ROZDZIAŁ 18. "To nie tak, jak myślisz!"

[Peter]

Do Ga-Pa docieramy bardzo późnym wieczorem, więc tylko odbieramy klucze i kładziemy się spać. Znów dzielę pokój z Jurijem, który standardowo wygrywa wyścig do łazienki i siedzi tam dobre czterdzieści minut, nim mogę wziąć szybki prysznic. Piętnaście minut później gaszę światło i idziemy spać.

- Prevc? - zaczepia mnie Tepes, kiedy już prawie zasypiam.

- No?

- Jak to spieprzysz to cię znajdę i wsadzę ci te twoje narty tam, gdzie światło nie dochodzi, jasne? - mówi, a ja mimo iż jestem pewien, że mówi o Turnieju...

...to w pierwszej chwili na myśl przychodzi mi zupełnie inna sprawa, której naprawdę nie chciałbym, jak to określił Jurij, „spieprzyć”.

Uśmiecham się lekko do swoich myśli, rad, że Tepes tego nie może zobaczyć.

- Jasne. Idź już spać, bo zaczynasz filozofować.

- Ja ci tylko daję dobre rady... Dobranoc! - przewraca się na drugi bok i w końcu daje mi spokój.

A ja zasypiam z uśmiechem na twarzy, mając przed oczami postać Alicji.

[Klemens]

Po przyjeździe do Ga-Pa rozglądałem się za wozem Słoweńców, nawet nie zdając sobie sprawy z tego co robię. Szybko jednak uświadomiłem sobie, że ponownie są zakwaterowani w innym miejscu i poczułem z tego powodu zupełnie niezrozumiały zawód.

A raczej zupełnie zrozumiały.

Bo przecież to tam jest Alicja.

Tym razem dzielę pokój z Maćkiem i Jankiem, który od konkursu w Obersdorfie jest nieskory do żartów. Podobnie jak i mnie, nie wszystko poszło po jego myśli i zgodnie z turniejową tradycją, ten który gorzej spisze się w noworocznym konkursie zostanie wymieniony na innego zawodnika na austriacką część Turnieju.

A ja nie mogę sobie na to pozwolić.

Noc mija mi na niespokojnych snach, pełnych dziwnych wizji. Wizji, które w swej nierealności są bardzo przyjemne. Wizji, na które pozwolić sobie mogę jedynie w snach.

Kiedy więc schodzę rano na śniadanie, absolutnie nie czuję się wyspany. Niemrawo zabieram się za smarowanie chleba masłem, rozmyślając jak silnie przywiązany jestem do Alicji, że nie mogę zapomnieć o niej nawet na kilka chwil.

W zamyśleniu kończę śniadanie i wracam do pokoju, by przygotować się do popołudniowego treningu, jednym uchem rejestrując gniewne mamrotanie Janka, który nie może znaleźć swoich rękawiczek.

Nie może tak być. Jeśli nie chcę postradać zmysłów, muszę nauczyć się nie oglądać ciągle wstecz. Muszę nauczyć się, że Alicja należy już do przeszłości, do której nie powinienem wracać. Należy do przeszłości, mimo iż jest tak blisko.

Wiem, że nie będzie to łatwe. Ale muszę spróbować.

Muszę spróbować zapomnieć o tym, co do niej czuję.

Bo wątpię, by udało mi się przestać czuć.

Przestać ją...

- Klimek, odbierzesz w końcu ten cholerny telefon, czy mam go wypieprzyć za okno...?! - z zamyślenia wyrywa mnie głos zirytowanego Janka, który pakuje się przed wyjściem na trening, gniewnie wrzucając rzeczy do torby.

Porywam telefon ze stolika i ostatniej chwili naciskam zieloną słuchawkę, nawet nie zerkając na wyświetlacz.

- Już się bałam, że nie odbierzesz.... Czemu nie zadzwoniłeś wczoraj? - słyszę zmartwiony głos Agnieszki.

Wychodzę na korytarz, by nie drażnić Janka jeszcze bardziej i opieram się o ścianę koło drzwi do naszego pokoju.

- Przepraszam, wyjeżdżaliśmy w wielkim pośpiechu i kompletnie o tym zapomniałem – mówię, z przykrością uświadamiając sobie, że zbyt często zapominam o tym by do niej zadzwonić.

- Nie szkodzi, domyśliłam się – uspokaja mnie. - Po prostu się martwiłam. Jak się trzymasz?

- W porządku – odpowiadam, wiedząc, że ma na myśli mój nieudany konkurs. Doskonale mnie zna i wie, jak mocno potrafię przeżywać tego typu porażki. - Wypadek przy pracy, który już się nie powtórzy.

- To dobrze, pamiętaj, że razem z Klimkiem mocno trzymamy za ciebie kciuki! - mówi, a ja uśmiecham się na myśl o naszym małym synku.

- Właśnie, jak Klimek? Przeszedł już mu ten katar? - pytam, siadając na ziemi.

- Tak, posmarkał trochę, ale po tej maści, którą dał lekarz od razu mu przeszło – uspokaja mnie. - Dobrze, ja już ci nie przeszkadzam, bo zdaje się, że zaraz masz trening. Zadzwonię wieczorem, okej...?

- Tak, do usłyszenia – odpowiadam.

- Kocham cię.

- Ja ciebie też – rozłączam się i przez chwilę wpatruję się w drzwi naprzeciw mnie.

Muszę się postarać. Jeśli nie dla siebie, to dla Agnieszki. I dla Klimka. Bo oni też we mnie wierzą i trzymają za mnie kciuki. Świat przecież nie kończy się na Alicji, czas najwyższy by to do mnie w końcu dotarło.

- Klemens, a ty się dobrze czujesz...? - w drzwiach pojawia się Dawid. - Czemu stalkujesz moje drzwi...? - pyta podejrzliwie.

- Uciekłem przed wkurzonym Jankiem – odpowiadam.

- No, dzisiaj bez kija to nie ma co do niego podchodzić... Okres ma czy, jak...? - zastanawia się na głos, drapiąc się po blond brodzie. - Ale lepiej się już zbieraj, bo i tak jesteśmy spóźnieni – informuje mnie, więc podnoszę się i wracam do pokoju po swoje rzeczy.

Na skoczni skupiam się na rozgrzewce, a dźwięk na odtwarzaczu MP3 podkręcam bardziej niż zazwyczaj, by zagłuszyć chęć rozglądania się w poszukiwaniu Słoweńców. Moim planem na dziś są dobre kwalifikacje, by mieć dobrą pozycję wyjściową w jutrzejszym konkursie. Chcę udowodnić, zwłaszcza sam sobie, że potrafię zapanować nad swoimi uczuciami i nie poddawać się im podczas zawodów.

Chcę sobie udowodnić, że wcale nie potrzebuję Alicji.

Dlatego może Maciek zwraca na siebie moją uwagę, dopiero kiedy mocno mną potrząsa.

- Klimek, coś ty dziś taki nieobecny...? Pytałem, czy nie widziałeś Ali – mówi, kiedy już ściągam słuchawki, w których wciąż dudni moja energetyczna playlista. - Chciałem z nią porozmawiać jeszcze przed kwalifikacjami...

- Nie, nie widziałem jej... A Tepesa pytałeś? Albo Prevca? - proponuję.

- No, oni właśnie też jej nie widzieli... - wzdycha zmartwiony Maciek. - Naprawdę nie wiesz, gdzie może być...?

- Pewnie zaszyła się z Kasią w jakiejś kawiarni – mówię po chwili zastanowienia. - Mogą gadać godzinami i jeszcze im mało, a przecież teraz mają niepowtarzalną okazję...

- Okej, to ja się za nimi rozejrzę. Dzięki, Klimek! - klepie mnie po łopatce i rusza w swoją stronę.

A ja ponownie zakładam słuchawki i wracam do rozgrzewki. Zdaje się, że mam dziś kwalifikacje do wygrania.

[Alicja]

- Nie możesz ich ciągle faszerować żelkami...! - wzdycham, energicznie mieszając herbatę. - Potem zaczną spadać na bulę i będzie na mnie, a przecież nie mogę ich ciągle pilnować. To nie małe dzieci w końcu...!

Siedzimy znowu w pobliskiej kawiarni, z dobrym widokiem na skocznię. Standardowo już ignorujemy treningi, choć ja jestem nieustająco pod telefonem „na wypadek gdyby”. Nie jestem pewna o jakie wypadki może chodzić, ale pilnuję by mój telefon był sprawny i wyjątkowo nie był wyciszony.

- Więc ich nie pilnuj, mają w końcu własny rozum – wzrusza ramionami Kasia i nalewa sobie herbaty z pękatego czajniczka. - A ja chciałam być po prostu miła...

- Ty będziesz miła, a ja potem zbiorę za kiepskie wyniki... - mruczę, wciąż nieudobruchana. Zapach goździków, pływających na powierzchni mojego napoju, przyjemnie drażni mój nos, zaciągam się więc nim, co nieco łagodzi wydźwięk mojej wypowiedzi.

- Kiepskie wyniki? Nie zauważyłaś przypadkiem, kto jest obecnie głównym faworytem do wygranej? - prycha. - Peter Prevc? Mówi ci coś to nazwisko...?

- To było zanim zeżarli połowę twojego zapasu słodyczy – wywracam oczami. - To raz. A dwa, Peter to zupełnie osobna historia – mówię z ciężkim westchnieniem.

- Czyżbyś się zakochała, czy mi się wydaje...? - Kasia zaczyna mi się podejrzliwie przyglądać.

- Mam nadzieję, że nie. Przypominam ci, że w przeciwieństwie do ciebie, ja jestem w pracy, jakby nie było – mówię gorzko. - Zakochiwanie się kiepsko się sprawdza w moim przypadku, nie sądzisz...?

- A przyłożył ci ktoś kiedyś czymś? - moje słowa wywołują u niej niespodziewany gniew. - Alicja, do jasnej cholery! Czasami mam wrażenie, że wciąż ci się roi, że Klemens jest realną opcją. Otóż, uwaga: NIE JEST. Ma żonę. I dziecko. Więc, nie, NIE BĘDZIECIE RAZEM – kończy wyjątkowo gniewnie.

- Kaś, co w ciebie wstąpiło...? - pytam, zaskoczona jej wybuchem, zamierając z łyżeczką w połowie drogi do ust. - Ja przecież nigdy nie mówiłam...

- Ale czasem się tak zachowujesz. Klemens zresztą też – prycha. - Oboje jesteście siebie warci. Problem w tym, że nic z tego. I ty dobrze o tym wiesz. Ale to się robi powoli irytujące, zwłaszcza, że Peter... - milknie gwałtownie.

- Mam wrażenie, że coś przede mną ukrywacie. Ty i Cene – mówię powoli, kiedy jej milczenie się przedłuża i bardzo intensywnie zaczyna interesować się swoją herbatą. - Ale masz trochę racji. Gdybyś nie miała, to nie byłoby mnie tu.

Kasia wzdycha ciężko.

- Po prostu nie chcę, żebyś czegoś potem musiała żałować, rozumiesz? Przecież widzę, co się z tobą dzieje, to kwestia czasu, a stanie się coś, czego się nie będzie dało odkręcić. A Agnieszka? - pyta nagle. - Myślisz o niej czasem?

- Myślę. Prawie codziennie – odpowiadam krótko, obejmując mocniej kubek dłońmi.

Codziennie zastanawiam się, co by było gdyby Aga się o tym wszystkim dowiedziała. Co by było, gdybyśmy z Klemensem posunęli się za daleko, jak bardzo oboje czulibyśmy się z tym źle, ze względu na Agę właśnie.

Ale myślę też co by było, gdyby... Gdyby nasze ścieżki, moja i Klemensa, skrzyżowały się choćby parę lat wcześniej. Co by było, gdybyśmy poznali się, kiedy nie miał ani żony, ani dziecka. Co by było, gdyby... Gdybyśmy mogli po prostu być razem.

- Jakby nie ona to nie byłoby problemu, nie? - stwierdza Kasia kwaśno, jakby czytając mi w myślach. A ja muszę przyznać jej po cichu rację. Taka jest bolesna, niewygodna prawda.

- No i jest jeszcze Peter – przypomina mi Kaś. - Jesteś właśnie na najlepszej drodze, by doprowadzić go do obłędu. Nawet ja nie wiem, czy ci na nim zależy, tak jak jemu na tobie. Bo mam nadzieję, że zauważyłaś, że mu zależy, co?

- Zauważyłam – mruczę i chowam się za kubkiem z herbatą. - Boję się, że ufa mi o wiele za bardzo w tym względzie... - mówię, jednak w mojej głowie niespodziewanie pojawia się wczorajsza scena z kwiatkami, wieczór w Obserdorfie i inne liczne, drobne gesty.

Gesty, które wywołują na mojej twarzy cień uśmiechu. Gesty, które sprawiają, że jakoś łatwiej jest mi nie myśleć o Klemensie i całej tej porąbanej sytuacji. Gesty, dzięki którym czuję się bezpieczna i szczęśliwa.

Gesty, które pozwalają mi myśleć, że być może mogłabym...

Mogłabym go rzeczywiście...

...pokochać?

- Więc czas najwyższy, żebyś na to zaufanie zasłużyła... – Kasia wywraca oczami, nieświadoma myśli, które właśnie krążą mi po głowie. Myśli, do których ciężko mi się przyznać nawet przed samą sobą. - Czemu nie możesz po prostu przyjąć do wiadomości, że jest najlepszym co może ci się przytrafić...? Że to jego właśnie potrzebujesz? A on ciebie, bo przecież...

- Ty coś wiesz – mrużę oczy, bo znów urywa w pół słowa.

