - Potraktuj to jako prezent.

- Nie ma mowy, ta konferencja to część mojej pracy, więc to niejako mój strój służbowy - oponuję, odwołując się do naszej niepisanej zasady stosunków służbowych i nieco bardziej prywatnych.

Nawet bardzo bardziej prywatnych.

- Nie, nie, nie. Pracę zaczynasz dopiero o siedemnastej, więc jeszcze nie jesteś w pracy, a twój strój służbowy to kurtka z logo reprezentacji i spodnie z goreteksu. To - wskazuje sukienkę - nie jest więc strój służbowy - kończy dyskusję i podaje kasjerce kartę, a ja mogę tylko bezradnie patrzeć jak wpisuje PIN i odbiera potwierdzenie, a następnie podaje mi torbę.

- Dziękuję - mówię i wzdycham ciężko. - Naprawdę nie musiałeś, to trochę drogi podarunek, jak na brak specjalnej okazji.

- Potraktuj to więc jako spóźniony prezent na święta - odpowiada, ruszając w stronę wyjścia. - Zresztą wybrałaś jedną z tańszych sukienek, w średnio prestiżowym sklepie plus jakieś niewarte uwagi dodatki; patrząc na efekt nie powiedziałbym, że przepłaciłem. Wręcz przeciwnie.

- Jesteś niemożliwy.

- Niemożliwie czarujący?

- Niemożliwie uparty.

Na tego typu dyskusjach mija nam dojazd do hotelu, w którym ma się odbyć konferencja. W recepcji dostajemy instrukcje, gdzie mamy się udać oraz gdzie możemy się przebrać, bo i na Petera czeka  w bagażniku garnitur. Zabieramy potrzebne nam rzeczy i rozdzielamy się, by przygotować się do wieczornego spotkania.

Zakładam sukienkę, rajstopy i wyciągnięte z auta buty, a także naszyjnik. Następnie rozpuszczam włosy i przez dłuższą chwilę próbuję opanować je za pomocą wsuwek. Nie jest to łatwe, więc kiedy wychodzę, Peter już czeka na mnie w holu, poprawiając mankiety garnituru.

- Zdążyłam zapomnieć jak dobrze wyglądasz pod krawatem... oraz, że nie potrafisz go równo zawiązać - wzdycham, poprawiając to, co wymaga poprawy, a więc również przekrzywione spinki do mankietów i zagięty kołnierzyk koszuli.

- To twój perfekcjonizm, czy po prostu szukasz pretekstu...? - nachyla się do mnie, ściszając głos, a ja cofam dłonie, którymi wygładzałam mu właśnie klapy marynarki.

- Pretekstu do czego? - pytam podejrzliwie, czując jak robi mi się niespodziewanie gorąco, a Peter uśmiecha się zawadiacko i nagle robi pół kroku do tyłu.

- Mamy jeszcze trochę czasu. Kawa? - proponuje, jak gdyby nigdy nic, a ja kiwam głową, wciąż nieco oszołomiona.

Mijamy się z Janusem oraz resztą sztabu i zawodnikami z kadry narodowej, którzy właśnie przyjechali i ruszamy do położonej po drugiej stronie ulicy kawiarni.

Siedzimy w przytulnym kącie, sącząc aromatyczną kawę i wymieniając drobne uwagi. Zerkam na wyciągnięte z torebki notatki i wzdycham ciężko, a Peter tylko obserwuje mnie z nieodgadnionym wyrazem twarzy.

- Kto wpadł na ten genialny pomysł, że to ja powinnam cokolwiek tutaj mówić...? - marudzę po raz setny, skreślając jedno ze zdań i zastępując je innym. - Przecież ja nawet nie jestem Słowenką, na Igrzyskach będę trzymać kciuki za Polaków... i za was, oczywiście - dodaję.

- Myślę, że chodzi raczej o twój dar przekonywania. Bo to był pomysł prezesa związku - informuje mnie Peter. - To on zaproponował ciebie jako naszego psychologa, wiesz? Pamiętam, że rozmawiał z waszym prezesem dwa lata temu, bo nie mógł się nadziwić zmianie, jaka zaszła w polskiej kadrze. I to niemal z dnia na dzień - mówi, a ja unoszę wzrok znad swoich notatek.

- Jak już masz mi tak słodzić, to lepiej posłódź kawę, bo jest naprawdę mocna - krzywię się, pociągając łyk i dosypując dodatkową łyżeczkę cukru. - Dobra, daruję sobie te notatki i tak nie będę z nich pewnie korzystać.

- Denerwujesz się - zauważa Peter, a ja gromię go wzrokiem.

- Wcale nie. Po prostu nie lubię występować przed dużą grupą ludzi. Choć w sumie, jak już występuję to jest w porządku, ale nie lubię tej myśli, że mnie takie wystąpienie czeka w najbliższej przyszłości, rozumiesz? To trochę jak ze stresem przed egzaminem, na początku jest strasznie, ale jak już zaczynasz pisać, to jest okej. A ponad to nie lubię, kiedy stawia się mnie przed faktem dokonanym. Absolutnie nie miałam zamiaru się w to pchać, ale Goran... - przerywa mi cichy chichot Petera. - No co?

- Nic, jak jesteś zestresowana, to strasznie dużo gadasz, wiesz?

- Wcale nie!

- Ależ tak, posłuchaj się przez chwilę.

- Bardzo zabawne - mrużę oczy i zerkam na zegarek. Minęło więcej czasu, niż mi się wydawało. - Zbierajmy się lepiej, bo robi się późno - ucinam tę bezsensowną dyskusję. Chcę się znaleźć na miejscu konferencji, zanim naprawdę zacznę się denerwować.

Płacimy za kawę i wracamy do hotelu, gdzie sala konferencyjna już zapełnia się ludźmi. Przedstawiciele mediów rozkładają kamery i mikrofony, sportowcy powoli zajmują miejsca, przedstawicie zarządu również, odszukujemy więc w tym tłumie Gorana z resztą kadry, którzy na szczęście zajęli nam dwa krzesła.

- Ala, ładnie wyglądasz - uśmiecha się do mnie Cene i przenosi wzrok na Petera, a potem znowu na mnie. - Wszystko w porządku?

- Tak, a czemu miałoby być inaczej? - dziwię się.

Cene rozpromienia się jeszcze bardziej i posyła jakieś dziwne spojrzenie Peterowi.

- A, tak się upewniam. Bo ja dzisiaj śpię u Anze, a Domen idzie z Borem na nocny maraton filmowy Marvela do kina, wieeeeeęc... - posyła Peterowi jeszcze jeden znaczący uśmiech i ucieka na drugi koniec rzędu przed jego piorunującym spojrzeniem.

- Czy on właśnie...? - marszczę brwi, niepewna czy aby na pewno wydarzyło się to, co myślę, że się wydarzyło.

- Tak - odpowiada mi starszy Prevc. - Cene właśnie zasugerował mi, że mam dzisiaj "wolną chatę".

Przez dłuższą chwilę nie wiem co powiedzieć, zastanawiając się czy udusić młodszego Prevca już teraz, czy raczej obmyślić na chłodno jakąś lepszą formę zemsty za tę sugestię, która chyba odrobinę zbyt mocno podziałała na moją wyobraźnię. Te rozważania przerywa mi jednak głos konferansjera, który prosi wszystkich o zajęcie miejsc i chwilę później rozpoczyna się konferencja przedolimpijska.