- Wiem – stwierdza krótko. - Ale ci nic nie powiem. To sprawa między tobą i Peterem. A ty musisz sama sobie zacząć radzić...

- Kiepsko mi to wychodzi, nie? - wzdycham. - Ech, jeszcze ten nieszczęsny Sylwester dzisiaj... - zmieniam temat, bo zaczyna mnie już boleć od tego głowa.

Mam wrażenie jakby w mojej czaszce siedział rój pszczół, brzęczący, bzyczący i kłujący. Doświadczenia ostatnich dni, wszystkie uczucia, gesty, niewypowiedziane słowa, domysły i rozważania kłębią się w moim umyśle, nie dając jasnego obrazu sytuacji. Potrzebuję czegoś, co pozwoli mi twardo stanąć na ziemi i sprecyzować w końcu czego tak naprawdę chcę. Sprecyzować, czy chcę dalej brnąć w to bagno, w które się wpakowałam, czy przyjąć pomocną dłoń, którą wyciąga do mnie Peter, ze świadomością, że nigdy nie uda się nam zbudować tak czystej relacji, jakbyśmy oboje o tym marzyli.

- E tam, rozerwiesz się trochę – głos Kasi wyrywa mnie z tych dziwacznych rozważań. - Wypijesz dwie lampki szampana, potańczysz, a potem mi wszystko opowiesz – puszcza mi oko. - Nawet nie wiesz, jak bardzo chciałabym móc tam pójść...!

- To się ze mną zamień, z chęcią ci odstąpię moje miejsce – mówię, choć doskonale wiem, że taka zamiana jest niemożliwa. - Ostatnio było tak nudno i sztywno, że uciekłam stamtąd czym prędzej.

- E tam, Anze mówił, że rok temu było lepiej. Norwegowie ponoć rozkręcili imprezę i nawet Hofer poszedł w tango – informuje mnie Kasia, dopijając herbatę do końca i oblizując łyżeczkę, w sposób całkowicie sprzeczny z jakimkolwiek savoir-vivre'm. - Zresztą i tak mam już zaplanowany wieczór - rzuca jakby mimochodem.

- O, to ciekawe... - zagajam.

- Anze i Cene obiecali mi, że nauczą mnie grać w pokera – rozwija temat, zachęcona moim zainteresowaniem. - Bo nie znam ich ulubionej wersji. I w szachy, bo chcę się w końcu dowiedzieć, jak w to się gra...

- A ja od dawna ci mówię, że mogę ci to wytłumaczyć – wzdycham, choć wiem, że przecież to nie o szachy tutaj chodzi.

Tylko po co tam Anze, w takim razie...?

- A czy ty wyglądasz jak Cene Prevc? - odcina mi się Kasia.

- Nie, od jakiejś dekady nie wyglądam na trzynaście lat – nie pozostaję jej dłużna i też dopijam resztki swojej herbaty. - Sprawdź może najpierw czy nie jest wampirem, czy coś... To nienaturalne tak młodo wyglądać...

- Przed CZYM mam to sprawdzić...? - pyta podejrzliwie Kaś.

- Przed... bo ja wiem...? - udaję głęboką zadumę. - A tak w ogóle, to wiesz, że on jest od ciebie dwa lata młodszy? - zmieniam szybko temat, bo uświadamiam sobie, jak to mogło zabrzmieć.

- Wiem. A teraz mów O CZYM POMYŚLAŁAŚ – domaga się Kasia, tonem nie znoszącym sprzeciwu.

- O niczym. Nie przeszkadza ci to? - pytam retorycznie, bo Kaś zawsze miała słabość do młodszych facetów.

- Nie – odpowiada krótko i podnosi się z krzesła, zbierając bez słowa swoje rzeczy.

- Ej, obraziłaś się...? Czy porzucasz mnie na rzecz wcinania kolejnej porcji słodyczy z Cene...? - pytam, zaskoczona jej zachowaniem, patrząc jak poprawia włosy pod czapką.

- Nie, po prostu od dwóch minut trwają kwalifikacje – odpowiada spokojnie, a więc tonem zupełnie nie pasującym do zaistniałej sytuacji.

- O cholera jasna! - zrywam się gwałtownie z miejsca, o mało nie przewracając ażurowego stolika. - Dlaczego nic mi nie mówisz?! - pytam z wyrzutem, wypychając ją z kawiarni i nakładając w biegu kurtkę.

- A czy ja jestem twoim zegarkiem...? Zresztą Peter i Cene i tak skaczą na końcu, więc po co się tak śpieszyć...? - wywraca oczami.

- Bo ja jestem w pracy! - jęczę, ciągnąc ją w kierunku skoczni. - I jak tak dalej pójdzie, to przez ciebie mnie z niej wyleją!

- Eee tam! Peter na to nie pozwoli – żartuje, nim mrożę ją wzrokiem.

- Pośpiesz się - mówię tylko. - Dezman skacze jako dwudziesty, muszę mieć co powiedzieć Janusowi potem – marudzę, choć przecież istnieje nikłe prawdopodobieństwo, byśmy spóźniły się aż tak bardzo.

- Alka? - odzywa się nagle Kaś, po dłuższej chwili milczenia, kiedy docieramy już pod skocznię.

- No? - pytam zniecierpliwiona.

- Ale ubierz się ładnie na tę imprezę, co? - proponuje.

- Po co? - dziwię się, zaskoczona jej słowami, które wydają mi się zupełnie wyrwane z kontekstu.

Uśmiecha się dziwnie, a mi się ten uśmiech bardzo nie podoba.

- Zaufaj mi, jeszcze mi za to podziękujesz. Peter zresztą też.

I tym razem to ona musi mnie pociągnąć w kierunku słoweńskiego boksu, bo staję zaskoczona na środku parkingu. Przez głowę przelatuje mi kilkanaście dziwnych myśli, łącznie z obrazem czekającej na mnie w szafie sukienki oraz wspomnieniem spojrzenia Petera, którym zwykł mnie obrzucać coraz częściej ostatnimi czasy. A wizja zbliżającego się wieczoru, robi się nagle dziwnie...

...ekscytująca?

[Klemens]

Po treningach czuję się naładowany pozytywną energią. Pierwszy skok był taki sobie, ale dał mi miejsce w dziesiątce, drugi jednak był już taki, jaki powinien być. Dlatego też do kwalifikacji podchodzę z optymizmem. Mimo kiepskiego konkursu inaugurującego Turniej, nie spadłem w klasyfikacji generalnej aż tak bardzo, więc wyjeżdżam na górę z wysokim numerem startowym. Tam też przybijam piątkę z Kamilem i Maćkiem, który po ostatnim konkursie wskoczył do „dziesiątki” jako trzeci Polak. Czekając na swoją kolej, wiążę buty i poprawiam kombinezon, pilnując by wszystko było idealnie.

Niech nic nie popsuje tego skoku.

Bracia Prevcowie siedzą po drugiej stronie pomieszczenia i rozmawiają o czymś cicho, choć wygląda to trochę, jakby się kłócili. Cene zauważa, że się im przyglądam i milknie gwałtownie, a Peter opiera głowę o ścianę, pewnie próbując się wyciszyć przed skokiem.

Skupiam się ponownie na postawionym przede mną zadaniu. Kiedy więc ruszam w kierunku belki jestem maksymalnie skoncentrowany na tym, co muszę zrobić.

Pomyślnie przechodzę kontrolę kombinezonu, zakładam narty i robię jeszcze jeden przysiad, czując jak naprężają się moje wszystkie mięśnie. Jestem gotowy.

Siadam na belce, poprawiam wiązania, robię znak krzyża i czekam na znak od Łukasza. Zwleka z tym dość długo, mimo iż widzę odblask zielonego światła, którego źródło jest za moimi plecami. Ufam mu jednak i wiem, że stara się po prostu wybrać dla mnie najlepsze warunki z możliwych. Warunki, które w połączeniu z odpowiednim przygotowaniem i techniką dadzą najlepszy skok na jaki mnie w tej chwili stać.

Chorągiewka opada w końcu tuż przed końcem czasu i energicznie odpycham się od belki. Lata doświadczenia i tysiące oddanych skoków mówią mi, że prędkość, którą właśnie rozwinąłem, jest bardzo duża, muszę więc to dobrze wykorzystać. Trafiam w próg, tak czysto, jakby wczorajszy konkurs był tylko złym snem i układam się do lotu. Pęd powietrza szarpie moim ciałem, jednak nie pozwalam mu wytrącić mnie ze starannie wypracowanej pozycji. Minimalnie koryguję sylwetkę, gdy dostaję boczny podmuch i skupiam się na linii wyznaczającej rozmiar skoczni. Kiedy czuję, że nie dam razy wyciągnąć z tego skoku już ani centymetra więcej, przyjmuję pozycję do lądowania, a moje narty dotykają śniegu tuż za wspomnianą wcześniej linią. Czuję przyjemne napięcie, kiedy nogi przyjmują obciążenie całego ciała, zwiększone poprzez siłę grawitacji i przeciążenie, wkładam więc jeszcze więcej energii w to, by utrzymać idealny telemark.

I chyba mi się to udaje, bo dostaję naprawdę świetne noty. Jeden z sędziów nagradza mnie nawet „dwudziestką”, co w połączeniu z wyśmienitą odległością daje mi pewne prowadzanie, nawet mimo licznych punktów odjętych za sprzyjający wiatr.

Schodzę z areny skoczni i zmieniam na stanowisku lidera Maćka, który ściska mnie serdecznie i klepie po plecach.

- No, Klimek! - mówi tylko, jednak szczerze cieszę się z takich gratulacji. - Dzięki, że mnie zmieniłeś. Lecę pogadać z Alą, bo udało mi się ją w końcu wypatrzeć – szepcze mi szybko, kiedy pochylam się, by zdjąć buty i znika w tłumie.

Odruchowo podążam za nim wzrokiem i gdzieś tam daleko rzeczywiście ją dostrzegam. Uśmiecha się na widok Maćka, a ja prędko odwracam wzrok. Odwracam wzrok, bo wiem, że to się może źle skończyć. Obiecałem przecież sobie nie robić już żadnych głupstw. Obiecałem sobie zapomnieć o Alicji i skupić się na skokach.

Czekam w boksie lidera, aż komuś uda się mnie pokonać, jednak na próżno. Najbliżej tego jest Cene, który ląduje w tym samym miejscu co ja, jednak przy jeszcze silniejszym wietrze i plasuje się tuż za mną. Peter z kolei skacze jeszcze dalej lecz ma problemy przy lądowaniu i sędziowie odejmują mu za to kilka punktów.

Dlatego tuż po jego skoku podchodzi do mnie jakiś okrąglutki gość i wręcza mi czek na dwa tysiące euro, nagrodę za wygrane kwalifikacje. Szczerzy się przy tym do kamery i potrząsają moją ręką, po czym mamrocze coś do mnie po niemiecku, czego niestety nie udaje mi się zrozumieć i odchodzi.

Odkładam czek na bok i zaczynam zbierać swoje rzeczy. Kamil, który ostatecznie uplasował się na piątym miejscu, podchodzi do mnie z gratulacjami, a ja zerkam na tabelę wyników.

1. Muranka

2. Prevc C.

3. Kot

4. Prevc P.

5. Stoch

Uśmiecham się pod nosem, bo wygląda to całkiem obiecująco. Niewielkie flagi umieszczone obok naszych nazwisk układają się w ciekawy wzorek, mnie jednak interesuje tylko jedna rzecz – nie ma najmniejszych szans na to, bym skakał ponownie z Peterem. Jedynie jeśli...

- No to jest chyba jakiś żart...! - Kot siada obok mnie gwałtownie, ewidentnie mocno wkurzony. - Jak to centymetr za dużo...?!

- Ale o co chodzi? - pytam zaskoczony jego wzburzeniem.

Maciek tylko wskazuje gniewnie na wyświetlacz, gdzie właśnie pojawia się zaktualizowana lista wyników, z której jasno wynika, że Kot został przed chwilą zdyskwalifikowany, co automatycznie spycha go na sam dół tabeli.

- Zdaje się, że polskie pojedynki to już taka mała tradycja w Ga-Pa – wzdycham, szukając wzrokiem biało-czerwonych flag w pięćdziesiątce i z ulgą odkrywam pełen komplet. Większość zmieściła się w piętnastce, jedynie Janek odstaje trochę od grupy ze swoim dwudziestym piątym miejscem.

- Dyskwalifikacje chyba też... Już nie mają się czego czepiać, tylko długości nart – mruczy dalej do siebie Kot. - Skurcz mnie złapał przy pomiarze, to się trochę zgarbiłem... - mamrocze do siebie.

- Idź do Gębali, żeby cię rozmasował przed imprezą – radzę mu. - Żeby ci się to jutro nie przydarzyło...

- Chyba tak zrobię. A ty idziesz wieczorem? - dziwi się Maciek.

- A ty nie?

Kot krzywi się lekko.

- Nudnawo tam jest. Chyba zostanę w pokoju. Choć Ala wspominała, że się wybierają całym sztabem, więc z sumie mógłbym z nią pogadać, bo przez tę kontrolę, to zdążyłem się tylko przywitać w sumie... - zastanawia się na głos, a ja odruchowo wręcz odszukuję ją w tłumie.

Stoi roześmiana w otoczeniu Prevców, Laniska i Kasi kilkanaście metrów ode mnie. Widzę jak śmieje się z jakiegoś żartu Anze, zatykając usta dłonią, po czym naciąga Cene czapkę na oczy, co ten kwituje naburmuszoną miną. Wygląda na szczęśliwą. A Prevc patrzy na nią przy tym tak...

Tak, że nagle cała moja euforia z wygranych kwalifikacji znika, jakby jej w ogóle nie było.

[Peter]

Oficjalna impreza, a w sumie to bal sylwestrowy, zaczyna się o dwudziestej, więc po przyjeździe do hotelu nie mamy zbyt wiele czasu na przygotowanie. Szczęśliwie, tym razem udaje mi się wepchnąć do łazienki przed Tepesem, więc istnieje szansa, że uda mi się nie spóźnić. Jurij marudzi mi pod drzwiami, więc wychodzę w ręczniku i ubieram się pośpiesznie w przygotowany wcześniej garnitur, wysłuchując niestety fałszywego zawodzenia Tepesa, który jak zwykle podczas kąpieli spełnia się wokalnie.

Nie jest to coś, co moje uszy są w stanie znieść w takim natężeniu, więc gdy tylko jestem gotowy wychodzę z pokoju. Naprawdę, z dwojga złego wolę już chyba mieszkać z bratem. On przynajmniej nie próbuje śpiewać.

Nawet nie zauważam, że nogi same niosą mnie piętro niżej, wprost pod drzwi Alicji. Chwilę stoję przed nimi niezdecydowany, ostatecznie jednak podnoszę rękę i pukam energicznie.

- Otwarte! - słyszę jej stłumiony przez ścianę głos.

Wsuwam się do środka, w momencie, gdy Ala wychyla się zza drzwi łazienki. Owinięta w biały puchaty szlafrok i z wilgotnymi włosami uśmiecha się na mój widok, wyłączając trzymaną w prawej ręce suszarkę.

- Uciekłem przed zawodzeniem Tepesa – wyjaśniam, w odpowiedzi na jej pytający wzrok.

- Wiem, niesie się rurami – krzywi się lekko, nasłuchując przez chwilę. - Czy on próbuje parodiować Adele...?

- Obawiam się, że raczej próbuje ją coverować... – mówię z pokerową twarzą, a Ala zaczyna się śmiać.

- Okej, widzę, że ty już gotowy... - zauważa po chwili, mierząc mnie wzrokiem od stóp do głów. W jej wzroku pojawia się jakiś błysk, który sprawia, że na nagle czuję przypływ sympatii do Hofera, za narzucony na dzisiejszy wieczór dress code. - Daj mi trzy minutki i będziemy mogli iść. Muszę tylko włosy wysuszyć – mówi i znika w łazience.

Siadam na jej łóżku i obserwuję ją przez szparę w drzwiach, które nie domknęły się do końca. Nuci coś pod nosem, energicznie potrząsając suszarką, a ja uświadamiam sobie, że chyba pierwszy raz widzę ją bez jej obowiązkowego, charakterystycznego warkocza. Wygląda bez niego zupełnie inaczej. Mniej profesjonalnie. A bardziej elegancko.

Bardziej kobieco.

Nawet bardzo bardziej.

Ala odkłada w końcu suszarkę i przeczesuje włosy szczotką. Chwilę później uświadamiam sobie, że chyba powinienem zapewnić jej trochę prywatności i odwracam wzrok, przyłapuję się jednak na tym, że zaczynam myśleć o...

- No nie... - słyszę nagle jej poirytowane westchnienie, które gwałtownie wyrywa mnie z zamyślenia. - Naprawdę...?

- Coś się stało? - pytam, ostrożnie podchodząc do drzwi łazienki.

- Zamek się zaciął – mówi. - Chyba materiał mi się wsunął do suwaka... - słyszę ciche szamotanie i jeszcze jedno bezsilne westchnienie.

- Mogę wejść? - minimalnie uchylam drzwi i naprzeciw lustra dostrzegam Alicję, szarpiącą się z zamkiem z tyłu sukienki.

- Zdaje się, że tylko ty mnie możesz uratować – wzdycha z lekkim uśmiechem, dostrzegając mnie w drzwiach.

Wchodzę więc do łazienki i staję za nią, by zobaczyć co stało się z zamkiem. Obciągam lekko ciemnoniebieski materiał poniżej suwaka i wszystko wraca do normy. Zapinam ostrożnie sukienkę, starając się ignorować intensywny zapach jej perfum. Oraz ciepło promieniujące z jej ciała. Czuję jak Ala lekko napina mięśnie, gdy przez przypadek dotykam jej nagiej łopatki. Cały czas czuję jej wzrok odbity w lustrze, uważnie śledzący moje ruchy.

...jej włosy lekko łaskoczą mnie w nos, kiedy obejmuję ją w pasie i ostrożnie całuję ją w szyję. Widzę w lustrze, jak przygryza z zadowoleniem wargę, więc przyciskam ją do siebie jeszcze mocniej...

- O czym tak intensywnie myślisz...? - jej głos sprowadza mnie z powrotem na ziemię i uświadamia mi, że moja wyobraźnia chyba na zbyt wiele sobie pozwala.

Prevc, co się z tobą do cholery dzieje...?

- O niczym – odpowiadam szybko i zdejmuję dłonie z jej ramion. - Gotowe. Polecam się na przyszłość.

- W takim razie wykorzystam cię jeszcze trochę, skoro już mi się wpakowałeś do łazienki - obraca się z uśmiechem w moim kierunku i podaje delikatną srebrną bransoletkę.

- Podziękuj Jurijowi, choć zdaje się, że już skończył swoje występy – mówię, lekko drżącymi rękami zapinając bransoletkę. - Mówiłem ci już, że wyglądasz dziś bardzo ładnie...? - dodaję, nie puszczając jej dłoni.

- Dziękuję – uśmiecha się skromnie. - Ty też wyglądasz nie najgorzej w tym garniturze – zagryza wargę i strzepuje jakiś niewidoczny pyłek z mojego ramienia.

- Nie najgorzej, hm...? Co w takim razie mógłbym poprawić...? - pytam, unosząc brew i zmniejszając dystans między nami, a Ala opiera się o umywalkę z figlarnym uśmiechem na twarzy. Kiedy tak na nią patrzę, w mojej głowie znów pojawiają się bliżej niesprecyzowane myśli... A raczej bardzo sprecyzowane.

- Myślę, że było by zdecydowanie lepiej, gdybyś potrafił porządnie zawiązać krawat - ponownie sprowadza mnie na ziemię, luzując węzeł po czym wyrównuje materiał i wiąże go od nowa w widoczną wprawą. Śledzę jej pewne ruchy, kiedy z pełnym skupieniem poprawia mi kołnierzyk i upewnia się, że wszystko jest idealnie prosto.

- Teraz to czysta perfekcja – stwierdza z zadowoleniem, wygładzając jeszcze klapy marynarki.

- W takim razie idealnie do siebie pasujemy – mówię cicho, nachylając się do niej, a Ala lekko odwraca wzrok. Stoimy tak blisko siebie, że czuję na szyi jej ciepły oddech.

Przesuwam placem po jej nagim ramieniu i nachodzi mnie myśl, że chyba nie bardzo mam ochotę gdzieś się stąd ruszać. Że z chęcią spędził bym tego Sylwestra tutaj, w tej łazience, po prostu patrząc na tę odmienioną Alicję.

Na Alicję, która w swojej ciemnoniebieskiej koktajlowej sukience wygląda tak, że ponownie błogosławię Hofera i jego dziwaczne pomysły z balem sylwestrowym. Na Alicję, która na dodatek nie protestuje, gdy biorę ją za rękę i zaplatam jej palce z moimi.

- Naprawdę bardzo chcesz tam iść? - szepczę, bo każdy głośniejszy dźwięk wydaje mi się niestosowny, kiedy jesteśmy tak blisko siebie.

Tak blisko, jak jeszcze nigdy wcześniej. Tak blisko, że mógłbym...

W głowie pojawia mi się milion dokończeń tego zdania, jednak wiem, że każde z nich było by nadużyciem tego zaufania, którym mnie obdarza, dopuszczając mnie daleko poza granice swojej przestrzeni osobistej.

- A myślisz, że po co się tak wystroiłam? - odpowiada również szeptem po dłuższej chwili. Mam wrażenie, że napawa się tą bliskością, podobnie jak i ja. - Chodźmy już lepiej. Skoro Jurij skończył swoje wycie pod prysznicem, to niechybny znak, że jesteśmy ostro spóźnieni – dodaje, a nastrój tej chwili momentalnie znika.

Odsuwam się na dwa kroki, nie kryjąc swojego zawodu, a Ala to chyba dostrzega, a nawet podziela, bo nie puszcza mojej dłoni. Nie puszcza jej także wtedy, gdy zamyka drzwi do pokoju, gasząc po drodze światło, ani gdy czekamy na windę, która ma nas zawieść na ostatnie piętro, gdzie już powinna rozpocząć się ostatnia w tym roku zabawa.

W windzie natykamy się na Freitaga i Freunda, którzy witają się z nami kurtuazyjnym Guten Abend, a ich wzrok pada na nasze splecione razem dłonie. Alicja zdaje się tego nie zauważać, podobnie jak i tego, że bez wątpienia obaj są pod jej wrażeniem.

Nic dziwnego, skoro na skoczni, ubrana w standardową kadrową kurtkę nie wyróżnia się niczym szczególnym. Teraz jednak dokładnie widać, że nie ma się czego wstydzić i za niechlujnym warkoczem i pod warstwą ciepłych ubrań kryje się po prostu piękna kobieta.

Dlatego kiedy wychodzimy z windy, obejmuję ją w pasie, a Ala spogląda na mnie z zaskoczeniem.

- Pamiętasz, co ci mówiłem kiedyś o Austriakach? Że kiepsko u nich z ładnymi dziewczynami? - mówię cicho, w odpowiedzi na to spojrzenie, a ona powoli kiwa głową. - No, u Niemców w tej kwestii jest jeszcze gorzej, więc lepiej się nie oddalaj za bardzo, okej? - dodaję, a Ala śmieje się bezgłośnie, bo Freitag poprawiający mankiety koszuli wciąż jest w zasięgu słuchu.

- Chyba powinnam ci podziękować za ten ukryty komplement – mówi po chwili, kiedy wchodzimy już na powoli zapełniającą się salę. - Mimo iż niedawno coś podobnego padło z twoich ust...

- Jeśli chcesz, mogę powtórzyć to jeszcze raz – wyglądasz dziś zbyt ładnie, bym mógł cię spuścić z oczu.

- Bo...? - pyta, mrużąc figlarnie oczy.

Kiedy nie odpowiadam, zaczyna się cicho śmiać i szybko całuje mnie w policzek.

Przechodzący obok kelner podaje nam kieliszki z szampanem, a na podwyższeniu pojawia się Walter Hofer, co oznacza, że przyjęcie zaraz się oficjalnie rozpocznie.

- Zasłużyłem...? - pytam jeszcze szeptem, a Ala wywraca tylko oczami i daje mi jeszcze jednego szybkiego buziaka, po czym skupia wzrok na dyrektorze Pucharu Świata, który zaczyna swoją tradycyjną już sylwestrową przemowę.

Ja również przenoszę na niego wzrok i chyba jak nigdy wcześniej mam ochotę podziękować mu za jego dziwne pomysły, dzięki którym uśmiechnięta Alicja stoi teraz obok mnie. Stoi obok, chyba nie do końca świadoma tego, że właśnie ostatecznie do mnie dotarło, że...

Że po prostu ją kocham.

[Alicja]

Oficjalna część mija stosunkowo szybko i sala powoli wypełnia się cichym gwarem głosów. Muzyka gra cicho w tle, jednak parkiet wciąż jest pusty, większość zaproszonych gości stoi w małych grupkach nieopodal stołów z jedzeniem.

Peter zgodnie z obietnicą nie odstępuje mnie na krok, a mnie to wcale nie przeszkadza. Oprócz nas na przyjęciu pojawili się jedynie Jurij oraz Nejc. W tłumie mignął mi chyba jeszcze gdzieś trener, jednak mogło mi się wydawać. Rozmawiamy w czwórkę w sposób całkowicie niezobowiązujący, a ja podjadam owocową sałatkę i zapijam ją szampanem. Peter cały czas obejmuje mnie w pasie, ignorując dziwne spojrzenia Tepesa, które ten posyła mu z nieprzyzwoicie dużą częstotliwością. To przypomina mi jego nieudane covery piosenek Adele, których wysłuchiwałam przez sufit łazienki tuż przed tym, jak przyszedł do mnie Peter.

Właśnie.

Przyszedł i zrobił ze mną coś, czego sama nie jestem w stanie dobrze zrozumieć. Owszem, zawsze miałam słabość do mężczyzn w garniturach, ale to co się wydarzyło w łazience...

Obiektywnie rzecz ujmując, nie wydarzyło się nic. Pomógł mi zapiąć sukienkę i bransoletkę, ja zawiązałam mu krawat, poprawiliśmy sobie komplementy i poszliśmy na imprezę. Nic nadzwyczajnego.

Ale moje subiektywne odczucia są zupełnie inne. Subiektywnie mam wrażenie, że coś się zmieniło w naszej relacji. I to znacznie, choć ciężko mi określić co dokładnie. Niewypowiedziane słowa, łatwe do wyłapania między wierszami, spojrzenia sięgające bardzo głęboko, myśli zbaczające w kierunku, którego nigdy bym się nie spodziewała w odniesieniu do Petera.

Cholera jasna, Kasia miała rację.

Miała rację mówiąc, że chyba się zakochałam. Choć ta doza niepewności kryjąca się za słowem „chyba”, jest tu całkowicie zbędna. To niezaprzeczalny fakt, z którym nie ma sensu się dłużej spierać. I mimo iż nadal mam obawy przed brnięciem w tę relację, to ciężko byłoby mi teraz zrezygnować z tych wszystkich dyskretnych gestów, którymi dajemy sobie znać, że zależy nam na sobie. I to coraz bardziej.