Po kolei wypowiadają się różne osoby, od tych najważniejszych zaczynając, a ja z każdą chwilą denerwuję się coraz bardziej. Całe szczęście, że to jedynie wewnętrzna konferencja Słoweńskiego Związku Narciarskiego i obejmuje zalewie parę dyscyplin; tak czy siak, publika jest duża, a ja nadal nie wiem, co ja tu tak właściwie robię. Mam za chwilę wyjść na środek i powiedzieć tym, wszystkim ludziom, że...

Że co, właśnie?

Staram się słuchać, wokół czego mniej więcej toczy się dyskusja, kiedy nagle pada moje imię i nazwisko.

- A teraz prosimy o zabranie głosu panią Alicję Mittner, psychologa kadry narodowej w skokach narciarskich - zapowiada konferansjer, szukając mnie po sali wzrokiem.

Biorę głęboki oddech, wstaję wygładzając sukienkę i podchodzę do podwyższenia. Uśmiecham się profesjonalnie, ustawiam mikrofon, odnajduje wzorkiem Gorana, całą resztę tej skaczącej bandy i na koniec zatrzymuję wzrok na Peterze.

I już chyba wiem, o czym będę mówić.

[Peter]

Wchodzi na podwyższenie pewnym krokiem, a całe jej zdenerwowanie gdzieś się ulatnia. Uśmiecha się i toczy spojrzeniem po publice, aż w końcu natrafia na mój wzrok. Posyłam jej pokrzepiający uśmiech, a kąciki jej ust unoszą się milimetr wyżej na ten widok. Bierze głęboki oddech i rozpoczyna swoją przemowę.

- Dziś rano, zastanawiałam się, co takiego mogłabym teraz powiedzieć, skoro już wszystko zostało powiedziane. Szczerze powiedziawszy, nad tym samym zastanawiałam się jeszcze pięć minut temu, ale teraz, kiedy stoję tu przed wami, jest tylko jedna rzecz, którą chciałabym wam powiedzieć: nadchodzą Igrzyska - mówi z mocą i robi krótką pauzę. - Podejrzewam, że nie słyszycie tego po raz pierwszy w swoim życiu, a nawet w swojej karierze. Te słowa zawsze budzą ekscytację i pewną obawę. Obawę, że nie uda się osiągnąć tego, co sobie zaplanowaliśmy. Że umysł stanie na drodze ciału i obróci w jednej chwili w niwecz pracę ostatnich czterech lat. Ja jednak wierzę, że tak się nie stanie.

Opuszcza na chwilę wzrok i bierze jeszcze jeden głęboki oddech, nim wznawia swoją przemowę w innym miejscu.

- Nie jest chyba dla nikogo tajemnicą, że wcześniej przez rok pracowałam z polską kadrą, która nie była wówczas w najlepszym stanie. Za to kiedy się z nimi rozstawałam, tamten przepracowany z nimi sezon okrzyknięto najlepszym w historii polskiego narciarstwa. Ludzie pytali, jak jest mój klucz do sukcesu, ja jednak nigdy nie potrafiłam odpowiedzieć na to pytanie. Owszem, większość z nich borykała się z różnymi problemami czy to sportowymi czy to osobistymi, ale nie w tym tkwił ich problem. Potrzebowali jedynie osoby, która im powie - po prostu, bez żadnych ozdobników - że potrafią. Że potrafią skakać, zdobywać punkty, wygrywać. Że potrafią być najlepsi.

Ala znowu zatrzymuje wzrok na mnie i uśmiecha się ciepło.

- Moja praca w Słowenii, wygląda bardzo podobnie, z drobnym wyjątkiem. Oni wiedzą, że są najlepsi. Czasem tylko trzeba im o tym przypomnieć i wskazać drogę, by wiedzieli po które laury sięgać, a które nie są godne ich uwagi.

Igrzyska Olimpijskie to chyba najważniejsze wydarzenie w życiu każdego sportowca. Możliwość reprezentowania swojego kraju w tak prestiżowych zawodach o sięgającej antyku tradycji jest przeżyciem jedynym w swoim rodzaju. Tytuł Mistrza Olimpijskiego pozwala już na zawsze zapisać się na kartach sportowej historii i jest swego rodzaju sposobem na nieśmiertelność. Wyjazd na Igrzyska to równie wielki zaszczyt co i presja. A tylko wielcy sportowcy są w stanie udźwignąć tego typu psychiczne obciążenie, a to, w połączeniu z ciężką pracą i talentem, któremu nikomu na tej sali nie brakuje, pozwala sięgnąć po najwyższe laury i odznaczenia.

I, jedyne co wam mogę dziś powiedzieć to to, że absolutnie nie martwię się Igrzyskami. Bo wielcy sportowcy jadą na nie zdobywać medale, a na tej sali widzę jedynie takie osoby. Osoby, które nie dość, że udźwigną tę ciążącą na nich presję, to na dodatek przekują ją na medale i tytuły. Niech one staną się waszym kluczem do nieśmiertelności, tak jak talent, ciężka praca i wiara we własne możliwości są prostą receptą na sukces.

Pamiętajcie jednak o jednym - kończy Alicja, patrząc mi głęboko w oczy z podwyższenia - medal to tylko kawałek metalu, tytuł - wpis do sportowej historii dziejów. Za to sukces, to stanie się bohaterem dla tych, na których nam naprawdę zależy. Cokolwiek robicie, róbcie to z sercem, a reszta przyjdzie sama, gdy tylko nadejdzie odpowiedni czas.

Na sali panuje niczym niezmącona cisza, wszyscy są chyba oczarowani jej słowami, dopiero jej kroki, kiedy schodzi z podwyższenia, sprawiają, że powracamy do rzeczywistości i Ala zbiera gromkie brawa. Ucieka jednak szybko na swoje miejsce obok mnie i opada na krzesło, starając się zniknąć wszystkim z oczu.

- Było tak beznadziejnie jak mi się wydawało, czy gorzej? - pyta mnie szeptem.

- Było... niesamowicie - odpowiadam, nie mogąc znaleźć odpowiedniego określenia. Słowa Ali wniknęły głęboko do mojego serca, sprawiając, że naprawdę poczułem, że nie ma rzeczy, której nie mógłbym dokonać. - Jak ty to robisz?

- Nijak - wzrusza ramionami. - Łatwo jest mówić ludziom to, co chcą usłyszeć. O wiele ciężej jest powiedzieć im to, co usłyszeć powinni - wzdycha. - To było zbyt pompatyczne, przerysowane i zgeneralizowane.

- Było przejmujące - poprawiam ją. - I prawdziwe.

Alicja spogląda na mnie z ukosa, ale chyba nie jest przekonana.

- Już nigdy się nie dam w coś takiego wrobić, nigdy - zapiera się, ale do końca oficjalnej części już więcej nie marudzi.

Potem następuje czas na sesję zdjęciową i kiedy oślepiony błyskiem fleszy uciekam ze szponów mediów próbuję odnaleźć Alicję na sąsiedniej sali, gdzie rozłożono talerze z przekąskami i napoje. W tle cicho gra muzyka, prowadzone są rozmowy, na ścianie wyświetlany jest jakiś promocyjny filmik. Dostrzegam Alicję rozmawiającą z prezesem związku, czekam więc aż skończy, podjadając koktajlowe pomidorki z stojącego obok mnie półmiska.

Po raz kolejny dostrzegam bijący z niej profesjonalizm, kiedy z dłońmi zaciśniętymi na małej kopertowej torebce, toczy dyskusję, której temat jest mi niestety nieznany, a przynajmniej do czasu, gdy oboje nagle spoglądają w moim kierunku. Ale uśmiecha się do mnie ciepło i wraca do rozmowy, ogarniając z twarzy pasmo włosów.