- Jeszcze szampana? - pyta Peter, kiedy kelner zatrzymuje się obok nas z kilkoma kieliszkami na tacy.

- Nie dzięki, mam jeszcze – kręcę głową. Kelner odchodzi, ale Peter nie przestaje mi się przyglądać. Jurij i Nejc opuścili nas, więc stoimy we dwoje koło stołu z sałatkami i po prostu się sobie przyglądamy.

- O czym tak myślisz? - Peter minimalnie unosi kącik ust i przekrzywia lekko głowę.

- Myślę sobie, że chciałabym częściej widywać cię w garniturze – odpowiadam.

- A co podobam ci się? - pyta zaczepnie, przysuwając mnie do siebie nieco bliżej.

- Mało powiedziane – odpowiadam tym samym tonem, a w jego oczach dostrzegam błysk, podobny do tego, który zauważyłam podczas naszego tete-a-tete w łazience.

- Freundin? - zajęci sobą, nie zauważamy, że podszedł do nas Walter Hofer, by przywitać się z Peterem, czyli było-nie było liderem Turnieju.

Moja znajomość języka niemieckiego jest bardzo ograniczona, jednak nie na tyle, by nie wyłapać dwuznaczności tego pytania. Hofer od razu przechodzi na język angielski, nawet nie czekając na odpowiedź Petera, zakładający chyba, że zadane pytanie było pytaniem retorycznym. Przysłuchuję się tej rozmowie, jednak po chwili przepraszam i ruszam na poszukiwanie toalety.

Myjąc ręce uważnie obserwuję swoją twarz w lustrze i z zaskoczeniem dostrzegam, że w żaden sposób nie jestem w stanie pozbyć się szerokiego uśmiechu, który chyba na stałe zagościł na moich ustach. Kiedy wychodzę z toalety i wracam na salę, nagle słyszę jak ktoś mnie woła.

- Ala! Ala, dobrze, że cię widzę – Maciek podchodzi do mnie i łapie mnie pod ramię. - Ślicznie wyglądasz, zacznijmy od tego - lustruje mnie szybko od stóp do głów, z typowym męskim błsykiem w oku, ale prędko przechodzi do sedna. - Tak naprawdę jednak to chciałem pogadać, bo na skoczni nam się nie udało rano.

- Racja – kiwam głową. - Szkoda trochę tej dyskwalifikacji, ale grunt, że jesteś w konkursie - pocieszam go, bo wiem, że na pewno go to dotknęło. W końcu znam go nie od dziś.

Maciek krzywi się trochę, potwierdzając moje domysły.

- Ech, głupio tylko, że przez to trafiłem do pary z Klimkiem. Ale niech wygra najlepszy, jak to się mówi – uśmiecha się. - Zatańczysz? - proponuje nagle, kiedy wchodzimy na salę, gdzie rzeczywiście pojawiają się pierwsi odważni poskramiacze parkietu.

- Nie, przecież wiesz, że to się może skończyć bardzo źle dla tych twoich starannie wypastowanych butów – kręcę głową z uśmiechem. - Powiedz lepiej, o czym to chciałeś ze mną tak pilnie pogadać.

- Cóż, mówiąc krótko to o nas – odpowiada z jakby smutnym uśmiechem.

- Nas? - powtarzam jak echo, bo to sformułowanie brzmi w jego ustach dziwnie podejrzanie.

- Mam wrażenie, że nas unikasz od jakiegoś czasu – mówi, a mnie kamień spada z serca, kiedy sobie uświadamiam, że "my" odnosi sie do całej polskiej kadry. - Ja wiem, że praca, że Słoweńcy, że Janus, ale... Ale przecież jeszcze na samym początku sezonu spędzałaś z nami tyle czasu. Ja nie mówię, że masz cały czas przy nas stać i z nami żartować, ale... Ale mam wrażenie, że przed nami uciekasz – mówi, patrząc na mnie z wyczekiwaniem.

- Maciuś... - wdycham, myśląc, jak ciężko mi się będzie wytłumaczyć ze swojego zachowania.

- Wiesz...? Tęsknię za tymi czasami, kiedy ciągle byłaś koło nas – mówi dalej, kiedy nie znajduję słów, by móc mu odpowiedzieć. - Tęsknię za tym, jak krzyczałaś na mnie, gdy nabijałem się z Kubackigo, za tym jak chowałaś mi żel do włosów, by mnie wkurzyć. Za tym jak właziłaś mi w kadr, kiedy robiłem zdjęcie na Instagrama, zawsze obowiązkowo z głupią miną, a także za tym jak nazywałaś mnie „Kicią” za każdym razem, gdy coś poszło nie tak, jak powinno.

- Też za tym tęsknię – mówię cicho.

- Ale te czasy, już nie wrócą, co? - pyta Maciek retorycznie.

- Nie wrócą – odpowiadam jeszcze ciszej.

- Ala, dlaczego nas unikasz? - Kot wzdycha, patrząc na mnie smutno. - Chodzi o Prevca, co? - pyta, a bardziej stwierdza, wskazując brodą Słoweńca, kiedy nie odpowiadam, wciąż szukając odpowiednich słów.

- Czemu niby...? - dziwię się jego spostrzegawczości.

- Ala, przecież nie jestem ślepy – wywraca oczami, a w jego głosie pojawia się jakaś nuta zrezygnowania. - Wy tak na poważnie...?

- A co, zazdrosny? - pytam zadziornie, bo przecież najlepszą obroną jest atak, a niespecjalnie mam ochotę dzielić się z Kotem szczegółami mojej relacji z Peterem. Znam go nie od dziś i wiem, że jutro wszyscy szukaliby na moim placu co najmniej pierścionka zaręczynowego. Taka to z naszej Kici plotkara.

- Trochę – odpowiada z takim samym uśmiechem, jednak nie obejmuje on jego ciepłych, brązowych oczu, których spojrzenie pozostaje takie jakby... smutne?

- Powiedzmy, że znaleźliśmy wspólny język – mówię, a głupkowaty uśmiech Kota mówi mi, że ponownie udało mi się palnąć jakimś dwuznacznym tekstem. Poważnieje jednak szybko, co ponownie wzbudza we mnie pewien niepokój. Czasami mam wrażenie, że... Wrażenie, które muszę czym prędzej wyjaśnić. - Maciek, czy ty... Czy ty chcesz mi o czymś powiedzieć...? - pytam więc równie poważnie.

- Chyba powinienem – odpowiada cicho. - Ale to nie dziś, muszę to jeszcze przemyśleć.

- Okej – mówię, choć mój niepokój związany z jego słowami, zdecydowanie się pogłębia. - A co do tego uciekania, to masz trochę racji... - w końcu udaje mi się znaleźć odpowiednie słowa, być może uciekam od jednego nieprzyjemnego tematu w drugi. - Nie chcę wam narzucać swojej obecności, a poza tym... Poza tym boję się, że potem będę tęsknić za wami jeszcze bardziej niż do tej pory.

- Potem...? - dziwi się Maciek, jednak przed odpowiedzią na to niewygodne pytanie ratuje mnie Peter.

- Mogę cię porwać na jeden taniec? - pyta, przywitawszy się najpierw z Kotem.

Wzdycham ciężko na te słowa.

- Nie jestem pewna, czy wiesz czym to grozi... Ostrzegam, że nie odpowiadam na wszelkie uszczerbki na zdrowiu jakich doznasz – mówię, ale podaję mu rękę, a drugą macham na pożegnanie do Maćka. - Pamiętaj, że zawsze możesz mnie znaleźć na skoczni i podejść pogadać, jasne? - przypominam mu jeszcze, nim znika mi z pola widzenia.

Peter zaciąga mnie na środek parkietu i obejmuje delikatnie. Trafia się nam dość skoczna piosenka, więc po chwili cała sala wiruje mi przed oczami, a od licznych obrotów kręci mi się w głowie. Szampan też pewnie ma w tym swój niewielki udział. Kiedy piosenka się kończy jestem lekko zasapana, ale z zadowoleniem stwierdzam, że nie udało mi się uszkodzić mojego partnera w żaden sposób.

- Nie było tak źle – mówi, potwierdzając moje obserwacje. - Nogi w całości, pozostałe części ciała też, więc chyba byłbym gotów zaryzykować jeszcze jeden taniec. Tym razem może jednak coś wolniejszego – patrzy na mnie pytająco, jednak kręcę głową.

- Może później, muszę złapać oddech – mówię i podchodzimy do stolika po coś do picia.

Opieramy się o ścianę i w milczeniu popijamy wodę, obserwując ludzi zgromadzonych na sali.

- W sumie mało osób przyszło – zauważa Peter. - Ale i tak z roku na rok jest coraz więcej. Za pierwszym razem byli prawie wszyscy, ale bardzo szybko pouciekali...

- Pamiętam – mówię. - Norwegowie pewnie bawią się w swoim gronie, Polacy jak ich znam też. Japończycy w ogóle unikają imprez, no a wy przyszliście w okrojonym składzie – zauważam.

- Właśnie, nie wiesz może co robi Cene...? - Peter mruży oczy, jakby wchodząc w tryb starszego brata.

- Gra z Anze i Kasią w pokera w swoim pokoju – mówię. - A przynajmniej taka jest oficjalna wersja – nie mogę sobie podarować tej drobnej złośliwości pod adresem przyjaciółki.

- A nieoficjalna...? - Peter unosi pytająco brew.

- Cóż... w końcu są dorośli, prawda? - odpowiadam wymijająco.

- My też – stwierdza krótko, a ja nie bardzo wiem, jak zinterpretować te słowa. Milczę więc, w skupieniu popijając wodę, udając, że nie widzę sposobu, w jaki Peter mi się przygląda. Zastanawiam się, czy to wina alkoholu, że pewne jego słowa i gesty wydają mi się bardziej sugestywne niż inne. A może to po prostu efekt uboczny rozluźnienia związanego z końcem roku oraz tego, że dziś jak nigdy dotąd wyszłam ze swojej roli psychologa i jestem tu jakby bardziej prywatnie.

- Strasznie tu gorąco, nie chcesz wyjść na dwór? - proponuję w końcu, chcąc odetchnąć świeżym powietrzem, bo od tych wszytskich myśli zaczyna mnie boleć głowa.

Peter przytakuje, obejmuje mnie ponownie w pasie i wychodzimy na taras widokowy na dachu hotelu, po drodze odbierając od kelnera kieliszki z szampanem. Opieramy się o barierkę i chwilę w ciszy kontemplujemy oświetloną skocznię widoczną w oddali. Księżyc świeci jasno, a ja z łatwością odnajduję na niebie kilka znanych mi konstelacji i oddycham głęboko mroźnym powietrzem.

- Zimno ci – zauważa nagle Peter i nim zdążam zaprotestować, ściąga marynarkę i zarzuca mi ją na ramiona.

- Przeziębisz się – mówię, jednak wsuwam dłonie w jej rękawy. Jest przyjemnie ciepła i przesycona zapachem dobrej wody kolońskiej. Zapachem Petera.

- A ty niby nie? Pozwól, że ci przypomnę Kuusamo – mówi, posyłając mi spojrzenie z ukosa. - Zresztą i tak będziemy się niedługo zbierać.

- Nie poczekacie do północy? - uświadamiam sobie z lekkim żalem.

- Raczej nie. Dlatego chyba czas najwyższy, żebym ci złożył życzenia noworoczne – obraca się w moim kierunku i unosi lekko kieliszek. - Ale kompletnie nie wiem czego mógłbym ci życzyć.

- Mi? Mnie niewiele jest potrzebne do szczęścia – mówię. - Ale chciałabym w tym roku w końcu przestać oglądać się wstecz – dodaję cicho, uśmiechając się smutno do samej siebie.

- To też by mi się przydało – Peter kiwa głową w zamyśleniu.

- Też? - podchwytuję, unosząc lekko brew.

Posyła mi spojrzenie, którego nie jestem w stanie do końca rozszyfrować.

- Wcześniej pomyślałem o tym, że zamki w sukienkach mogłyby się zacinać zdecydowanie częściej – odpowiada, ponownie obrzucając mnie tym niesprecyzowanym spojrzeniem i przysuwa się do mnie delikatnie dotykając dłonią mojego policzka.

Być może to wina alkoholu, że nagle robi mi się strasznie gorąco, mimo panującego mrozu. Czuję jego oddech na swoim policzku, dotyk dłoni, ciepło jego ciała. Widzę jak centymetr po centymetrze zmniejsza odległość między nami. Jak przestrzeń między nami topnieje z każdą chwilą.

Ale ja nie jestem jeszcze gotowa, by otworzyć się na niego aż tak bardzo. Dlatego też tak delikatnie jak tylko mnie na to stać, odwracam twarz z lekkim wstchnieniem.

- Przepraszam – mówię tylko, nie patrząc mu w oczy. Nie muszę dodawać nic więcej.

- Zagalopowałem się, co? - pyta po chwili, odsuwając się lekko, a ja w końcu odważam się spojrzeć mu w oczy. Nie widzę w nich zawodu, a jedynie zakłopotanie, jakby winił się za złe odczytanie moich intencji.

- To nie o ciebie chodzi, Peter – mówię z ciężkim westchnieniem, nie chcąc, by wziął to do siebie. - Muszę sobie po prostu najpierw poukładać pewne rzeczy...

- Chcesz o tym porozmawiać? - proponuje łagodnie.

- To ja tu jestem od rozmawiania, pamiętasz? - uśmiecham się lekko, doceniając propozycję. - Ale zdaje się, że ja też powinnam ci o czymś powiedzieć – przypominam sobie jego słowa podczas podróży do Ga-Pa. Zdaje się, że oboje musimy dać sobie pewien kredyt zaufania, by ruszyć z miejsca. – Ale to też jeszcze nie dzisiaj. Daj mi po prostu trochę czasu, dobrze? - proszę.

- Dobrze – kiwa głową, a ja czuję ulgę, że jest w stanie mnie zrozumieć. I poczekać. - A teraz chyba możemy w końcu spełnić toast, skoro już złożyliśmy sobie poniekąd życzenia – uśmiecha się i ponownie unosi kieliszek. - Za Nowy Rok!

- Za Nowy Rok – odpowiadam, stukając się z nim ostrożnie kieliszkami.

Wypijamy szampana, po czym wracamy na salę, bo obojgu nam robi się zimo. W środku oddaję Peterowi marynarkę i nalewam sobie czegoś ciepłego. Ponownie dołączają do nas Jurij i Nejc i pijemy wspólnie herbatę, nim ostatecznie decydują się wracać do pokoju.

- Idziesz, czy chcesz jeszcze zostać? - pyta Peter.

- Ja... - waham się, jednak parę metrów dalej dostrzegam znajomą sylwetkę, więc kręcę przecząco głową. - Zostanę jeszcze trochę, muszę z kimś pogadać.

- Okej, to dobranoc – mówi Peter i całuje mnie w policzek. - Miłej zabawy.

- Dobranoc, wyśpijcie się przed jutrem – macham im jeszcze, po czym odwracam się i podchodzę do młodego mężczyzny stojącego przy stole z zakąskami.

- Nie spodziewałam się ciebie tutaj – mówię, kiedy jestem już pewna, że oczy mnie nie mylą.

Mężczyzna odwraca się zaskoczony, po czym na jego twarzy pojawia się uśmiech.

- Mittner! A to ci spotkanie...! Zupełnie zapomniałem, że przecież ty teraz ze Słoweńcami pracujesz...!

- Tak się złożyło – uśmiecham się do Marka. - A czemu widzę cię dopiero teraz? I jak ci się w ogóle pracuje z naszymi lotnikami, co?

- Pracuje się świetnie – odpowiada mi nowy psycholog Polaków, który zastąpił mnie na tym stanowisku po moim odejściu. - Ale nie czuli potrzeby, żebym się wszędzie włóczył za nimi, jak ty miałaś w zwyczaju – uśmiecham się, słysząc te słowa. Był to jeden z pierwszych moich rewolucyjnych pomysłów, by psycholog zawsze był „pod ręką”. - Na Turniej jednak postanowili mnie ze sobą zabrać, bo przy takim maratonie skoków i presja jest większa i zmęczenie, i to nie tylko to fizyczne.

- Oj, tak... - zgadzam się. - Ale nie widziałam cię w Oberstdorfie... - marszczę brwi, próbując sobie przypomnieć, czy przypadkiem nie mignął mi gdzieś w tłumie.

- A, bo dopiero dzisiaj przyjechałem. Wcześniej nie mogłem, bo parę dni temu zostałem tatą – mówi z dumą, a ja natychmiast śpieszę z gratulacjami, które przyjmuje z tym samym dumnym uśmiechem. - Ale moja żona i Szymek czują się dobrze, więc przyjechałem wspierać naszych, jak ich nazwałaś, lotników.

- Współpraca dobrze się układa? Bo z tego co mówili, to są bardzo zadowoleni – mówię, częstując się oliwką.

- Jest dobrze, choć początki były trudne – opowiada Marek. - Było ciężko, bo miałem ciągłe wrażenie, że są o coś na mnie źli i totalnie mi nie ufają. Najbardziej to było widać po Dawidzie i Maćku, najmniej po Kamilu. Ale stopniowo się do mnie przekonali i to dało efekty. No, z jednym wyjątkiem – krzywi się minimalnie.

- Klemens – zgaduję bez pudła, a Marek potakuje.

- Dokładnie. Nijak nie mogłem do niego dotrzeć, jakby kompletnie stracił nie tylko wiarę w siebie, ale i jakąkolwiek motywację. Skakał, bo musiał. Skakał dobrze, ale jakby z przyzwyczajenia. Niby się przykładał na treningach, niby było w porządku, ale brakowało w tym wszystkim co robił najmniejszej iskry. Jakby ktoś spuścił z niego powietrze – relacjonuje mi Marek, a ja bez problemu potrafię wyobrazić sobie takiego Klemensa. Próbkę miałam w Klingenthal, a przecież doskonale wiem, że tak właśnie wyglądał cały jego poprzedni sezon.

- Ale teraz jest lepiej - zauważam.

- Tak, ale to na pewno nie jest moja zasługa. Nie potrafię znaleźć do niego klucza – wzdycha Marek. - Ale z całą resztą udało mi się coś zbudować. Mimo iż mam wrażenie, że nie mam z nimi takiego kontaktu jak ty.

- Pamiętaj, że jestem kobietą – uśmiecham się. - A to bardzo dużo daje – puszczam mu oko i biorę jeszcze jedną oliwkę.

- Oj, Mittner, Mittner...! - śmieje się, a ja przypominam sobie, jak wołał tak do mnie na studiach. Zazwyczaj wtedy, kiedy wpadałam jak zwykle spóźniona na zajęcia. Stare dzieje. - A w ogóle to ja przecież ci nie podziękowałem! - przypomina sobie.

- Za co? - dziwię się.

- Za twoją rekomendację, oczywiście! Przecież nie wpadłbym na to, żeby tu składać CV, bo czemu niby mieliby mnie przyjąć. Tu trzeba mieć kontakty, wiadomo to nie od dziś. A ta praca naprawdę dużo mi daje – uśmiecha się do mnie. - Nawet nie wiesz jak dużo. Więc dziękuję.

- Nie ma za co – kręcę głową. - To ty wyświadczyłeś mi przysługę, bo na gwałt potrzebowałam zastępstwa. A tylko tobie mogłam tak naprawdę zaufać, bo nie znam lepszego fachowca w tej dziedzinie od ciebie.

- Ja znam, stoi przede mną – uśmiecha się. - A tobie jak się pracuje?

- Bardzo dobrze, w sumie nic nowego, tylko się więcej najeżdżę – odpowiadam, czując, że oczy zamykają mi się powoli. - Ale nie narzekam. Mów lepiej co u ciebie...

Rozmawiamy tak, podjadając oliwki aż do północy, kiedy przechodzimy na dach oglądać fajerwerki. Składam życzenia kilku znanym mi osobom, które dotrwały do Nowego Roku, wypijam ostatnią lampkę szampana i powoli zaczynam kierować się w stronę wyjścia. Żegnam się jeszcze z paroma osobami i ledwo stojąc na nogach wchodzę do windy i zjeżdżam na odpowiednie piętro.

 Nie wiem czy to bardziej wina alkoholu czy zmęczenia, ale mam problem z trafieniem kluczem do zamka, ostatecznie jednak okazuje się, że drzwi są otwarte. Nie włączając światła, zrzucam buty i sukienkę wprost na podłogę i w samej bieliźnie wsuwam się pod kołdrę, nie mając nawet siły by poszukać pod poduszką piżamy.

[Klemens]

Długo zastanawiałem się, czy nie wybrać się na imprezę sylwestrową zorganizowaną przez FIS, ale ostatecznie postanowiłem zostać w pokoju. Dlatego leżę teraz na łóżku ze słuchawkami na uszach i przyglądam się jak Maciek wiąże krawat.

- Na pewno nie chcesz iść? - pyta po raz któryś już tego wieczoru. - Przecież rano jeszcze mówiłeś...

- Nie chce mi się – powtarzam po raz kolejny. - Zresztą nie lubię takich imprez, jest nudno, sztywno i duszno – mówię, licząc, że i tym razem Kot mi uwierzy, że to jedyny powód mojej niechęci.

- No w sumie racja – zgadza się. - Ja też idę praktycznie tylko po to, żeby pogadać z Alą...

Alicja. Dlaczego zawsze wszystko sprowadza się do niej...?

- Możesz ją ode mnie pozdrowić – mówię, kiedy jest już gotowy do wyjścia. - I miłej zabawy.

- Dzięki, jak nie zapomnę to ją pozdrowię. Do zobaczenia za rok! - mruga do mnie i wychodzi z pokoju.

Jestem sam, ponieważ Janek zniknął zaraz po kolacji, mówiąc, że "wróci późno", dlatego pogłaśniam muzykę i sięgam po książkę. Jest jeszcze wcześnie, dlatego po kilku stronach zaczynam rozważać wyjście na wieczorny spacer. Czytam jeszcze kilka minut nim stwierdzam, że rzeczywiście warto by było się przewietrzyć. W końcu jest Sylwester – nie ma co się kisić w łóżku.

Ubieram się ciepło, bo pogoda nie rozpieszcza, zamykam pokój i wychodzę przed hotel. Nie bardzo wiem, gdzie mógłbym pójść, więc po prostu ruszam przed siebie z rękami wbitymi w kieszenie, bo, jakby biorąc przykład z Alicji, zapomniałem rękawiczek.

I znów Alicja...! Jak to możliwe, że cały czas coś ściąga moje myśli w jej stronę...? Właśnie dlatego ostatecznie nie zdecydowałem się pójść na imprezę. A nie, jak wmawiałem Maćkowi, dlatego, że zapomniałem zapakować krawat. Jestem po prostu świadomy, że obecność Alicji jest dla mnie - dla nas - potencjalnie niebezpieczna. I lepiej będzie po prostu, jeżeli będziemy się unikać.

A tak naprawdę, bo uświadomiłem sobie, że Alicja nie będzie tam sama.

Skręcam w jakąś leśną ścieżkę, pokrytą grubą warstwą śniegu, który skrzypi pod moimi nogami. Wysokie świerki także uginają się pod jego ciężarem, a cisza aż brzmi w uszach. Krajobraz jest naprawdę bajkowy, a mnie przypomina się inny wieczór, w innym mieście, podczas innego spaceru.

Śnieg skrzy się w świetle księżyca na końcach zielonych gałęzi. Klingenthal dopiero parę dni temu pokryło się śniegiem, jakby czekało z tym na rozpoczęcie nowego sezonu. Idę powoli, głęboko oddychając mroźnym powietrzem, zastanawiając się nad tym, co wydarzyło się dzisiejszego dnia.

A wydarzyły się kwalifikacje. I choć zająłem w nich dość przeciętne, bo dwunaste miejsce to nic nie zastąpi mi satysfakcji z tych skoków, które w porównaniu to tych z lata były o niebo lepsze, dając o wiele więcej radości. Ja również początkowo sceptycznie podchodziłem do pomysłu pracy z psychologiem, ale kiedy okazało się, że została nim Alicja, nieco się uspokoiłem. Zwłaszcza, że jej metody były zupełnie inne od tych, do jakich zdążyłem przywyknąć. A już ta krótka współpraca dała efekt w postaci kompletu polskich zawodników w jutrzejszym konkursie. Coś, co w poprzednim sezonie było rzadkością.

Jakby na zawołanie dostrzegam samotną postać siedzącą na ławce przy ścieżce. Podchodzę bliżej i rzeczywiście rozpoznaję Alicję. Przysiadam się do niej, a ona spogląda na mnie zaskoczona, gdyż śnieg stłumił moje kroki.

- Nie zimno ci jak tak siedzisz? - pytam.

- Jeszcze nie zdążyłam zmarznąć – odpowiada, opatulając się szczelniej szalikiem. - Siadłam, żeby poobserwować wiewiórki – wskazuje brodą drzewo po przeciwnej stronie ścieżki, wokół którego gonią się dwa rude zwierzątka.

- A ja musiałem się przewietrzyć – mówię, zawieszając wzrok na wiewiórce, która staje słupka i przygląda nam się ciekawie. - Oczyścić głowę przed jutrem.

Wiewiórka podbiega do nas i zatrzymuje się zaledwie metr od ławki. Alicja kuca ostrożnie i wyciąga przed siebie dłoń z solonym orzeszkiem. Rude zwierzątko przekrzywia głowę i podbiega jeszcze kilkanaście centymetrów. Wyciąga przed siebie szyję i ostrożnie obwąchuje rękę dziewczyny, nim niepewnie sięga po smakołyk. Alicja uśmiecha się, patrząc jak zwierzątko cofa się odrobinę i zaczyna obgryzać orzeszek.

- Spróbuj – mówi, wyciągając z paczki ukrytej w kieszeni płaszcza kolejnego. - Ale musisz być ostrożny.

Idę za jej przykładem i powoli kucam, wyciągając przed siebie rękę z orzeszkiem. Czuję jak sól oblepia mi palce, ale wiewiórce to nie przeszkadza, bo spogląda na mnie z zainteresowaniem i pokonuje dzielącą nas przestrzeń. Ponownie staje słupka i ostrożnie obwąchuje moje palce, kurczowo trzymające orzeszek. Wysuwam dłoń minimalnie do przodu, jednak zbyt duża ilość soli, w której obtoczony jest przysmak sprawia, że ten wyślizguje mi się z placów, a wiewiórka z prędkością światła ucieka z powrotem na drzewo po drugiej stronie ścieżki.

Wzdycham ciężko i wracam na ławkę. Alicja siada obok mnie, wyciąga z kieszeni prawie opróżnioną już paczkę orzeszków i częstuje mnie nimi.