Dalsze obserwacje przerywa mi dziennikarka z jakiejś sportowej gazety, która prosi mnie o krótki wywiad. Cierpliwie odpowiadam na pytania o moje odczucia po Turnieju, plany na najbliższy czas i oczekiwania dotyczące Igrzysk. Kiedy próbuję wymyślić dyplomatyczną odpowiedź na to ostatnie pytanie, kątem oka dostrzegam, że Ala skończyła już rozmowę i stoi nieopodal, czekając najwyraźniej na mnie. Dziennikarka chyba dostrzega kierunek, w którym spoglądam, bo rozpromienia się nagle i woła Alicję, przerywając mi w pół słowa.

- Pani Mittner? Możemy panią prosić?

- Tak? - podchodzi bliżej i ustawia się obok mnie, zachowując jednak służbowy dystans.

- Właśnie rozmawiałam z Peterem o jego oczekiwaniach względem Igrzysk. Powiedział mi, że liczy na dobre skoki, ale... Ale chciałabym, żeby mi pani powiedziała prawdę: będzie medal? - podtyka jej pod nos dyktafon, dotąd wycelowany w moją twarz, a Ala rzuca mi spojrzenie z ukosa.

- Będzie - odpowiada, a ja unoszę brew, zaskoczony jej bezpośredniością, ale Ala ma nieco co innego na myśli. - Z tego co wiem, będzie ich nawet całkiem dużo, bo w tym roku doszły dwie nowe dyscypliny i chyba z dziesięć nowych konkurencji, zatem przygotowano bardzo dużo medali. O tym, czy jeden z nich spocznie na tej piersi - klepie mnie delikatnie po klatce piersiowej - dowiemy się za półtora miesiąca.

- Tak, ale...

- Ale to wszystko, co mogę pani powiedzieć na ten temat. Nie jestem jasnowidzem, przykro mi - uśmiecha się uroczo, a dziennikarka daje za wygraną. Robi nam jeszcze tylko zdjęcie do artykułu i zostawia nas samych. Gdy tylko odwraca się plecami, Ala ściera z twarzy uprzejmy uśmiech i wywraca oczami.

- Dzięki, świetnie sobie z nią poradziłaś - mówię, kiedy nagle przypominam sobie o jednej rzeczy. - A przy okazji... widziałaś może Cene? Muszę z nim porozmawiać - rozglądam się za bratem. Jego  wcześniejsze docinki nie powinny ujść mu płazem; postawił mnie w dość niezręcznej sytuacji i powinien sobie dobitnie zdać z tego sprawę.

- Rozmawia przez telefon - odpowiada Ala jak zwykle doskonale poinformowana.

- Z kim? Z Katką? - dopytuję się, a Ala posyła mi pełne politowania spojrzenie.

- Wisi na słuchawce już prawie godzinę, więc sam sobie odpowiedz na to pytanie. Chyba zgłodniałam - dodaje nagle i odwraca się w kierunku stolika z przystawkami.

Przyglądam się jej, jak popija wodę ze szklanki i podjada tartinki z łososiem, zapatrzona na filmik promujący Słowenię pod kątem turystycznym. Światło odbija się w jej oczach, a na twarzy błąka się lekki uśmiech. Włosy przerzuciła przez prawe ramię i swoim zwyczajem, nawija ich pasmo na palec, zupełnie nieświadomie.

- Ala? - dotykam jej ramienia, a ona zwraca głowę w moim kierunku. - Chyba zdecydowanie częściej powinnaś chodzić w sukienkach - mówię, przyglądając się jej chyba po raz setny tego dnia.

I nadal jest mi mało.

- Peter, jest środek zimy - przekrzywia głowę i patrzy na mnie z politowaniem. - A poza tym, gdzie mam w nich chodzić? Na skocznię?

- Ja tak ogólnie mówię - bronię się i robię krok w jej stronę. - Bo wyglądasz wtedy naprawdę...

- No jak? - dopytuje się, kiedy zawieszam głos.

Nachylam się do niej i dokańczam cicho, czując bijące od niej ciepło i nieco przyśpieszony oddech:

- Naprawdę... interesująco.

- Tylko tyle? - unosi brew, spoglądając mi prosto w twarz, a ja uśmiecham się kącikiem ust. Prawdę powiedziawszy, wygląda o wiele bardziej niż tylko interesująco, ale nie mam zamiaru jej o tym mówić, skoro sama doskonale o tym wie.

- Wiesz kiedy ostatnio widziałem cię w sukience i rozpuszczonych włosach? - pytam, zmieniając nieco temat.

- To nie jest trudna zagadka - prycha. - W Ga-Pa.

- A wiesz co wtedy robiliśmy? - drążę dalej, a Ala unosi pytająco brew. - Tańczyliśmy. Co ty na to?

- Prevc, przypominam ci, że jestem fatalną tancerką - wzdycha, wywracając oczami. - A poza tym widzisz, żeby ktoś tu tańczył? - wskazuje na salę.

- Możemy wyjść na taras, jeśli ci to przeszkadza - kuszę dalej.

- Wtedy nie będzie słychać muzyki - torpeduje mnie następnym argumentem.

- Czy ty zawsze musisz mieć odpowiedź na wszystko...? - wzdycham, zrezygnowany, ale nie zamierzam się poddawać. - Dobrze, nie musimy tańczyć. Ale nie chcę tu tkwić, bo zaraz znowu ktoś podejdzie i będzie mi zadawał głupie pytania.

- No dobrze, niech ci będzie - kręci głową z westchnieniem i pozwala mi poprowadzić się na przeszklony taras.

Stajemy przy barierce, w milczeniu podziwiając wieczorną panoramę miasta. Taras jest częściowo zamknięty, dlatego zimowy chłód nie jest aż tak bardzo wyczuwalny. Mimo to, obejmuję Alicję ramieniem, gdy na jej ramionach dostrzegam gęsią skórkę. Obserwujemy pojawiające się pojedynczo gwiazdy, nim decyduję się przerwać ciszę między nami.

- To co dziś powiedziałaś, było bardzo ładne. O tej nieśmiertelności - dodaję tonem wyjaśnienia, gdy spogląda na mnie, marszcząc brwi.

- Nic takiego, to była tylko mocno rozbudowana i skonkludowana parafraza twierdzenia, że istniejemy, póki ktoś o nas pamięta - wzrusza ramionami. - Nie jestem z siebie zadowolona. Powiedziałam to, czego się po mnie spodziewano. Czegoś pompatycznego, doniosłego, motywującego, najlepiej z muzyczką typu "Hall of  fame" w tle - uśmiecha się krzywo. - A ja nie pracuję w taki sposób. Nie znam większości tych ludzi i nie wiem, co mam im powiedzieć. Znam was i wiem, że Cene potrzebuje Katki i żelków, Jurij mocnego trzepnięcia w łeb, Robiemu wystarczy przypomnieć o żonie, a Laniskowi zagrozić różowym kombinezonem i pożyczyć słuchawki, bo ciągle zapomina swoich. To są te stymulujące was impulsy, ale przecież nie mogłam tego powiedzieć. Może i brzmiało to ładnie, ale nie było prawdziwe. Te słowa nie zagrzewają do walki, nie pomagają skupić myśli przed ostatnim, decydującym skokiem, meczem czy wyścigiem. Każdy człowiek jest inny i takie generalizowanie jest po prostu niewłaściwe - wzdycha.