- Ze skokami jest trochę jak z tą wiewiórką – mówi nagle cicho, grzebiąc w paczce. - Trzeba być bardzo ostrożnym. Niby wiesz, że musisz być cierpliwy, musisz poczekać, aż przyzwyczai się do twojego zapachu, nabierze zaufania... A mimo to zawsze coś może pójść nie tak. Jako dziecko często karmiłam wiewiórki w parku i rzadko się zdarzało, że uciekały. Jakoś instynktownie wiedziałam, co powinnam robić. A teraz, kiedy za bardzo się nad tym zastanawiam... wtedy częściej coś zaczyna nie wychodzić – ponownie wyciąga w moim kierunku paczkę z orzeszkami. - Ostatni dla ciebie, kto zjada ostatki jest piękny i gładki...

- Mnie już chyba nic nie pomoże – wzdycham, ale sięgam do paczki.

- Ale ty już znalazłeś swoją księżniczkę – uśmiecha się do mnie.

- Oj tak – wzdycham ponownie. - A co do tych wiewiórek, to chyba masz rację... W skokach nie powinno się myśleć... nie za dużo – mówię z zamyśleniem.

- Najważniejsze, żeby to sprawiało ci przyjemność, aby czerpać z lotu jak najwięcej radości – kiwa głową, zgniatając papierek. - Pamiętasz, co powiedziałam wam na pierwszym spotkaniu...?

Uśmiecham się na to wspomnienie. Choć od tego czasu minął zaledwie miesiąc, to Alicja zdążyła już przeprowadzić małą rewolucję. Choćby sama jej obecność tutaj, w Klingenthal.

- Owszem, zdaje się, że było to coś w stylu „wyglądacie jak latające worki cementu. A worki cementu nie potrafią przecież latać” - cytuję jej słowa, które wtedy zabrzmiały dla nas niemalże jak obelga. Dziś potrafię dostrzec ich prawdziwość.

- Bo dokładnie tak było – Alicja kiwa ponownie głową. - Mój tata zwykł mawiać, że „te całe skoki to jakiś jeden wielki szwindel, bo oni wszyscy przecież spadają”. I tak było. Wyście nie latali, ani nawet nie skakali. Wy po prostu spadaliście, czasem dalej, czasem bliżej, czasem nawet całkiem daleko. Ale ze skakaniem nie miało to nic wspólnego.

- A dziś? - pytam.

Alicja posyła mi spojrzenie z ukosa.

- Cóż, motylkami bym was jeszcze nie nazwała, ale latającymi rybami już i owszem – puszcza mi oko i wstaje z ławki. - Albo latającymi wiewiórkami, żeby było tematycznie – wskazuje rude kity, które migają gdzieś wśród gałęzi pobliskiego drzewa.

Ja również wstaję i ruszamy powoli w kierunku hotelu. Zaczyna prószyć śnieg, kiedy w milczeniu podążamy ledwie przedeptaną ścieżką.

- Jest dużo lepiej, wiesz? - mówię nagle.

- Wiem – zerka na mnie. - A będzie jeszcze lepiej – mówi z niezachwianą pewnością.

- Lepiej...? - pytam, przystając.

- Najlepiej – odpowiada, a w jej głosie brzmi takie przekonanie, że w moim sercu pojawia się pewność, że będzie dobrze.

Że mogę osiągnąć wkrótce to, o czym nawet nie śmiałem marzyć.

Zatrzymuję się, gdy ścieżka kończy się, zmieniając się w wylot wąskiej uliczki. Ruszam więc powoli w kierunku zabudowań i już po chwili wychodzę na główną ulicę, pełną bawiących się ludzi.

W tamten weekend, w Klingenthal udało mi się wejść do pierwszej piętnastki. A w konkursie drużynowym zajęliśmy czwarte miejsce. Za to tydzień później...

Tydzień później było Kuusamo. Kuusamo i moja pierwsza wygrana w Pucharze Świata, która pociągnęła za sobą kolejne. Po tym konkursie, przy mojej torbie na buty znalazłem przyczepiony niewielki breloczek w kształcie czegoś, co od biedy można było wziąć za wiewiórkę.

Breloczek, który do tej pory dynda przy tej torbie, co sprawia, że wiecznie ktoś bierze ją za własność Żyły.

- Ooo... Klimek! A co ty tu robisz...? - jakby na zawołanie w zasięgu wzroku pojawia się Piotrek, a zaraz za nim Janek i Dawid. - Myślałżem, że balujesz z Hoferem, nie?

- Nie, zdaje się, że tylko Maciek tam poszedł – mówię, choć wydaje mi się, że i Kamil mógł tam zajrzeć na chwilę, bądź dwie. W końcu wypadałoby, żeby tak utytułowany skoczek, zwycięzca jednej z edycji Turnieju* pojawił się na takiej imprezie przynajmniej na moment.

- Aaa, jeszcze przyjdzie się z nami zabawić... To co, Klimek? Idziesz z nami? - kusi Piotrek. - Wypijemy ze dwa drinki, potańczymy i grzecznie pójdziemy spać, co ty na to?

Przenoszę wzrok na Dawida, potem na Janka i stwierdzam, że w sumie...? Choć nie miałem w planach żadnych imprez, to przecież nie zaszkodzi się trochę rozluźnić. Od jednego czy dwóch piw nikt jeszcze nie zawalił konkursu, nie takie rzeczy już się w Ga-Pa działy.

- No okej – kiwam głową i ruszamy na poszukiwanie jakiegoś pubu.

Ostatecznie pozwalam sobie na więcej niż dwa piwa, wszystko jednak w granicach zdrowego rozsądku. Bawimy się w dość kameralnym towarzystwie, gdzieś w tłumie migają nam Forfang i Fannemel, a także któryś z Czechów. Dopiero tuż przed północą wpadam na grupę fanek, które uszczęśliwiam swoim nieco koślawym autografem i wspólnym zdjęciem.

O północy wychodzimy na ulicę by podziwiać fajerwerki, które rozbłyskują nad skocznią, a także innych miejscach miasteczka. Potem dopada mnie nieco już wstawiony Żyła i składa mi życzenia, z których w ogólnym hałasie dociera do mnie tylko „kula”, „orzeł” i „medal”. Uśmiecham się i składam mu podobne życzenia, po czym odszukuję w tłumie resztę kolegów i im także składam życzenia. Dawid łamie się ze mną Mannerem niczym opłatkiem, a Jasiek życzy luzu w dupie. Mimo mrozu impreza toczy się dalej na ulicy i ostatecznie do hotelu docieramy, kiedy jest już dość późno po północy.

Szukam po kieszeniach klucza, ignorując marudzenie Janka, żebym sie pośpieszył, kiedy nagle tuż obok drzwi do pokoju potykam się o jakiś ciemny kształt.

- Maciek! - wołam zaskoczony, bo to właśnie Kot z jękiem zaczyna mnie właśnie przeklinać pod nosem, a Janek, który wpadł na niego tuż po mnie wtóruje mu, obrzucając mnie wcale nie lepszymi epitetami. - Co ty tu robisz...? - dziwię się, kiedy w końcu przestają marudzić, jaka to ze mnie niezdara.

- Czekam na ciebie, baranie! - odmrukuje gniewnie, zbierając się z ziemi. - Gdzie żeś polazł z tym kluczem, kretynie? I dlaczego, do cholery nie odbierasz telefonu...?!

- Na spacer, a potem z Piotrkiem, Dawidem i Jankiem na imprezę – mówię, otwierając drzwi, a Janek bez pytania wpycha się jako pierwszy i z niewyraźnym mruknięciem ładuje się od razu do łazienki. - A telefon chyba po prostu zostawiłem w hotelu – odpowiadam, a Maciek mamrocząc coś pod nosem włazi do środka, zrzuca buty, luzuje krawat i bez słowa pada na łóżko.

- Sorry, stary – mówię jeszcze, zamykając drzwi i przebierając się w dres, w którym śpię. - Bawiłeś się przynajmniej dobrze...?

 Ale Kot mi nie odpowiada, bo już głośno chrapie, gniotąc swoją starannie wyprasowaną koszulę. Wzruszam więc ramionami i po prostu biorę z niego przykład.

[Alicja]

Rozbudzam się powoli, jednak leżę z zamkniętymi oczami, próbując ogarnąć myślami wydarzenia poprzedniego wieczoru. Być może dlatego dopiero po chwili uświadamiam sobie, że moja poduszka oddycha i pulsuje w rytmie bicia serca.

Gwałtownie otwieram oczy i napotykam zaskoczone spojrzenie Petera, który chyba też się właśnie obudził. Z moją głową na swojej piersi.

- Co ty, do cholery, robisz w moim łóżku...?! - syczę spanikowanym szeptem, gorączkowo się zastanawiając, czy aby na pewno pamiętam wszystkie szczegóły wczorajszego wieczoru. Wychodzi na to, że tak.

- Zasadniczo to właśnie chciałem cię zapytać o to samo... - mówi powoli, a ja unoszę się na łokciu i rozglądam się po pokoju.
Kombinezony powieszone na szafie, plastron z najwyższym numerem niedbale przewieszony przez oparcie stojącego nieopodal krzesła oraz kaski ułożone przy ścianie przekonują mnie, że rzeczywiście to Peter ma prawo być bardziej zaskoczony ode mnie. Ostatecznie przemawia do mnie śpiący na sąsiednim łóżku Jurij, który właśnie przeciąga się szeroko, jednak zamiera w połowie tego gestu, kiedy jego spojrzenie pada na naszą dwójkę.

- To nie tak jak myślisz...! - wołam wraz z Peterem jednym głosem, mocniej podciągając kołdrę pod brodę, bo mój wzrok pada na porzuconą na podłodze wczoraj wieczorem sukienkę i przypomina mi o mojej „piżamie”. A raczej jej braku.

- O cholera, Prevc... Mogłeś mnie chociaż uprzedzić, to wyniósłbym się do Kranjca na tę jedną noc... - mówi Jurij, oczywiście nie bez złośliwego uśmiechu.

- Ja po prostu pomyliłam piętra... - jęczę cicho, jeszcze mocniej owijając się kołdrą, przy okazji zabierając ją Peterowi, który okazuje się być ubrany niewiele bardziej ode mnie.

No pięknie.

- Jasne – sarka Tepes, nie dając wiary moim słowom i lustruje nas uważnym spojrzeniem. - Dobra misie, ja idę się myć, a wy ustalcie jakieś wspólne zeznania – mówi z głupim uśmiechem i rzeczywiście znika za drzwiami do łazienki.

Przenoszę wzrok na Petera, który przygląda mi się dziwnie.

- Naprawdę pomyliłaś piętra...? - pyta, a ja w odpowiedzi jedynie wywracam oczami. - Ile ty wczoraj wypiłaś...?

- Jedną lampkę szampana więcej niż ty – mówię zgodnie z prawdą. - A teraz jakbyś był uprzejmy się na chwilę odwrócić...

- Po co? - dziwi się.

- Chciałabym się ubrać – informuję go chłodno, bo naprawdę nie jestem w nastroju do żartów. - To, że przez przypadek wlazłam ci w nocy do łóżka, jeszcze nie czyni ze mnie ekshibicjonistki – ironią maskuję swoje zażenowanie, bo tak naprawdę jest mi cholernie głupio. Choć... moja wyobraźnia po raz kolejny zaczyna pracować wbrew mojej woli.

Peter posłusznie odwraca się, a ja błyskawicznie zakładam sukienkę i oddaję mu kołdrę.

- Pomóc ci z zamkiem? - pyta, odwracając się, a ja szybko kręcę głową.

- Już sobie poradziłam – jedyne o czym teraz marzę to uciec stamtąd jak najszybciej. Z różnych względów. Wciskam więc szybko buty na nogi i ruszam w kierunku wyjścia.

- Ala...? – woła mnie jednak Peter, siadając na łóżku i rozglądając się w poszukiwaniu spodni. - Wyspałaś się przynajmniej? - pyta.

- Nie, jesteś potwornie kościstą poduszką – odpowiadam, nie mogąc sobie darować tej małej złośliwości.

- Ostatnio w busie nie narzekałaś... - oponuje skoczek.

- Ale wtedy byłeś bardziej ubrany – zauważam cierpko, aczkolwiek nie bez uśmiechu. - Widzimy się na skoczni, śniadanie jem dziś z Kasią na mieście – informuję go, z dłonią już na klamce. - A i zrobisz coś jeszcze dla mnie?

- No?

- Zajmij się proszę Tepesem, bo naprawdę wolałabym nie mieć świadków dzisiejszego poranka... – mówię, świadoma tego, że Jurij nam tego nie zapomni i będzie wypominał przez następne miliard lat.

- A załatwisz mi alibi? - upewnia się Peter, jak widać dość jednoznacznie odbierając zwrot "zająć się Tepesem".

- Dla ciebie wszystko – posyłam mu buziaka i uciekam, bo im dłużej patrzę na niego, kiedy jest tak niekompletnie ubrany, tym dziwniejsze myśli zaczynają mi się kłębić w głowie, a świadomość mojej wczorajszej „pomyłki” wcale w tym nie pomaga.
Rany boskie. Spałam z nim w jednym łóżku. Całą, calutką noc. I to jeszcze rozebrana prawie jak do rosołu. A moją pierwszą myślą po przebudzeniu było to, że mogłabym się tak budzić co rano. O drugiej wolę nie wspominać.
Oj, Mittner. Weź ty się lepiej opanuj.

Zahaczam tylko szybko o mój pokój, gdzie biorę szybki, a na dodatek zimny prysznic i przebieram się w coś wygodniejszego od mojej koktajlowej sukienki. Zaplatam włosy w warkocz, bo korzystając z kilkugodzinnej wolności zmieniły się w coś, co absolutnie nie nadaje się do prezentowania szerszej publice. Dwadzieścia minut później wchodzę do naleśnikarni, w której umówiłam się z Kasią. Mimo iż jestem odrobinę spóźniona, to i tak muszę na nią czekać.

Znacząco stukam się w zegarek, którego nie posiadam, kiedy podchodzi do mnie parę minut później, przecierając zaspane oczy.

- Wyjątkowo to ja dziś zapytam: „Kupić ci budzik...?” - mówię, kiedy opada na siedzenie naprzeciwko mnie.

- Kto to wymyślił, żebyśmy się tu spotkały o takiej nieludzkiej godzinie...?! - wzdycha, ignorując mój przytyk.

- Ty – przypominam jej bezlitośnie. - A ósma rano to jeszcze nie jest jakaś zabójcza pora... Coście tam wyprawiali wczoraj, że taka wypluta jesteś, co? - pytam.

- Graliśmy w pokera – opowiada krótko, zasłaniając się kartą menu.

- ...rozbieranego? - pytam nie bez nuty złośliwości.

- W TEXASA – odpowiada dobitnie. - Coś ty dziś jakaś taka rozochocona...? - zaczyna mi się uważnie przyglądać. - Przyznaj się, olałaś imprezę i poszłaś spać po dobranocce, dlategoś taka wyspana...

- Wręcz przeciwnie – ziewam, jakby na potwierdzenie tych słów. - Byłam tak zmęczona, że ostatecznie wylądowałam u Petera w łóżku, a ono strasznie wąskie jest... – wzdycham.

- COOO...?! - Kasia wytrzeszcza oczy, a ja uświadamiam sobie, że chyba nie do końca przemyślałam swoją wypowiedź.

- Cholera, to nie tak miało zabrzmieć – mruczę z zakłopotaniem. - Pomyliłam piętra w nocy i wpakowałam się do pokoju Petera i Tepesa... NIC WIĘCEJ – podnoszę nieco głos, widząc jej wzrok, który sugeruje mi, że nie wierzy w ani jedno moje słowo. Jak Jurij, normalnie.

- Jaaasne... - wywraca oczami, potwierdzając moje domysły. Nie mam jednak szans na ripostę, bo podchodzi kelnerka, by zebrać od nas zamówienie, po czym pozbawia mnie tarczy w postaci karty dań. - Cholera, Alicja, ty to masz tempo... - kręci głową Kaś, kiedy ponownie zostajemy same.

- Katarzyno...! - cedzę przez zęby, robiąc się coraz bardziej czerwona, bo jej niewypowiedziana sugestia krystalizuje się w moim umyśle. - Nic. Się. Nie. Wydarzyło. Jasne? – informuję ją po raz kolejny, plując sobie w brodę za nieprzemyślane odpowiedzi w jej towarzystwie.

- Mhm... Jasne. A promieniejesz tak bladym świtem, bo sobie dożylnie wstrzyknęłaś końską dawkę dopaminy, co? – sarka. - Mów lepiej co się wczoraj wydarzyło, skoro NIC się nie wydarzyło – uśmiecha się złośliwie.

Na moją odpowiedź musi jednak poczekać, bo właśnie dociera do nas nasze zamówienie i przez następne kilka minut jesteśmy w stanie wymieniać jedynie ochy i achy nad zaserwowanymi nam naleśnikami, które są najlepszymi naleśnikami jakie kiedykolwiek jadłam. Wliczając to te usmażone przez mojego tatę, który jest w tej dziedzinie mistrzem pokroju Kamila Stocha. Choć nie dostał za nie jeszcze żadnego medalu.

- O matko, ale się najadłam... - wzdycha Kasia, kiedy już składa sztućce. - A teraz gadaj w końcu, bo inaczej wyciągnę to od Cene albo Tepesa.

- Jurij ci wyśpiewa ubarwioną, BARDZO ubarwioną wersję, a Cene nic nie wie – odpowiadam. - Tak naprawdę, to... - popadam w zamyślenie, bo dopiero teraz mam okazję na spokojnie poukładać sobie to, co wydarzyło się wczoraj.

- No? - zachęca mnie Kasia, kiedy milczę dłuższą chwilę.

Wspominam spojrzenia wymienione w łazience, dotyk jego rąk na moich ramionach, ledwo wyczuwalne aluzje, zapach, którym była przesycona jego marynarka, zarzucona na moje ramiona, życzenia noworoczne oraz dziesiątki innych gestów, które wczorajszego wieczora dotarły do mnie z zadziwiającą jaskrawością.

Nagle uświadamiam sobie, że tak naprawdę dzisiejszego poranka wcale nie żałowałam tego, że znalazłam się przypadkowo w jego pokoju, tylko tego, że...

...tylko tego, że nie byliśmy tam sami.

- Zdaje się, że miałaś rację... - mówię w zamyśleniu, pozwalając moim myślom nieco odpłynąć. Nawet trochę za bardzo. Kasia ponagla mnie wymownym spojrzeniem, wracam więc prędko na ziemię i rozwijam temat. - Chyba rzeczywiście się w nim zakochałam.

- No! - komentuje to krótko Kasia, pełnym satysfakcji głosem. - W końcu wychodzisz na prostą... Tylko, Alka...? - na jej twarzy ponownie pojawia się niepewność.

- Hm...?

- Ale nie rób tego tylko ze względu na Klemensa. Nie rób tego tylko dlatego, żeby łatwiej ci było o nim zapomnieć, okej? - prosi. - Bo Peter naprawdę zasłużył na coś więcej. Na ciebie w całości, a nie na jakieś nędzne resztki... - dodaje nieco ponuro, a mnie przypomina się, że ona przecież coś wie.

Wie coś, o czym Peter chce mi powiedzieć. Tak jak ja muszę mu powiedzieć, że...

Że nie mogę mu oddać swojego serca w całości.

Bo jakaś część mnie już zawsze będzie kochać Klemensa.

[Klemens]

Po sylwestrowych przygodach, żaden z nas nie jest wyspany, jednak szybko doprowadzamy się do porządku. Maciek boczy się na mnie trochę, za to, że nie zostawiłem mu klucza na recepcji, jednak potem skupia się na konkursie i przestaje marudzić. Janek od rana chodzi naładowany jak chmura gradowa i aż strach do niego podejść. Nic dziwnego, bo trafił do pary z Ammannem, a więc czeka go dziś niełatwe zadanie.

Przez całą serię próbną jestem strasznie rozkojarzony i dopiero w połowie pierwszej serii zaczynam zwracać uwagę na to, co dzieje się dookoła mnie. Dostrzegam w tłumie Kasię, spodziewam się więc dostrzec gdzieś w okolicy także Alicję, dlatego szybko stamtąd uciekam i wpadam na młodszego Prevca.

- Nie widziałeś może Ali? - pyta mnie, kiedy przepraszam go za moją niezdarność.

Dlaczego wszyscy pytają o nią właśnie mnie...? Może dlatego, że to w moim towarzystwie zawsze było ją najłatwiej spotkać...?

- Nie – kręcę głową. - Ale tam przy zeskoku stoi Kasia, może ona będzie wiedzieć... - mówię, a Cene robi jakąś niewyraźną minę, mamrocze podziękowania i odchodzi w przeciwną stronę do tej, którą mu wskazałem.

Nakładam ponownie słuchawki i biegam do czasu, gdy Maciek woła mnie, że nadchodzi powoli nasza kolej. Skaczemy ostatni, więc na dole nie ma już nikogo. Zabieramy od serwisanta narty, poprawiamy kombinezony i wsiadamy na wyciąg. Dopiero wtedy zauważam, że Maciek wciąż jest trochę nie w sosie.

- Dalej się boczysz o wczoraj? - pytam, kiedy zsiadamy z krzesełka.

- Nie – zarzuca narty na ramię z naburmuszoną miną. - Po prostu jestem zły na siebie o tę dyskwalifikację. No i jeszcze Ala do tego – wzdycha.

Alicja. Znowu. Im bardziej się staram oderwać od niej myśli, tym bardziej otoczenie mi w tym przeszkadza.

- Niby jest okej, niby zawsze można do niej podejść i pogadać, ale... - zawiesza głos, kiedy rozsiadamy się już na górze i przygotowujemy do skoku. Zerka szybko na Petera rozgrzewającego mięśnie szyi po drugiej stronie pomieszczenia. - Ale była jakaś taka... tajemnicza? Jakby coś przede mną ukrywała. Jakby wręcz... bała się z nami przebywać – mówi w zamyśleniu, wiążąc buty.

Chwilę analizuję jego słowa, jednak nie mam zbyt wiele czasu na rozmyślania, bo już po chwili wołają nas na belkę. Maciek siada na niej pierwszy i już kilkanaście sekund później jest na dole. Warunki są dobre, więc konkurs przebiega gładko.

Wsuwam się na platformę startową i wkładam narty w tory. Sprawdzam raz jeszcze wiązania i oddycham głęboko. Słyszę gwar kibiców dopingujących mnie z dołu, dźwięk trąbek, falujące flagi... Robię jeszcze znak krzyża, o którym nigdy nie zapominam i na sygnał od Łukasza odpycham się od belki.

Moja głowa jest czysta i spokojna, mimo iż gdzieś na krańcu świadomości kołaczą mi się słowa Maćka o Alicji. Obiecuję sobie jednak, że ten konkurs musi być dobry w moim wykonaniu, przecież muszę sobie udowodnić, że potrafię dać sobie radę sam.

Na progu jestem minimalnie spóźniony, staram się więc nadrobić w locie jak najwięcej. Na wysokości punktu K dostaję lekki podmuch pod narty, dlatego ostatecznie lot swój kończę w pobliżu rozmiaru skoczni.

Hamuję gwałtownie, lekko najeżdżając na dekorację ułożoną z świerkowych gałązek i podjeżdżam do Kota, który już czeka na mnie na wyznaczonym stanowisku. Skłam narty i podchodzę do niego.

- Jak ci poszło? - pytam wymieniając z nim uścisk i szukając wzrokiem tabeli wyników.

- Dobrze, ale tobie lepiej – odpowiada z uśmiechem, a ja odnajduję wyświetlacz, na którym pojawia się właśnie osiągnięty przez nas rezultat.

I rzeczywiście – Kot jest pierwszym z lucky looserów i zajmuje piąte miejsce, a ja z moim skokiem na 134 metry plasuję się na drugiej pozycji. Raz jeszcze wymieniamy uścisk i schodzimy z areny skoczni. Ktoś podaje mi torbę na buty i zaczynam się przebierać, analizując jednocześnie tabelę wyników, z której wynika, że na prowizorycznym podium znalazłem się w towarzystwie obu Prevców. Machinalnie oglądam się w poszukiwaniu Petera, który wyprzedza mnie o zaledwie dwa punkty i mój wzrok pada na Alicję rozmawiającą z nim zaledwie parę kroków ode mnie.

Nasze spojrzenia spotykają się na moment, tak krótki, niczym mgnienie oka, jednak jestem w stanie w nim dostrzec, że jest ze mnie w jakiś sposób dumna. Szybko jedna odwraca wzrok, kiedy Prevc ciągnie ją żartobliwie za warkocz i mówi do niej coś, co Alicja kwituje perlistym śmiechem. Potem nachyla się do niej, lekko obejmując ją w pasie i szepcze jej coś do ucha, a dziewczyna uśmiecha się lekko w odpowiedzi.

Odwracam wzrok, czując się jakbym nagle stał się o jakieś milion kilogramów cięższy. Nie powinno tak być. Tak samo jak nie powinienem czuć teraz nagłej i gwałtownej potrzeby by być lepszym od niego. W Obersdorfie mi się nie udało, ale teraz ponownie mam szansę.

Mimo iż tak naprawdę nic mi to nie da. Nie sprawi to, że nagle Alicja do mnie wróci, bo przecież nigdy tak naprawdę ze mną nie była.

Zerkam na nią raz jeszcze, gdy stoi już sama. Zauważa, że na nią patrzę, a ja robię mimowolnie krok w jej stronę. Ledwie zauważalnie kręci głową, odwraca się na pięcie i znika w tłumie. Każda komórka mojego ciała wyrywa się by iść za nią, jednak mobilizuję wszystkie siły, by odwrócić się i odejść w przeciwną stronę.

Właśnie dlatego, że ją kocham.

[Alicja]

Kiedy Peter dołącza do mnie po swoim pierwszym konkursowym skoku, jestem odrobinę spięta. Do tej pory udało mi się go dość skutecznie unikać, nie licząc jakiegoś „cześć” i „powodzenia” rzuconego w biegu. Im dłużej myślę o tym, co się wydarzyło poprzedniego wieczora, tym bardziej sobie uświadamiam, że po pierwsze Peter naprawdę stał się dla mnie kimś bliskim, a po drugie, że mimo wszystko pozwoliliśmy sobie wczoraj chyba na zbyt wiele.

Nawet jeżeli znaczna część wyszła zupełnie przez przypadek.

Podchodzi do mnie zadowolony z siebie, bo w cuglach wygrał pojedynek z Kornilovem i podaje mi do potrzymania narty, kiedy przebiera buty.

- Kasia nie czeka z tobą na Cene? - pyta, odbierając je ode mnie i opierając się o nie w swoim stylu.

- Właśnie jestem zaskoczona, ale nie – mówię, obserwując jak ten ostatni sadowi się na belkę gdzieś wysoko ponad nami. - Oboje jakoś się dziś unikają, mam wrażenie.

- Ty też mnie unikasz od rana – zauważa Peter, przyglądając mi się bacznie, a ja wbijam wzrok w zeskok, uważnie obserwując sylwetkę jego młodszego brata, który bez przeszkód ląduje równo pomiędzy dwiema czerwonymi liniami.

- Peter... - wzdycham w końcu, kiedy nie przestaje świdrować mnie swoim spojrzeniem i przenoszę wzrok na jego twarz. - Ja jestem w pracy, jakby na to nie patrzeć. I niezależnie od wszystkiego, nie powinnam...