- Mnie najbardziej podobała się ta końcówka - mówię, wysłuchawszy jej narzekań. - O tym, że mamy być bohaterami dla tych, na których nam zależy. Zawsze mi się wydawało, że wygrywam dla siebie, że sam jestem dla siebie wystarczającą motywacją. Ale kiedy wracam do domu, nic nie cieszy mnie bardziej niż dumny uśmiech na twarzy mamy i pełne aprobaty mruknięcie ze strony taty - mówię i przypomina mi się jeszcze jedna scena. - Gdy byłem młodszy, Cene i Nika często podkradali moje świeżo przywiezione trofea i sprawdzali jak medale wyglądają na ich szyjach. Domen wolał mnie denerwować i chował mi je po całym domu, tak że nie potrafiłem ich znaleźć - Ala śmieje się na te słowa i odgarnia włosy z twarzy. Uśmiecha się ciepło, wyobrażając sobie pewnie moje rodzeństwo, które, jestem tego pewien, zdążyła już polubić. I to ze wzajemnością.

Odpowiadam jej podobnym uśmiechem i przejeżdżam palcem po jej ramieniu w poszukiwaniu ręki, którą mógłbym pochwycić. Tętniące życiem miasto, rzuca cienie na jej twarz, kiedy unosi wzrok, by spojrzeć mi w oczy.

- Domen nazywa mnie twoją dziewczyną, wiesz? - odzywa się niespodziewanie, kiedy moja dłoń dociera do jej.

- Wiem - odpowiadam, zaplatając nasze palce, nie do końca pewien, do czego zmierza. Odważam się jednak zaryzykować pytanie. - A co? Chciałabyś? - pytam nieco zaczepnie.

- Co bym chciała?

- Być moją dziewczyną - rzucam pozornie niedbale, nadając temu zdaniu dość żartobliwy ton.

Wydawało mi się, że jestem za stary, by denerwować się takimi pytaniami.

- Peter - wzdycha Ala ciężko. - Przypominam ci, że weekendami łączą nas stosunki zawodowe i nie powinniśmy... nawzajem przekraczać swoich kompetencji. A bycie twoją dziewczyną z pewnością nie zalicza się do zakresu moich obowiązków - uśmiecha się krótko. - I jest, zdaje się, zajęciem długoterminowym, gdzie weekendowe przerwy raczej nie są wskazane.

- Nie są - zgadzam się z nią i nachylam się odrobinę. - Ale... mam chyba doraźne rozwiązanie tej sytuacji.

- To znaczy? - Ala przekrzywia głowę, a włosy zsuwają się jej na plecy, odsłaniając jej twarz. Przesuwam palcem po linii jej szczęki i uśmiecham się zagadkowo.

- Pokażę ci - mówię, zmniejszając odległość między naszymi twarzami, dziwiąc się skąd we mnie nagle tyle śmiałości. - Jeśli mi tylko na to pozwolisz - szepczę, zamierając w oczekiwaniu na jej reakcję.

Niemal stykamy się nosami, kiedy szukam w jej oczach przyzwolenia. Niczego takiego się jednak nie dopatruję. Za to sekundę później Alicja po prostu pokonuje ostatnie milimetry dzielące nasze usta.

Przyciągam ją mocniej do siebie i obejmuję w pasie, chcąc, by ta chwila trwała jak najdłużej. Jej usta są nieco spierzchnięte, włosy łaskoczą mnie w twarz i zdaje się, że depcze mnie po prawym bucie, ale nie przeszkadza mi to w najmniejszym stopniu. Czuję jak rozciąga usta w uśmiechu, cofam więc głowę i patrzę na nią urażony.

- No co? - pytam pewien, że podśmiewa się ze mnie.

- Nic - jest zarumieniona z emocji, a oczy jej błyszczą. - Po prostu przypomniało mi się nagle, że Domen uważa, że nie potrafisz się całować.

- I co w związku z tym? - marszczę groźnie brwi, ale nie potrafię pozbyć się z twarzy uśmiechu.

- Cóż, teraz mogę oficjalnie powiedzieć, że nie ma racji. Zupełnie.

- Tobie też nie poszło najgorzej - uśmiecham się zaczepnie, a Ala przekrzywia głowę i mruży oczy.

- Uważasz, że powinnam się bardziej postarać? - zagryza wargę, a mnie robi się dziwnie gorąco.

Czuję jej ciepły oddech na policzku, kiedy przyciągam ją do siebie ponownie. Nagle jednak Ala odsuwa się, a ja dostrzegam za jej plecami jakichś ludzi wchodzących na taras. Opieram się o barierkę obok niej i jak gdyby nigdy nic obserwujemy miasto pod nami. Uśmiechamy się jednak do siebie pod nosem, nie mogąc ukryć rozbawienia - to z powodu tej konspiracji. W końcu, paradoksalnie, jesteśmy właśnie "w pracy". W tym momencie ktoś z nowo przybyłych woła mnie, opuszczam więc Alicję i wdaję się w krótką rozmowę z grupą sponsorów stojących nieopodal.

Kiedy w końcu wracają do środka, ponownie zostaję z nią sam. Nastrój jednak już prysnął, a ja czuję irytację na myśl, że podobnych rozmów czeka mnie jeszcze tej nocy kilkanaście.

- Chodźmy stąd - szepczę jej do ucha, obejmując ją w pasie. Jej włosy łaskoczą mnie lekko w nos. - Chodźmy, mam dość tego przyjęcia. Jestem sportowcem, nie celebrytą.

- Dobrze, ja też mam już dość - Ala kiwa głową ledwo wyczuwalnie, obejmuję ją więc w talii i idziemy do samochodu.

Na szczęści nikt nas nie zatrzymuje, nikt nie chce robić zdjęć, ani przeprowadzać wywiadów. Uciekamy też przed czujnym wzrokiem Janusa, który pewnie zmyje nam głowy za tę ucieczkę, ale w tym momencie trener to ostatnia osoba, o której myślę. W nosie mam sponsorów i media, kiedy pragnę teraz obecności tylko jednej osoby.

- Nie będą nas szukać? - pyta Alicja, kiedy wyjeżdżamy na drogę prowadzącą do Kranja.

- Nie wiem. A jeśli tak, to co? - pytam nieco buntowniczo.

- Wiesz - udaje oburzoną - ja, w przeciwieństwie do ciebie, mogę łatwo wylecieć z roboty.

- Nie pozwolę na to - odwracam się do niej, jednak szturcha mnie i każe patrzeć na drogę.

Sama opiera głowę o szybę i kiedy zaledwie parę minut później wjeżdżam do garażu, Ala przysypia już lekko. Budzę ją delikatnie i oboje wchodzimy na górę. Kiedy wchodzi po schodach, jej przylegająca sukienka robi się jeszcze bardziej przylegająca, a w połączeniu ze świadomością całkowicie pustego domu, powoduje to u mnie koleją falę gorąca.

Zabiję, naprawdę zabiję Cene.

W przedpokoju, Ala z ulgą zdejmuje buty i wyciąga wsuwki z włosów.

- Poczekaj, jeszcze jedna została - mówię i ostrożnie wyplątuję ostatnią. Oddaję ją jej, a Ala przeczesuje włosy palcami.

- Peter? - zagaja, zagryzając ponownie wargę. - Jeśli chodzi o jutrzejszy dzień...

- Nie myślmy o jutrzejszym dniu - odpowiadam i przyciągam ją znów do siebie. Teraz każda odległość większa niż grubość atomu, która nas dzieli, wydaje mi się zbyt duża.

Ala z lekkim westchnieniem opiera mi głowę o ramię i tak stoimy oparci o siebie. Głaszczę ją lekko po plecach, czując jej spokojny oddech. Nic więcej nie jest mi potrzebne do szczęścia. Choć...

Choć gdzieś na granicy mojej świadomości tkwi irytująca myśl, że tuż obok znajdują się drzwi do gościnnej sypialni, należącej obecnie do Alicji. Spycham ją jednak jeszcze głębiej, bo i tak dzisiejszy dzień to więcej, niż mogłem sobie wymarzyć.