- Ej, Ala nie widziałaś Katki? - Cene przerywa mi w pół słowa, walcząc z zapięciem kasku.

Wzdycham i jednym ruchem rozpinam je, a młody Prevc posyła mi wdzięczne spojrzenie.

- Nie, nie widziałam. Ale powiem jej, że jej szukałeś – mówię tonem sugerującym, że powinien sobie stąd pójść.

- Okej, to jak coś daj znać – zbiera swoje manatki i ulatnia się, jakby go tu wcale nie było.

- Czasem mam ochotę zepchnąć go z jakiegoś mamuta... - mówi Peter, podążając za nim wzrokiem. - A Domen jest jeszcze gorszy... - przenosi na mnie wzrok i oboje zaczynamy się nagle śmiać, tak zupełnie bez powodu.

Łzy ciekną mi z oczu, szukam więc w kieszeni chusteczki, a kiedy ją znajduję mój wzrok pada nagle na Klemensa, który właśnie oddał swój pierwszy skok. Z relacji spikera wiem, że zajmuje teraz drugie miejsce, więc mimowolnie posyłam mu uśmiech, krótszy od mgnienia oka. Cieszę się, że mimo wszystko daje sobie radę. Dla mnie to znak, że być może jeszcze wszystko się poukłada. Tak naprawdę poukłada.

- Ej, daj tę chusteczkę, bo chyba jakiś katar mnie łapie – Peter ciągnie mnie żartobliwie za warkocz, skupiając na sobie moją uwagę. Podaję mu chusteczki, grożąc mu, że jeśli się rozchoruje, to będę go karmić moimi wątpliwej jakości rosołkami.

Peter śmieje się serdecznie, po czym nachyla się do mnie i obejmuje lekko.

- Co dostanę w nagrodę za dzisiejszy konkurs? - pyta cicho z dziwnym uśmiechem na twarzy.

- Porozmawiamy o tym, jak już wygrasz – mówię z lekkim uśmiechem.

- Pamiętaj, że wtedy będziesz już po pracy – unosi lekko brew, a ja daję mu kuksańca w żebra.

- Oj, idź ty już lepiej do szatni, bo jakieś dziwne rzeczy ci się roją w głowie...! - mówię i popycham go lekko w odpowiednim kierunku. Peter śmieje się, po czym naciąga mi czapkę na głowę i oddala się z szerokim uśmiechem na twarzy.

Wzdycham z politowaniem, poprawiając fryzurę i mój wzrok ponownie pada na Klemensa. Ten robi krok w moją stronę, więc szybko kręcę głową i po prostu uciekam, zanim nogi poniosą mnie w jego stronę.

Uciekam, bo nie chcę zepsuć tego, co narodziło się ostatnio pomiędzy mną i Peterem, nie chcę wprowadzić do tej relacji jeszcze więcej niepewności, której wszak w niej nie brakuje. Przepycham się przez tłum i ku swojej uldze dostrzegam Kasię.

- Kaś! - wołam ją głośno, a ona zwraca w moim kierunku głowę. - Cene cię szuka od rana, gdzie cię wcięło...? - mówię, kiedy udaje mi się do niej dotrzeć.

- A idź ty mi nawet o nim nie wspominaj...! - mruczy z gradową miną, ku mojemu ogromnemu zdziwieniu.

- Słucham? Czy możesz powtórzyć jeszcze raz? Rozmawiamy o tym samym Cene Prevcu, z którym pół ostatniej nocy grałaś w pokera, ponoć nie rozbieranego, a teraz nie chcesz go widzieć na oczy...? Coś mnie ominęło, bo nie rozumiem...? - pytam, mając oczy jak spodki.

Kasia wzdycha ciężko i wbija wzrok w przedskoczka, który jest jasnym znakiem, że druga seria powinna się zaraz rozpocząć.

- No bo... widziałam go w trakcie serii próbnej. Jak dawał kwiatki jakiejś lasce – krzywi się. - I to takiemu pasztetowi. I się uśmiechał, coś tam szwargotał po angielsku i słodkie minki robił... - mamrocze coraz ciszej, za to coraz mocniej zaciska ręce na barierce. - Co ja znowu do cholery robię nie tak...?

- Chwila... - mówię, bo coś mi tu zaczyna nie pasować. - Czy to nie była przypadkiem taka szatynka o ciemnych oczach, trochę wyższa ode mnie...? - pytam podejrzliwie.

- No tak, mówię ci, że pasztet – potakuje Kasia. - I zęby miała krzywe i piegi jakieś takie okropne. Ale była ode mnie szczuplejsza... - dodaje ponuro, a ja uświadamiam sobie, co tu się właśnie wydarzyło.

- Prevc, czy ty zawsze musisz wszystko przeinaczyć....? - wzdycham głośno, wznosząc oczy do nieba.

- To znaczy? - Kasia patrzy na mnie podejrzliwie, a na belce zasiada ostatni już przedskoczek.

- Ta laska, to dziewczyna Freitaga – wyjaśniam. - Więc nie mów o niej tak głośno takich niepochlebnych komentarzy, okej? I rano widziałam jak robiła wyrzuty Richardowi. Wiesz, że mój niemiecki nie stoi na jakimś powalającym poziomie, ale takie słowa jak „blumen” i „verloren” jeszcze rozumiem – tłumaczę jej powoli, zastanawiając się, czemu moje dobre rady zawsze odnoszą odwrotny skutek.

- No i co z tego, że laska Freitaga była na niego zła, bo zapomniał dać jej kwiatków...? - wzrusza ramionami Kaś. - Co, Cene zaraz musiał ją pocieszać...? - prycha.

Wzdycham ciężko, widząc, że Kasia nie odnalazła związku między kwiatkami Richarda i tymi, które otrzymała od Cene.

- Cene gwizdnął Freitagowi kwiatki, w związku z tym dziewczyna Richarda się na niego śmiertelnie obraziła – wyjaśniam więc szybko. - Poradziłam więc Prevcowi, że jeżeli nie chce mieć na sumieniu ich związku, to powinien im to jakoś zrekompensować i wykombinować nowy bukiet.

- Co?! - oburza się Kasia. - Kazałaś mu dać kwiatki jakiemuś niemieckiemu pasztetowi?!

Wywracam oczami.

- Miałam na myśli, żeby odkupił je Richardowi, ale on to oczywiście zrozumiał na opak. I nie dość, że ściągnął na siebie twojego focha, to jeszcze grozi mu pobicie przez Freitaga, bo on jest strasznie zazdrosny o ten swój „pasztet” - mówię z przekąsem.

- Czyli... - mówi Kasia już spokojniej, kiedy na belkę siada pierwszy zawodnik. - Czyli... Czyli muszę go natychmiast przeprosić! - orientuje się Kaś i w trzy sekundy znika z mojego pola widzenia.

Wzdycham ciężko, licząc, że moje przywidywania się nie spełnią i Freitag nie uszkodzi Cene zbyt dotkliwie, za obdarowywanie kwiatkami jego dziewczyny. Mimowolnie zauważam też, że rozmiar problemów uczuciowych Kasi i moich to jednak niebo a ziemia. 

Szukam wygodnego miejsca do obserwacji i skupiam się na konkursie. Ze Słoweńców jedynie Nejc i Anze nie zakwalifikowali się do serii finałowej, notuję więc prędko by dowiedzieć się po konkursie, co poszło nie tak. Peter oczywiście prowadzi, Cene jest tuż za podium, jednak skoro jego relacje z Kasią zdążyły się już unormować, przewiduję, że uda mu się nieco podciągnąć, gdyż jego wcześniejsze skoki były odrobinę spóźnione. Cała reszta plasuje się gdzieś w połowie drugiej dziesiątki po swoich przyzwoitych skokach.

Seria finałowa mija szybko i zgodnie z moimi oczekiwaniami. Z lekkim żalem, zauważam spadek Klemensa z drugiego miejsca na piąte, podczas gdy na jego miejsce rzeczywiście wskakuje młodszy Prevc. Peter oczywiście nie daje sobie odebrać zwycięstwa, a podium, ku mojej uciesze, uzupełnia Kot.

Kasia dołącza do mnie tuż przed dekoracją, cała rozpromieniona. Częstuje mnie jakimiś chrupkami i wzbija wzrok w podium, na które właśnie wspina się Maciek.

- No, masz w tym jakiś swój udział – szepczę, kiedy Cene rozradowany staje na drugim stopniu, a Kasia wywraca oczami.

- No ba! Ty też, nie? - szturcha mnie, kiedy Peter z najwyższego stopnia posyła mi uśmiech. Odwzajemniam go i tak przyglądamy się sobie, aż do końca dekoracji.

Obaj bracia podchodzą do nas, ja jednak wcześniej zostaję dorwana przez Maćka.

- Ala! Patrz, znowu podium w Ga-Pa! - woła rozradowany, pokazując mi jakiś wazon, który robi za nagrodę. - Dzięki! - ściska mnie i w euforii całuje w oba policzki.

Mierzwię mu czuprynę, gratuluję wyniku i odsyłam do szatni, widząc, że Peter zmierza powoli w moim kierunku, wciąż jeszcze zaczepiany przez fotoreporterów.

- A to co to było? - pyta niby podejrzliwie.

- To? Maciej Kot aka Gato Locco aka w-końcu-znowu-stoję-na-podium, czyli typowy Kocur, kiedy da mu się wazonik i kwiatka – mówię, wzruszając ramionami. - Dzień jak co dzień. A co? - pytam zaczepnie.

- Nic - odpowiada, patrząc jak kilka metrów dalej Cene rozmawia z Kasią z ogromnym bananem na twarzy.

- Na gap się tak na nich, dorośli są, to raz. Nic złego nie robią, to dwa. A poza tym mają za sobą właśnie pierwsze „ciche dni”, więc daj im się sobą nacieszyć trochę – mówię z poważną miną, a Peter uśmiecha się wąsko.

- Przecież nic nie mówię... A Cene w końcu nie jest małym dzieckiem, mimo iż tak wygląda – dodaje złośliwie.

- Odezwał się staruszek! - szturcham go i biorę do ręki trofeum. - Masz jeszcze w ogóle gdzieś w domu miejsce na te wszystkie graty...? - pytam, ważąc je w dłoni.

- Sama zobaczysz niedługo – uśmiecha się jeszcze szerzej i odgarnia mi z twarzy kosmyk włosów. - A teraz pozwolisz, że ci przypomnę, że przed chwilą wygrałem konkurs... - zwiesza znacząco głos.

- Do dziewiętnastej jestem w pracy – zaplatam ręce na piersi, drocząc się z nim odrobinę. - Ale potem...

- No...? - pyta przeciągle, zbliżając się do mnie.

Zagryzam wargę i przekrzywiam figlarnie głowę, nim jednak zdążam coś odpowiedzieć dopada nas Tepes.

- Dobra Peter, gratki i tak dalej, a teraz pytanie natury logistycznej – w Innsbrucku mam się wynieść do Kranjca i Damjana, czy wzięliście trochę na wstrzymanie...? - pyta zdecydowanie za głośno.

- TEPES! - warczymy jednym głosem, lekko odsuwając się od siebie i posyłając mu mordercze spojrzenie. - Jeszcze jedno słowo, a wsadzę ci te twoje narty tam, gdzie światło nie dochodzi! – grożę mu, a Peter robi lekko zaskoczoną minę.

Jurij odchodzi, rechocząc głośno, a ja przenoszę pytający wzrok na Petera.

- No co?

- Nic, po prostu już gdzieś słyszałem ten tekst... - mówi, a po twarzy błąka mu się dziwny uśmiech.

- Ileż to razy uziemiałam tak Kubackiego i Kota... - wywracam oczami. - Zawsze działa. Chodź już lepiej, nie lubię być wiecznie ostatnia – ciągnę go za rękę w kierunku busa, a on mocniej ściska moją dłoń.

- To... co z tą nagrodą...? - pyta natrętnie.

- Spacyfikuj porządnie Tepesa, to porozmawiamy.

Peter zarzuca narty na ramię i bez słowa idziemy przed siebie, każde pogrążone w swoich myślach. Po głowie wciąż krążą mi strzępki wspomnień z ostatnich paru dni, a perspektywa następnych zaczyna podobać mi się coraz bardziej.

Kiedy wsiadamy już do busa, nachodzi mnie dziwna myśl, że kiedy już Peter wygra ten cały Turniej to... To chyba rzeczywiście będzie mu się należeć jakaś nagroda.

 A zdaje się, że najlepszym prezentem jaki będę mu mogła ofiarować, będzie po prostu szczerość.

__________
*na potrzeby opowiadania zwycięzcą Turnieju Czterech Skoczni w sezonie 15/16 został Kamil Stoch, sezon 16/17 padł łupem Fannemela, natomiast 17/18... Zobaczycie już wkrótce ;).

Nie podoba mi się początek tego rozdziału, a także koniec, ale zawiera on jedną (a nawet dwie, jak się uprzeć) moje ulubione sceny, które od bardzo dawna chciałam napisać. Jestem ciekawa, czy zgadniecie które to ;).

Rozdział ten był w mojej głowie od bardzo dawna, choć jego forma ulegała licznym modyfikacjom, ale to, co najważniesze w nim pozostało bez zmian. 

Tyle ode mnie, obawiam się, że na następny rozdział przyjdzie Wam poczekać dłużej, bo niestety mam teraz gorący okres jeśli chodzi o edukację. I niestety nie chodzi tu o zbliżające się wielkimi krokami lato :(.

Życzcie mi powodzenia.

A! I jakbyście nie zauważyli, obok mała ankietka, zachęcam do głosowania.