- Lepiej już pójdę do siebie, zaraz zasnę na stojąco - odsuwa się ode mnie odrobinę. - Zresztą, mam jutro samolot o wpół do dziewiątej.

- Musisz jechać? - pytam, nie po raz pierwszy, choć odpowiedź zawsze jest taka sama.

- Tak, obiecałam mamie, że pojawię się w domu przynajmniej na chwilę - wzdycha. - Poza tym, mam umówionego mechanika na przyszły tydzień, a samochód zostawiłam u kolegi na podjeździe, więc muszę go jeszcze odebrać - tłumaczy, kładąc rękę na klamce.

- Odwiozę cię - mówię, kiedy wchodzi już do pokoju. Opieram się o framugę i luzuję krawat. - To niby niedaleko, ale jednak kawałek.

- Dziękuję. I dobranoc - próbuje zamknąć drzwi, ja jednak się nie cofam. - No? - pyta zmęczona, ledwie stojąc na nogach.

- Ja... - waham się.  Jakaś, całkiem duża, część mnie nie chce, by ten wieczór się tak szybko skończył. Ale rozsądek podpowiada, że na dziś już wystarczy. I to jego głosu postawiam posłuchać. - Już nic, kolorowych snów - mówię ostatecznie i całuję ją w czoło.

- Dobranoc, Peter - uśmiecha się sennie i zamyka drzwi.

Stoję przed nimi jeszcze przez dłuższą chwilę, biorąc kilka głębokich wdechów nim idę do łazienki i biorę szybki, zimny prysznic. Dopiero to pozwala spojrzeć mi na tę całą sytuację trzeźwo i spokojnie zasnąć.

Cieszę się, że udało nam się wykonać z Alą ku sobie kolejny krok, nawet jeśli wciąż wiele nas dzieli. I, choć przed nami jeszcze długa droga, wiem, że ciężko mi będzie zachować chłodny profesjonalizm podczas zawodów. Faktem jest jednak, że na skoczni nie mogę mieć Alicji tylko dla siebie.

Leżąc już w łóżku, uświadamiam sobie, że chyba po raz pierwszy od odejścia Katji zasypiam z tak szerokim uśmiechem na ustach.

[Alicja]

Budzik dzwoni o szóstej, wyłączam go szybko i bez zbędnych drzemek idę pod prysznic. Puszczam zimną wodę, by się skutecznie dobudzić i wejść trzeźwo w rozpoczynający się dzień.

Dopiero rano tak naprawdę docierają do mnie w pełni wydarzenia wczorajszego dnia. Zarówno prawda o Katji jak i pocałunek podczas konferencji ogłuszają mnie jak obuchem, aż przysiadam na ścielonym właśnie łóżku.

Chyba nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak bardzo potrzeba mi bliskości drugiego człowieka. Nie przyjacielskiego przytulenia, nie rodzicielskiego całusa ani nawet kradzionych, pełnych poczucia winy, chwil spędzonych z Klemensem. Potrzebowałam zwykłego poczucia, że w czyichś ramionach jest moje miejsce, że pocałunki to nie objaw zdrady, a oznaka uczucia.

Myślę, że oboje z Peterem tego potrzebowaliśmy.

A mimo to, nie jest mi do końca dobrze z tą świadomością. Bo, choć wczorajszy wieczór był na swój sposób cudowny, gdzieś pod fasadą tego wszystkiego jest natrętna myśl, że nie jestem z nim całkowicie szczera. Że pozwalając sobie na takie gesty, daję mu nadzieję, że być może...

Że być może uda mi się wypełnić miejsce po Katji. A przecież, ja nadal nie potrafię z mojego serca skutecznie wyrzucić Klemensa. Nie mam więc żadnej pewności, że pewnego dnia nie zrobię tego samego co ona. Lepiej, by Peter był przygotowany na taką ewentualność.

Pakuję swoje rzeczy i ubieram niebieską koszulę w prążki oraz materiałowe spodnie, zaplatam włosy w warkocz i wystawiam swoją walizkę do przedpokoju. Następnie udaję się od kuchni, by zaparzyć kawę i przygotować śniadanie, tak jak poprzedniego dnia.

Te niecałe trzy dni spędzone w domu Petera podziałały na mnie w dość specyficzny sposób. Wbrew wszelkiej logice, niemal od razu poczułam się tu jak u siebie, poczułam atmosferę wieloosobowej rodziny, której nigdy nie miałam szansy doświadczyć. To chyba bardzo zbliżyło mnie do skoczka; nie wiem, czy w innym przypadku, pozwoliłabym sobie na taką śmiałość jak podczas konferencji.

Bo, jakby nie było, to ja go pocałowałam.

Zdaje się, że zbyt wiele ostatnio było takich newralgicznych sytuacji z naszym udziałem i musiałam jakoś rozładować to powstałe między nami napięcie. Ale efekt, zdaje się, okazał się inny od zamierzonego.

I nie mówię tu bynajmniej jedynie o reakcji Petera.

Z zamyślenia wyrywa mnie dźwięk bulgoczącej kawy, wyciągam więc filiżanki i do jednej z nich nalewam czarnego napoju. Popijam ją, zapatrzona w okno, kiedy nagle ktoś obejmuje mnie od tyłu.

- Dobry - Peter mruczy mi do ucha, chyba jeszcze nieco rozespany.

- Bry - odpowiadam, zerkając na niego przez ramię.

Włosy na jego głowie ponownie wyglądają jak po wybuchu małej bomby atomowej, uśmiecham się więc pod nosem, a Peter całuje mnie w kącik ust.

- Wyglądasz, bardzo... elegancko - zauważa, kiedy wymykam się z jego objęć, by dokończyć robienie nam obojgu kanapek na śniadanie.

- Moja mama nie lubi, kiedy "pałętam się w dresie po miejscach publicznych" - cytuję, opłukując nóż i podaję mu kanapkę. - A poza tym lubię dobrze wyglądać. Smacznego - opieram się pośladkami o blat i biorę drugą.

Odmrukuje coś niewyraźnie, pochłonąwszy w tym czasie już połowę kromki. Przeżuwa ją powoli, przyglądając mi się z przymrużonymi oczyma.

- No co tym razem...? - wzdycham, a Peter w tym czasie przełyka ostatni kęs.

- To... tak ma być? - unosi brew, celując palem w moją pierś.

Zerkam w dół i klnę pod nosem, dostrzegając nierówno zapięte guziki. Odkładam kanapkę i odwracam się od niego, by poprawić koszulę. Peter śmieje się cicho, widząc moje zakłopotanie, mnie jednak nie jest do śmiechu.

- Peter, jeżeli chodzi o wczoraj - mówię poważnie, spoglądając na niego ponownie, kiedy wszystko jest już jak należy - to chciałabym, żebyś wiedział, że...

- ...że na zawodach musimy zachować profesjonalizm, wiem - wchodzi mi w słowo, a ja wzdycham poirytowana.

- To też. Ale... pamiętasz, co ci kiedyś mówiłam? - pytam, a Peter podchodzi bliżej z wyrazem niezrozumienia w zmrużonych oczach. - O tym, że nie powinieneś mi ufać?

- Owszem, powiedziałaś mi wtedy też, że możesz mnie zranić - kiwa głową, dotykając mojego ramienia, a mnie przechodzi dziwny dreszcz.

- To nadal jest aktualne - mówię z ciężkim westchnieniem, odsuwając się nieco. - Nie chcę, żebyś spodziewał się po mnie zbyt wiele, bo nie mogę ci zbyt dużo zaoferować.

- Ala, nie możesz mnie zranić bardziej niż...

- ...niż Katja? Nie byłabym tego taka pewna - zaplatam ręce na piersi, czując, że brnę w niebezpieczny temat. Temat, którego nie chcę na razie poruszać.

- Co...

- To długa historia, Peter - wzdycham, odwracając głowę. - Bardzo długa i nie chcę o tym teraz rozmawiać. Zresztą nie zdążę ci jej opowiedzieć przed odlotem - dyskretnie przypominam mu, że za chwilę musimy jechać na lotnisko.

- Racja - odpowiada z niejakim zawodem. - Za pięć minut będę gotowy, możesz zejść do garażu, jeśli chcesz - dopija resztkę kawy, całuje mnie w czoło i wychodzi z kuchni.

Dokańczam kanapkę, po czym ogarniam pozostałości po naszym śniadaniu, zabieram walizkę i schodzę na dół. Peter dołącza do mnie po chwili, pakuje mój bagaż do auta i w milczeniu ruszamy w niedługą trasę na lotnisko. Podjeżdżamy niemal pod sam terminal, ale jakoś żadne z nas nie kwapi się, by wysiąść.

- To do zobaczenia - mówię w końcu, sięgając ku klamce. - Nie wiem, jak mi wypadną połączenia, ale pewnie zobaczymy się dopiero w Austrii.

Peter kiwa głową i pomaga mi wyjąć walizkę. Stoimy chwilę niezdecydowani przy samochodzie; żadne z nas nie chce jako pierwsze ruszyć w swoją stronę.

- Muszę już iść - odzywam się, łapiąc za rączkę walizki, kiedy Prevc nagle chwyta mnie za drugą rękę.

- Ala, posłuchaj...

Zmuszam się, by na niego spojrzeć; boję się, że zrobię lub powiem coś, co go zrani. A nie chcę tego.

- Jeśli chodzi o to, co powiedziałaś dziś w kuchni... - chwilę bije się z myślami, a ja w napięciu czekam na jego następne słowa. - To chcę, żebyś wiedziała, że niezależnie do tego, z czym się borykasz, ja postaram ci się pomóc. Tak jak ty pomogłaś mnie - bierze głęboki oddech, nim kończy. - Poradzimy sobie z tym. Razem, jeśli tylko chcesz.

Uśmiecham się smutno, mimo iż doceniam jego słowa. Nie jestem jednak pewna, czy to coś, z czym można sobie tak po prostu poradzić. Wiem dobrze, że muszę zacząć od siebie. I mam zamiar zrobić to już dziś.

- Dziękuję, Peter. To wiele dla mnie znaczy - odpowiadam w końcu, bo nadal czeka na moją odpowiedź. - I obiecuję ci, że wyjaśnię ci wszystko, bo na to zasługujesz, ale... Ale potrzebuję jeszcze trochę czasu, dobrze? Muszę najpierw zamknąć kilka spraw, kilka... rozdziałów w moim życiu - zerkam na niego, a on uśmiecha się ciepło.

- Dobrze - całuje mnie w czubek głowy i zamyka w mocnym uścisku. - Uważaj na siebie - szepcze mi jeszcze do ucha.

- Ty też - wspinam się na palce i składam szybki pocałunek na jego policzku, po czym chwytam walizkę i ruszam do hali odlotów. W drzwiach odwracam się jeszcze i macham na pożegnanie Peterowi, choć przecież zobaczymy się ponownie za parę dni.

Załatwiam wszystkie formalności i opadam na plastikowe krzesełko. Mam jeszcze trochę czasu do odlotu, dlatego sięgam po telefon, by sprawdzić wiadomości, które mnie ominęły. Ledwie udaje mi się go włączyć, a już dostrzegam przychodzące połączenie.

Kasia, a jakże.

- MITTNER POWIEDZ MI, ŻE DOBRZE WIDZĘ.

- Tak, też się cieszę, że cię słyszę - sarkam. - A co widzisz, bo wybacz, ale to nie wideokonferencja.

- Zdjęcia. Twoje i Petera. Z wczoraj - wyrzuca z siebie. - I, powiedz mi jak można wyglądać tak dobrze, w tak... przeciętnej sukience? - pyta urażona.

- Chciałaś powiedzieć "brzydkiej", prawda? - wzdycham. - Nie wiem, nie widziałam żadnych zdjęć i chyba nie chcę.

- Dobra, mniejsza o zdjęcia. Lepiej opowiadaj. Ze SZCZEGÓŁAMI - Kasia zmienia temat nie znoszącym sprzeciwu głosem.

- O czym niby? - dziwię się. - Kupiłam sukienkę, pojechałam na konferencję, nagadałam pseudomotywacyjnych bzdur, z czego nie jestem dumna, ucięłam sobie pogawędkę z szanownym panem prezesem i wróciliśmy do domu - wzruszam ramionami, bo naprawdę nie ma o czym rozmawiać.

- Właśnie, do domu. I? - podchwytuje Kasia, a mnie nachodzi nagła myśl.

- Chwiiila... Czy ty przypadkiem nie...? - zastanawiam się na głos. - A ja się zastanawiałam, skąd Cene wytrzasnął taki beznadziejny pomysł - wzdycham, uświadamiając sobie, że "wolna chata" to sprawka Katki.

- E, jak bezna-... - urywa, zadając sobie sprawę z tego, że się zdradziła. - No wiesz? Ty w ogóle w niego nie wierzysz! - obrusza się. - A teraz, gadaj, co się działo!

- Dzikie orgie i rozpusta - prycham. - Poznałam Demona... Domena, znaczy się - poprawiam się.

- No i...? - dopytuje się niecierpliwie.

- I nic, uroczy dzieciak. Wczoraj Peter opowiedział mi o Katji, pomógł wybrać sukienkę, pojechaliśmy na konferencję i tyle - streszczam szybko, omijając co mniej wygodne fragmenty. - Musiałam wcześnie wstać, więc zaraz po powrocie, poszłam do łóżka.

- Sama? - pyta natychmiast Kaś.

- Tak, sama - wywracam oczami.

- To ja ci załatwiam pusty dom, romantyczną sytuację, a ty idziesz spać? - pyta oburzona. - Jestem zawiedziona. Całowaliście się chociaż? - pyta bezwstydnie, a na moją twarz wypływa rumieniec.

- Nie - odpowiadam po sekundzie wahania.

Zdaje się jednak, że wahałam się odrobinę za długo.

- Kłamiesz! - wytyka mi śpiewnie Kaś, jak zwykle bezbłędnie mnie rozszyfrowując.

- W sumie wychodzi na to, że to ja go pocałowałam - wzdycham ciężko. - Ale to on zaczął! - podkreślam.

- No wreszcie!

- Jakie wreszcie? - prycham, nie rozumiejąc jej ekscytacji. Osobiście nie uważam, by wczorajsze wydarzenia były rozsądnym posunięciem. - Znamy się trzy miesiące, czego ty się spodziewałaś? Zresztą, nie powinniśmy - dodaję ciszej.

- Niby czemu nie? - dziwi się Kasia.

- A Katja? A jeśli ja też go tak zranię? - zastanawiam się po raz kolejny na tym, co gnębi mnie od wczoraj. Było miło, nawet bardzo, ale ma to też swoje konsekwencje. - Przecież...

- Lojalnie cię ostrzegam - przerywa mi Kasia zimno - że jeżeli w następnym zdaniu padnie słowo "Klemens" to cię znajdę i cię zdzielę czymś ciężkim w łeb.

- Spokojnie, nie miałam takiego zamiaru - wzdycham. - Chcę skończyć z tym raz na zawsze. Właśnie po to, by nie zranić Petera.

- Chyba do niego nie pojedziesz? - pyta Kaś podejrzliwie, a ja milczę, bo przecież i tak się domyśli. - ALKA, DO CHOLERY...!

- Zostawiłam u niego auto, pamiętasz? A mam mechanika umówionego, bo coś mi ręczny szwankuje, a i przegląd mi się zbliża - wyjaśniam.

- Alicja, poproś tatę, mamę, kogokolwiek...! Tylko tam, cholera jasna, nie jedź!

- Nie wyślę taty sto siedemdziesiąt kilometrów po samochód, ma wystarczająco dużo roboty - wywracam oczami. Zresztą, po paru dniach spędzonych z Peterem, jestem zmotywowana do poważnej rozmowy z Klemensem; nie wiem, czy później będę mieć wystarczająco dużo samozaparcia.

- TO JA PO NIEGO POJADĘ! - woła Kasia desperacko. - Choć, kurde, nie. Nie umiem jeździć tym twoim gratem.

- Dzięki - stwierdzam kwaśno. - Spokojnie, poradzę sobie. I obiecuję, że nie zrobię nic głupiego - mówię łagodnie.

- Alicja...!

- Kaś, chcę zamknąć już ten rozdział. I tyle - wzdycham, a na wyświetlaczu pojawia się informacja, że rozpoczyna się boarding. - Raz na zawsze, bez owijania w bawełnę. Muszę lecieć, odezwę się, jak wyląduję - rozłączam się, nim Kasia zdąża coś jeszcze powiedzieć i idę do bramki.

Wchodząc na pokład samolotu do Krakowa, zastanawiam się czy aby na pewno mam w sobie wystarczająco dużo siły, by odciąć się od Klemensa. I to definitywnie.

Ale wiem, że muszę to zrobić, bo inaczej skrzywdzę kolejną osobę. A tego chyba nigdy bym sobie nie wybaczyła.

[Klemens]

Nie mogę znaleźć telefonu, odbieram więc w ostatniej chwili, nawet nie patrząc na wyświetlacz.

- Jesteś w domu?

- Alicja? - wyduszam zaskoczony. - Tak, coś się stało? - pytam zaraz zaniepokojony. Nie spodziewałem się wiadomości od niej. Zasadniczo, powinniśmy jak najbardziej ograniczyć swoje kontakty.

A mimo wszystko, cieszę się, że słyszę jej głos.

- Nie, wszystko okej - uspokaja mnie od razu, widocznie wyczuwając mój niepokój. - Chcę tylko odebrać swój samochód - mówi z jakimś zmęczeniem w głosie.

- A tak, jasne. Odebrać cię? - pytam, już szukając kluczyków do samochodu na półce nad kominkiem.

- Jeśli byś mógł. Za chwilę będę na dworcu PKS - odpowiada, a ja zerkam nerwowo na zegarek.

- Dobrze, poczekaj przy kiosku, będę za kwadrans - mówię, jedną ręką próbując założyć kurtkę i rozłączam się.

Ostatecznie mija trochę więcej niż piętnaście minut, ale Alicja bez słowa przyjmuje moje spóźnienie. Stoi oparta o ścianę sklepu w walizką u stóp i opuszczoną głową, którą unosi dopiero, kiedy zatrzymuję się przy chodniku i wyłączam silnik. Wsiada na siedzenie pasażera, rozpinając płaszcz i uśmiecha się do mnie blado.

- Zmęczona? - pytam, kiedy jej walizka znajduje się już w bagażniku.

- Odrobinę, w busie było strasznie gorąco - mówi, nie patrząc na mnie. Za dobrze ją znam, by wiedzieć, że to nie gorąco i nie tylko zwykłe zmęczenie.

- Mogłem cię odebrać z lotniska - sugeruję cicho, kierując się do domu.

- Nie mogłeś - zaprzecza jedynie i nie mówi nic więcej.

Milczymy przez dłuższą chwilę, a Alicja bez słowa kontempluje ośnieżone Zakopane. Nie przerywam jej, zerkając jedynie na nią od czasu do czasu. Jest skupiona, jakby nad czymś intensywnie myślała. Odnoszę wrażenie, że po raz pierwszy do dawna, jeśli nie od zawsze, nie czujemy się komfortowo w swoim towarzystwie. Dlatego dopiero tuż przed końcem naszej podroży odważam się zapytać:

- Jak było w Słowenii? Wyglądałaś bardzo ładnie - wyrywa mi się, a kiedy spogląda na mnie zaskoczona, dodaję tonem wyjaśnienia. - Widziałem zdjęcia, krążą w sieci.

- Dlaczego nagle wszyscy interesują się moim życiem osobistym...? - wzdycha, jakby poirytowana, kiedy skręcam w ulicę, na której mieszkam.

- Osobistym? Nie byłaś tam przypadkiem służbowo? - dziwię się i wyłączam silnik, stając obok jej citroena.

- Nie tylko - odpowiada krótko i wysiada, nie dodając nic więcej.

Jest wyobcowana, jakby na siłę starała się utrzymać dystans między nami. Nie ten bezpieczny, który niestety nie zawsze zdawał egzamin; odsuwa się ode mnie znacznie dalej niż kiedykolwiek, nie licząc jej nagłego wyjazdu rok wcześniej.

Wyciągam z bagażnika walizkę, kiedy Alicja otwiera samochód i wrzuca do środka torebkę. Potem opiera się o maskę i zaplata ręce na piersi, jakby podkreślając swoją wycofaną postawę.

- Jest Agnieszka? - pyta cicho.

- Nie, do siedemnastej jest w pracy. A Klimek w przedszkolu, więc jestem sam - odpowiadam na to i kolejne niezadane pytanie, podchodząc do niej bliżej. - Napijesz się herbaty? - proponuję ostrożnie.

- Nie, ale musimy porozmawiać, Klemens - mówi z ciężkim westchnieniem. - Poważnie porozmawiać.

- Wiem - kiwam głową. - Ale wejdźmy do środka, dobrze? Jest zimno - proszę ją łagodnie, a ona po chwili wahania potakuje  i idzie za mną.

Staje niezdecydowana w przedpokoju, dopiero na moje zaproszenie wchodzi do salonu i siada na kanapie. Przynoszę dwie szklanki z wodą, które stawiam na stoliku i opadam na fotel naprzeciw niej.

Przez dłuższą chwilę wpatruje się w swoje splecione razem dłonie, nim odzywa się cicho:

- Miałam tu tylko przyjechać po samochód, powiedzieć ci, że czas definitywnie z tym skończyć i wyjść - nie patrzy na mnie, kreśląc wskazującym palcem wzory na wilgotnej powierzchni szklanki. - Być może jeszcze złamać ci w jakiś sposób serce, bo tak będzie łatwiej nam o sobie zapomnieć i już nikogo więcej nie ranić, ale... - unosi wzrok i w końcu patrzy mi w oczy. - Ale nie potrafię. Nie potrafię, bo chcę w końcu zrozumieć, co zrobiliśmy nie tak...

W jej wzroku jest jakiś dziwny smutek, kiedy przygląda się mi, jakby próbujący wyczytać z mojej twarzy odpowiedź. Odpowiedź, której tam nie znajdzie.

- Dużo... dużo myślałem ostatnio o nas - odzywam się w końcu, zaskoczony, jak bardzo zachrypnięty mam głos. Zaciskam mocniej dłoń na szklance, nim udaje mi się kontynuować. - O mnie, tobie i Agnieszce, o całej tej sytuacji. Ja też chciałem zrozumieć, ale... to nie my zrobiliśmy coś nie tak. Nie ma sensu się obarczać winą, po prostu znaleźliśmy się w niewłaściwym miejscu w niewłaściwym czasie.

- Tak sądzisz? - Alicja unosi brew i pociąga długi łyk ze szklanki. - To nie musiało się tak skończyć. Wydawało mi się, że mogę cię darzyć taką platoniczną miłością, bez żadnych konsekwencji - mówi jakby z wahaniem. - Ale nie przewidziałam...

- ...że ja też cię pokocham? - dopowiadam cicho, a Alicja odwraca wzrok.  - Dziwnie jest w końcu mówić o tym otwarcie, co?

Uśmiecha się smutno, ale kiwa głową.

- Dosyć uciekania, Klemens. Dosyć owijania w bawełnę, dosyć niedomówień i eufemizmów - mówi twardo. - Zakochałam się w tobie, to fakt. I ty we mnie też. Ale to Agnieszka jest twoją żoną i to jej ślubowałeś wierność oraz miłość. I ich nie dotrzymałeś - mówi ciężko, a ja nie mogę się z nią nie zgodzić. - Ja z mojej strony popełniłam nie mniejsze świństwo, bo przecież Aga to moja przyjaciółka; w głębi serca wiedziałam, że nie dam rady do końca okiełznać swoich uczuć. A mimo to, nie potrafiłam zrezygnować z ciebie i twojego towarzystwa.

- Masz rację - mówię łagodnie, zabierając jej wciąż prawie pełną szklankę, bo zaciska na niej tak mocno palce, że boję się, że ją zmiażdży i się skaleczy. - Za długo udawaliśmy, że nie stało się nic złego, że to wszystko nic nie znaczy i w końcu nam minie.

- Nie minie, nie samo z siebie - Alicja wzdycha ciężko i zaciska mocno pięści. Mam ochotę złapać ją za dłonie, by ją odrobinę uspokoić, ale wiem, że to nie byłby dobry gest. - Ranimy Agnieszkę, siebie nawzajem, a ja jeszcze teraz na dodatek ranię Petera - dodaje ciszej.

Przez chwilę docierają do mnie jej słowa, nim odważam się zapytać cicho:

- Kochasz go?

Alicja unosi wzrok, ale wyjątkowo nie potrafię nic wyczytać z jej oczu.

- Nie chcę, by przeze mnie cierpiał - odpowiada po chwili namysłu.

- To nie to samo - zauważam, sam dziwiąc się swojemu uporowi.

Czy naprawdę chcę to usłyszeć z jej ust? Czy naprawdę wierzę, że dzięki temu przestanę się w końcu łudzić?

Przygląda mi się przez kolejnych parę chwil, jakby czytając mi w myślach. W jej oczach wciąż jest pełno smutku, ale dostrzegam w nich również jakiś nieznany mi wcześniej błysk.

- Tak - odpowiada w końcu cicho. Bardzo cicho. - Dlatego musimy w końcu zamknąć ten rozdział, Klemens. Dla niego, dla Agnieszki, a także dla nas. Po co ciągnąć coś, co daje więcej bólu niż złudnych chwil szczęścia i na dodatek rani wszystkich dookoła? Po co? Powiedz mi, Klemens, po co? - wpatruje się we mnie, a w jej spojrzeniu jest jakieś dziwne cierpienie. Jakby na moich oczach rozpadała się na malutkie kawałeczki.

- Nie wiem - odpowiadam, mimo iż wbrew logice, za nic nie potrafię zrezygnować z tych "złudnych chwil szczęścia". - Więc lepiej po prostu dajmy sobie spokój z szukaniem rozwiązania.

Alicja kiwa głową i podnosi się bez słowa z kanapy. W przedpokoju ubiera buty i szuka kluczyków w kieszeni płaszcza. Przyglądam się jej, oparty o ścianę, zastanawiając się, jak teraz będzie wyglądać nasza relacja.

- Alicja...?

- Nie, Klemens - przerywa mi, nim zdążam skończyć pytanie. - Albo wszystko, albo nic. Nie ma nic pomiędzy - kręci głową i poprawia czapkę. - To nasze ostatnie spotkanie, nie szukaj mnie na skoczni.

Otwiera drzwi i wychodzi na zewnątrz. Idę za nią i pilotem otwieram bramę, ale kiedy wsiada do auta i zapala światła, odczuwam nagłą potrzebę zrobienia czegoś. Ostatniego gestu, nim na zawsze zniknie z mojego życia. Podchodzę więc i pukam w okno kierowcy.

- No? - zerka na mnie, jakby zniecierpliwiona albo zawiedziona, ale uchyla drzwi.

- Jeśli chcesz, to pomogę ci wyjechać, podjazd jest nie odśnieżony i... - mówię, ale Alicja przerywa mi w pół słowa:

- Nie.

Chce zamknąć drzwi, ale chyba dostrzega chyba w moich oczach zaskoczenie albo coś  jeszcze innego, bo wzdycha lekko i dodaje:

- Dam sobie radę, Klemens. Zawsze daję - zagryza wargę, nim dodaje. - Zbyt długo mówiliśmy sobie "od przyszłego weekendu"', "od jutra", "za chwilę". To tak nie działa. Już nic nas nie łączy, Klemens. Od teraz, nie od jutra.

Kiwam głową, a Alicja zamyka drzwi i uruchamia silnik. Koła buksują nieco w głębokim śniegu, ale tak jak powiedziała, daje sobie radę i wyjeżdża na ulicę. Zamykam bramę i obserwuję tylne światła jej samochodu, póki nie znikają za zakrętem. Stoję tam jeszcze przez chwilę, rozważając jej słowa.

Skończyło się. Teraz, zaledwie przed chwilą.

I, choć pewnie będziemy mijać się na skoczni, choć nie wymażemy tak łatwo z pamięci wszystkich wspólnie spędzonych chwil, to jednak Alicja jest już zamkniętym rozdziałem w moim życiu.

A taką przynajmniej mam nadzieję.

__________

Dla dociekliwych śpieszę z wyjaśnieniem: efekt halo.

A użyta piosenka to oczywiście Adele - Send my love (dzięki, Charlie! Choć to akurat do czegoś innego było :P). Trochę pokićkałam kolejność, ale mam nadzieję, że mi wybaczycie.

Kołysankę pewnie wszyscy znacie, ale jakby ktoś nie znał, to proszę bardzo :)

Dla ciekawskich dodatkowo pierścionek, a tu sukienka.

Miało być szybciej, ale nie pykło. Może przed październikiem sklecę następny, ale nie obiecuję. Szansa jest, bo ponoć ma być krótszy. Ponoć.

Dobra, kto się czuje zawiedziony wątkiem Katji, łapka w górę, przyjmę to na klatę. Jakieś dziwne paralele mi tu wyszły, ale jak obiecałam - Prevców wiele. Za to Katki mało, nie można mieć wszystkiego.

Obawiam się, że ja to jednak nie umiem w romanse, ale pozostawiam to do oceny Wam (Charlie, dzięki, że pomogłaś mi nad nimi zapanować :P). Podobało się chociaż? Bo ja mam mieszane uczucia, jak zwykle chyba...

PS: Tak naprawdę, Peter pojechał na te MŚJ w 2010 roku i nawet zgarnął srebrny medal. Ale udajmy, że o tym nie wiemy, okej? To w końcu zdecydowanie alternatywna wersja rzeczywistości.

PS2: Wszelkie podobieństwa do czegokolwiek (czyt. do Karolinowych Precelków) są ABSOLUTNIE niezamierzone i zostały skonsultowane z ww. autorką.

PS3: Jak Wam się nowy szablon podoba, huh? I polecam piosenkę z "Aktualności", jest naprawdę piękna!
PS4: Dziś urodziny Petera ;). Przypadek?